Deneyler, fetüslerin babalarının sesine özel bir tercih gösterdiğini ortaya koymuştur. Babalarının şarkı söylemesine veya nazik dokunuşlarına maruz kaldıklarında, fetüsler görünüşte memnuniyetle hafif sallanma hareketleriyle tepki verebilirler.Doğumdan sonra, bebekler ağladığında anneler onları sakinleştirmekte zorlanırken, babalar tanıdık şarkılar söyleyerek ve tanıdık dokunuşlar kullanarak onları hızla sakinleştirebilir veya uyutabilir. Bu durum, fetüslerin tiz ve keskin seslere göre derin ve yankılı sesleri tercih etmesiyle ilgili olabilir. Sonuç olarak, bazı psikologlar çok yararlı bir öneride bulunurlar: babaları doğmamış çocuklarıyla konuşmaya teşvik ederek, yeni doğan bebeklerle gelişen yakın ve derin bağın temellerini atmak.
Babaların fetüsle konuşması, babalık sevgisinin somut bir ifadesidir. Doğmamış çocuk, işitme ve dokunma duyuları aracılığıyla sadece annenin sıcaklığını değil, babanın sevgisini de algılar ve bu, onun duygusal gelişimine büyük fayda sağlar. Babanın fetüse okşamaları ve onunla konuşmaları da anneye büyük psikolojik rahatlık sağlar. Bu aile mutluluğu, çocukları yetiştirmek ve büyütmek için en uygun ortamı oluşturur.Baba ve fetüs arasındaki etkileşim genellikle konuşma üzerine odaklanır.
Doğumdan sonra, bu çocuk genellikle babasıyla özellikle güçlü bir bağ kurar. Aynı zamanda, entelektüel ve gelişimsel yetenekleri sıklıkla akranlarınınkini aşar. Babaların doğmamış çocuklarıyla oyun oynamasının etkisi oldukça belirgindir, ancak bu etkinin arkasındaki kesin mekanizmalar hala tam olarak anlaşılamamıştır. Bekleyen babalar, hamilelik sırasında erken bir aşamada gerçek bir baba-çocuk bağı kurmak için bu fırsatı değerlendirmelidir, çünkü bu, fetüsün sağlıklı gelişimini önemli ölçüde destekler.