Podczas sympozjum w Hongkongu poświęconego agresywnym zachowaniom dzieci naukowcy, pedagodzy, pracownicy socjalni i rodzice doszli do wniosku, że takie zachowania wynikają z czynników rodzinnych, edukacyjnych, społecznych i osobistych. Uczestnicy zgodnie stwierdzili, że lepsza współpraca między szkołą a domem oraz zwiększona świadomość społeczna mogą skutecznie złagodzić lub nawet zapobiec takim zachowaniom.
Feng Lishu, doktorantka na Wydziale Pracy Socjalnej i Administracji Społecznej Uniwersytetu w Hongkongu, stwierdziła, że najskuteczniejsze jest zajmowanie się agresywnymi tendencjami dzieci przed ukończeniem przez nie dziesiątego roku życia. W przeciwnym razie wpływ rówieśników w okresie dojrzewania może pogłębić takie zachowania. Zdefiniowała agresywne zachowania jako uporczywe nieposłuszeństwo, wybuchy emocjonalne, znęcanie się nad innymi, niszczenie mienia i agresję fizyczną.Zgodnie z jej analizą, czynniki wywołujące takie zachowania obejmują: nadmiernie surowe dyscyplinowanie przez rodziców; problemy małżeńskie w rodzinie; doświadczanie znęcania się lub wykluczenia w szkole, prowadzące do poczucia bycia celem ataków; oraz kontakt z treściami przemocy w programach telewizyjnych, grach komputerowych i komiksach.
Dr Tsang Kit-man, profesor nadzwyczajny na Wydziale Pracy Socjalnej i Administracji Społecznej Uniwersytetu w Hongkongu, zaleciła wspieranie współpracy między domem a szkołą w celu wspierania zdrowego rozwoju dzieci.Zauważyła, że największym wyzwaniem we współpracy między domem a szkołą jest brak ścisłej koordynacji między rodzicami i nauczycielami oraz szybkiego reagowania na pojawiające się problemy. Bliska, oparta na zaufaniu i wzajemnym zrozumieniu współpraca między domem a szkołą może bez wątpienia poprawić agresywne zachowania dzieci. Podczas seminarium mama Xie podzieliła się swoim osobistym doświadczeniem, ilustrując znaczenie współpracy między domem a szkołą w interakcjach edukacyjnych z dziećmi wykazującymi agresywne zachowania.