Verhaal één: Ouders moeten zich niet verplicht voelen om zichzelf bloot te geven
Een kind dat je naakt ziet, kan daar geen kwaad van ondervinden. Kinderen hebben een aangeboren nieuwsgierigheid naar hun eigen lichaam en dat van anderen, zelfs naar dat van hun ouders. Door zich bloot te geven, vergroten ze niet alleen hun begrip van het menselijk lichaam, maar kunnen ze zich ook een beeld vormen van hun eigen toekomstige lichamelijke ontwikkeling door hun ouders te observeren.
Met andere woorden, als ouders af en toe naakt zijn in de badkamer of slaapkamer als iets natuurlijks en als onderdeel van het dagelijks leven beschouwen, kunnen kinderen oprecht de boodschap "het menselijk lichaam is mooi" opnemen zonder dat dit gekunsteld overkomt. Als u echter nooit gewend bent geweest om naakt te zijn in het bijzijn van uw kind, dwing uzelf dan niet om dit te doen alleen omdat u denkt dat "het misschien goed voor hen is".
Verhaal twee: Het mysterie van het verdwenen ondergoed
Een ouder merkte dat het ondergoed van zijn zoon op mysterieuze wijze steeds verdween, om het later in de prullenbak terug te vinden. Pas toen stotterde het kind de reden waarom hij het had weggegooid: hij was begonnen met nachtelijke zaadlozingen. Uit angst voor de berispingen van zijn ouders en omdat hij geen kennis had van de was, besloot hij het bewijs in het geheim weg te gooien.
Een vader zou zijn zoon eigenlijk moeten feliciteren met het bereiken van de puberteit. Toch vergeten veel vaders hun eigen ervaringen en berispen ze hun zoons in plaats daarvan wanneer ze nachtelijke zaadlozingen ontdekken: "Je gedraagt je slecht op zo'n jonge leeftijd!" Deze angst voor berispingen van volwassenen drijft kinderen ertoe om vreemd gedrag te vertonen. Sommige jongens wassen opzettelijk hun ondergoed, waardoor volwassenen ten onrechte denken dat het kind verantwoordelijk wordt en huishoudelijke taken leert.
Verhaal drie: vaders mogen niet ijskoud zijn
Veel homoseksuele mannen delen deze ervaring: hun vaders waren ofwel ijskoud ofwel opvliegend en hielden hen altijd op afstand.Daardoor zijn deze jongens oprecht jaloers op andere jongens die met hun vader voetballen of wandelen en liefdevolle momenten delen. Geleidelijk aan ontstaat er een onweerstaanbaar verlangen in hun hoofd – een verlangen naar vaderlijke warmte en genegenheid om de emotionele leegte op te vullen, wat uiteindelijk hun seksuele geaardheid naar mannen vormt.
Anderen hebben vaders die, in beslag genomen door het verdienen van de kost, hun zoons aan de zorg van hun moeder overlaten en jarenlang afwezig blijven. Beroofd van vaderlijke genegenheid en zonder rolmodel om na te streven, vooral wanneer ze opgroeien in een omgeving met weinig mannelijke leeftijdsgenoten en een overvloed aan vrouwelijke figuren, is het onvermijdelijk dat er afwijkingen kunnen optreden in hun seksuele psychologische ontwikkeling.