Om een uitdrukking te gebruiken die vaak door verloskundigen en gynaecologen wordt gebruikt: de meest typische buitenbaarmoederlijke zwangerschap is de minst typische. Waarom wordt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap op deze manier beschreven?
Omdat de typische symptomen – amenorroe, vaginaal bloedverlies, buikpijn met een zwaar gevoel – in het dagelijks leven vaak subtiel zijn, waardoor patiënten ze over het hoofd zien.Wanneer de symptomen zich wel manifesteren, associëren patiënten ze vaak met andere aandoeningen die buikpijn veroorzaken. Voor het stellen van de diagnose van een acute buikaandoening zoals een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is nauwe medewerking van de patiënt vereist. Een verkeerde interpretatie van de symptomen kan leiden tot een verkeerde diagnose.
Welke klinische methoden bestaan er om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap nauwkeurig te diagnosticeren?
Van de verschillende diagnostische benaderingen zijn er drie primair. Deze methoden maken een nauwkeurige diagnose mogelijk, waardoor tijdige behandeling van getroffen patiënten wordt vergemakkelijkt.
1. Posterior Fornix Aspiration
Dit is de belangrijkste diagnostische techniek voor buitenbaarmoederlijke zwangerschap.Bloed in de buikholte hoopt zich meestal het gemakkelijkst op in de uterovesicale pouch. Zelfs kleine hoeveelheden kunnen worden afgezogen via een posterieure fornixpunctie.
Met behulp van een lange naald van 18 gauge die via de vaginale posterieure fornix in de uterovesicale pouch wordt ingebracht, duidt het afzuigen van donkerrood, niet-stollend bloed op een positief resultaat, wat de aanwezigheid van intra-abdominale bloeding bevestigt.
2. Zwangerschapstest
Wanneer het embryo overleeft of de trofoblastcellen levensvatbaar zijn, scheidt het syncytiotrofoblast HCG af, wat een positieve zwangerschapstest oplevert. Aangezien de HCG-waarden bij buitenbaarmoederlijke zwangerschappen lager zijn dan bij normale zwangerschappen, hebben conventionele HCG-tests een lager positief percentage. Voor de diagnose van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zijn gevoeliger methoden nodig, zoals β-HCG-radio-immunoassay of monoklonale antilichaam-enzymgebonden immunosorbentassay.
3. Pathologisch onderzoek van het endometrium
Een belangrijke diagnostische methode voor buitenbaarmoederlijke zwangerschap is het herkennen van bloedingen als een van de belangrijkste symptomen. Diagnostische curettage is alleen geïndiceerd bij patiënten met aanzienlijke bloedingen, voornamelijk om een intra-uteriene zwangerschap uit te sluiten.De inhoud van de baarmoeder moet routinematig pathologisch worden onderzocht. De aanwezigheid van villi in de biopsiemonsters bevestigt een intra-uteriene zwangerschap. Als alleen decidua zonder villi wordt waargenomen, moet een buitenbaarmoederlijke zwangerschap worden overwogen, maar kan deze niet definitief worden gediagnosticeerd.
4. Echografische diagnose
Echografische detectie van de vruchtzak en de hartslag van de foetus is een zeer nauwkeurige diagnostische methode. Als de zwangerschap zich buiten de baarmoeder bevindt, kan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap worden vastgesteld. Als de vruchtzak zich in de baarmoeder bevindt, kan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap meestal worden uitgesloten.
Deze methode is cruciaal voor het opsporen van buitenbaarmoederlijke zwangerschappen.
Veel patiënten zijn na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap erg in de war en vragen zich af hoe dit kon gebeuren ondanks zorgvuldige prenatale zorg.
Specialisten leggen uit dat buitenbaarmoederlijke zwangerschappen vaak herkenbare voorlopers hebben. Zo kunnen bijvoorbeeld reeds bestaande gynaecologische aandoeningen tijdens de vroege zwangerschap of baarmoederletsel opgelopen tijdens abortusprocedures vrouwen vatbaar maken voor buitenbaarmoederlijke implantatie.
Patiënten moeten zich ervan bewust zijn dat de vroege symptomen van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap vaak niet specifiek zijn; vaginale bloedingen treden doorgaans pas op wanneer de aandoening ernstig wordt. Bijgevolg zoeken veel patiënten pas spoedeisende hulp na een aanzienlijke intra-abdominale bloeding. Regelmatige prenatale controles zijn daarom essentieel na de conceptie.
Meer informatie: Aandoeningen die vaak verkeerd worden gediagnosticeerd als buitenbaarmoederlijke zwangerschap
1. Acute bekkenontsteking
Gynaecologische aandoeningen, waaronder acute bekkenontsteking, dreigende miskraam, vroege zwangerschap, dysmenorroe, onregelmatige menstruatie, corpus luteum ruptuur en torsie van een ovariumcyste.
2. Zelfdiagnose
Wanneer patiënten de arts informeren, kunnen ze buikpijn of bloedingen toeschrijven aan factoren zoals blootstelling aan kou, vermoeidheid of zware inspanning. Dit verhoogt de kans op een verkeerde diagnose aanzienlijk.
3. Andere aandoeningen
Aandoeningen uit andere specialismen, zoals intussusceptie, darmvolvulus, cholelithiasis, gastro-enteritis en acute appendicitis.