De Amerikaanse psycholoog James Weider heeft een enquête gehouden onder kantoormedewerkers, waaruit bleek dat 50% woede had ervaren op de werkplek. Het onderdrukken van deze woede is gevaarlijk – het leidt tot rusteloosheid en zelfs tot een afkeer van het werk. Hoe moet je dan omgaan met woede die voortkomt uit een onbeheersbaar temperament in een professionele omgeving?Hier zijn enkele strategieën! Het is volkomen normaal om in het dagelijks leven een driftbuien te hebben. Op de werkplek kan je driftbuien echter een belangrijke belemmering vormen voor je succes. Zoals het gezegde luidt: "Impulsiviteit is de duivel." Dit is absoluut waar.
Wanneer mensen woedend zijn, handelen ze vaak zonder na te denken, wat kan leiden tot gevolgen waar ze later diep spijt van hebben. Bovendien moet men op de werkplek onvermijdelijk tal van zaken en relaties beheren, wat een zorgvuldige omgang met collega's en leidinggevenden vereist. Wat moet u dus doen als u zich ongewoon prikkelbaar of geprovoceerd voelt?
Laten we eerst eens kijken naar de onderliggende oorzaken van je prikkelbaarheid en neiging om een "heethoofd" te worden. Alleen door de onderliggende redenen te begrijpen, kunnen we effectievere oplossingen vinden om de "symptomen" aan te pakken. Sommige mensen vertonen in hun privéleven misschien geen slecht humeur, maar voelen zich op het werk vaak prikkelbaar, boos of zelfs niet in staat om hun woede te beheersen. Er zijn echter tal van factoren die aan dit fenomeen bijdragen. Bedenk eens in welke categorie jij valt.
1. Ontevredenheid met de status quo; afkeer van het werk
Tip: Zou het verlaten van deze baan je echt gelukkig maken?
Werklozen zoeken onvermoeibaar naar werk, terwijl veel werkenden gevangen blijven in ellende vanwege een afkeer van hun werk.Sommigen worstelen met werkloosheid, terwijl anderen lijden onder de druk van hun baan. Als uw baan de bron van uw leed is, wat houdt u dan tegen om ontslag te nemen?
Maar zou vertrekken u echt gelukkig maken? Deze vraag verdient serieuze aandacht.
Mijn advies is om u in plaats daarvan te concentreren op het cultiveren van een positieve houding ten opzichte van uw werk of het vinden van manieren om door te zetten in uw functie.Schrijf je lijden niet alleen toe aan 'het feit dat ik deze baan niet leuk vind'. Probeer in plaats daarvan de pijn te verlichten en innerlijke veerkracht te ontwikkelen.Waarom voel je woede? Er moet iemand zijn wiens woorden of daden je tolerantiegrens overschrijden, waardoor je het gevoel hebt dat ze je grenzen hebben overschreden. Maar heb je er wel eens over nagedacht of deze acties bij iedereen woede oproepen? Niet noodzakelijkerwijs.Sommigen vinden het moeilijk te accepteren, terwijl anderen volkomen onverschillig blijven. Als je alleen vanuit je eigen perspectief kijkt, kunnen hun acties inderdaad verfoeilijk zijn.
Neem bijvoorbeeld een joodse persoon die zijn mening geeft over bepaalde zaken. Joodse vrienden kunnen hem hoog achten, maar christelijke vrienden die in de buurt luisteren, kunnen zich nogal ongemakkelijk voelen. Wanneer een president bepaalde beleidsmaatregelen aankondigt, schudden mensen in sommige regio's hun hoofd in afkeuring, terwijl anderen in andere regio's enthousiast applaudisseren.
Het zijn dus niet de woorden of daden van de persoon die je woede opwekken, maar de illusie die door je eigen positie wordt gecreëerd. Met andere woorden, het is niet hij die je woedend maakt, maar de woede die je in jezelf opwekt wanneer je zijn woorden hoort en zijn gedrag observeert. Deze woede ontstaat omdat je gelooft dat "ik gelijk heb en hij ongelijk" – het is een reactie die voortkomt uit je overmatige gehechtheid aan je eigen opvattingen of waarden.
Mijn advies is dit: om woede te vermijden, moet je gewoon het idee loslaten dat "alleen ik gelijk heb". Absoluut goed en fout bestaan niet in deze wereld; wat jij als principe beschouwt, kan voor anderen volkomen onredelijk lijken. Als woede opkomt, oefen dan zelfreflectie: "Ik ben weer extreem geworden", "Ik ben in de valkuil getrapt dat alleen mijn mening juist is". Dit, mijn vriend, is ware zelfontplooiing.
3. Wanneer je baas volkomen verfoeilijk is, je teleurgesteld bent maar toch zijn aandacht wilt
Tip: Het is hun leven, niet het jouwe om je ermee te bemoeien. Concentreer je gewoon op het goed doen van je eigen werk!
Mevrouw Liu, een 30-jarige administratief medewerkster bij een buitenlandse onderneming, heeft veel last van haar relatie met haar vrouwelijke baas en voelt zich vaak geïrriteerd en onrustig.Ze merkte op: "De stemming van mijn vrouwelijke baas verandert vierentwintig keer per dag. Ze handelt zonder principes, doet wat ze wil, houdt nooit rekening met de gevoelens van anderen en spreekt hard." Maar wat haar echt dwarszit, is: "Het lijkt erop dat het grotere probleem bij mij ligt. Ik hoop constant dat ze mijn capaciteiten zal erkennen en mij zal opmerken. Ik kan het zelfs niet verdragen als ze aandacht schenkt aan andere collega's. Als ik haar na het werk niet zie, denk ik: 'Nou,Ze is gewoon een gewoon mens zonder onderscheidingsvermogen, dat de hele dag doelloos ronddwaalt. Zij is eigenlijk degene die mijn erkenning en genegenheid nodig heeft! Als ik zo denk, begrijp ik haar grilligheid en prikkelbaarheid wel. Maar zodra ik haar op het werk zie, merk ik dat ik instinctief haar stemming probeer te peilen en me daarnaar gedraag, waardoor ik steeds weer stuntel en fouten maak! Dan wordt mijn stemming nog slechter."
Laten we het probleem van mevrouw Liu eens analyseren. Ten eerste gelooft ze dat haar leidinggevende problematisch is en dat haar eigen verlangen om indruk op deze persoon te maken abnormaal is.In werkelijkheid heeft ze een fout gemaakt door haar leidinggevende als gebrekkig te bestempelen, en ten tweede hoeft ze zich niet druk te maken om de mening van haar leidinggevende. Hoe kunnen we de situatie van mevrouw Liu dan oplossen?
Ten eerste door die gekleurde bril af te zetten. Erken dat hoe ondraaglijk haar woorden of daden ook mogen lijken, het slechts woorden en daden blijven.
Je leed en woede komen uitsluitend voort uit het beoordelen van het leven van een ander aan de hand van je eigen waarden. Deze benadering betekent niet dat zij je kwelt, maar dat je jezelf kwelt. Wat zij zegt of doet, behoort tot haar leven, niet tot het jouwe. Erken dat je leed en woede een inbreuk zijn op het bestaan van iemand anders.
Als zelfs je eigen zoon niet kan groeien volgens jouw verwachtingen, hoe veel minder dan je leidinggevende?
Ten tweede bevordert "geloven dat elke persoon een uniek wezen is dat oprecht en met focus moet leven" een gevoel van zelfrespect dat op zijn beurt leidt tot respect, begrip en acceptatie van anderen.
Het zien van je leidinggevende als gebrekkig komt voort uit een fixatie op "wat ik wil". De wereld beoordelen door je eigen bril is een daad van arrogantie.Wie arrogantie koestert, zal onvermijdelijk vervallen in het tegenovergestelde: nederigheid. Denk aan mensen die geobsedeerd zijn door macht of die macht verachten: beiden worden onderdanig wanneer ze worden geconfronteerd met iemand die machtiger is.
In werkelijkheid is niets inherent superieur of inferieur; dergelijke verschillen ontstaan uitsluitend door vergelijking. En ook nederigheid komt voort uit deze vergelijking.