W domu są małym tygrysem szalejącym bez opamiętania, a na zewnątrz stają się nieśmiałym kotkiem. Niektórzy rodzice często opisują swoje dzieci jako „tyranów za zamkniętymi drzwiami”, zmartwionych ich „nieprzyzwoitym” zachowaniem.Specjaliści ds. wczesnej edukacji doradzają młodym rodzicom: Najważniejsze jest zachęcanie do nauki, a zmiana zachowania dziecka opiera się na trzech kluczowych zasadach:
Unikanie nadmiernego pobłażania w domu
Dzieci wykazujące wyraźną nieśmiałość często są nadmiernie rozpieszczane i pobłażane w domu, a jednocześnie mają ograniczone kontakty społeczne. Nieuchronnie powoduje to nieuzasadniony lęk przed przestrzeniami publicznymi i zajęciami grupowymi.W domu rodzice powinni unikać pozwalania dzieciom na wszystko i robienia wszystkiego za nie. Zamiast tego powinni stopniowo odpuszczać, pozwalając dziecku na większą ekspozycję społeczną. Zachęcanie rodzi śmiałość Rodzice nie mogą nigdy nazywać swojego dziecka „bezużytecznym” lub „tchórzem”. Ciągła krytyka tylko jeszcze bardziej podważa ich i tak już kruchą samoocenę.Kiedy dziecko nie spełnia oczekiwań, rodzice powinni cierpliwie je uspokajać i zachęcać. Ciepłe, niezachwiane spojrzenie w niezręcznych momentach stopniowo wzmocni jego pewność siebie, aż nadmierna nieśmiałość zejdzie na dalszy plan. Unikaj pośpiechu Stworzenie środowiska wolnego od presji ma kluczowe znaczenie dla nieśmiałych dzieci.„Aby zachęcić nieśmiałe dzieci do „posuwania się naprzód”, zarówno rodzice, jak i nauczyciele muszą unikać pośpiechu”. Kiedy dziecko niechętnie wchodzi w interakcje z większymi grupami, rodzice nie powinni zmuszać go do dołączania do kolegów, ponieważ nieśmiałe dzieci często preferują interakcje jeden na jeden. Podobnie, gdy dziecko waha się przed występem przed gośćmi, należy unikać przymusu, ponieważ nasila to jego niepokój. Taka presja może prowadzić do zwiększonej milczliwości i wycofania się, co ostatecznie pogłębia nieśmiałość.