Uit onderzoek blijkt dat het aantal buitenbaarmoederlijke zwangerschappen vijf tot zes keer zo hoog is als in de jaren tachtig. Deskundigen merken ook op dat het aantal buitenbaarmoederlijke zwangerschappen de afgelopen jaren aanzienlijk is toegenomen, waardoor het een van de meest voorkomende gevaarlijke gynaecologische aandoeningen is geworden.
Wat zijn de oorzaken van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap?
1. De meest directe oorzaak: abortus
Door de veranderende traditionele opvattingen heeft seksuele activiteit vóór het huwelijk geleid tot een toename van het aantal abortussen. Hoe meer abortussen, hoe groter het risico op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Daarom moeten vrouwen, ongeacht of ze zwanger willen worden, effectieve anticonceptie gebruiken om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te voorkomen.
2. Geschiedenis van buitenbaarmoederlijke zwangerschap Vrouwen die eerder een buitenbaarmoederlijke zwangerschap hebben gehad, lopen een aanzienlijk hoger risico op herhaling. Interessant is dat volgende buitenbaarmoederlijke zwangerschappen meestal in de andere eileider voorkomen.
Dit onderstreept nogmaals het belang van betrouwbare anticonceptie voor vrouwen die niet zwanger willen worden.
3. Chronische bekkenontsteking (PID)
Chronische PID, met name salpingitis (ontsteking van de eileiders), is een andere belangrijke factor bij buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Vrouwen mogen deze veelvoorkomende gynaecologische aandoening niet over het hoofd zien. Salpingitis kan vernauwing van het lumen van de eileider veroorzaken, waardoor het voor een bevruchte eicel moeilijk wordt om de baarmoederholte te bereiken. Als gevolg hiervan kan de bevruchte eicel zich in plaats daarvan in de eileider of eierstok nestelen.
Daarom moeten alle vrouwen in de vruchtbare leeftijd hun persoonlijke hygiëne goed onderhouden, onbeschermde seksuele contacten vermijden en het risico op bekkenontsteking zo klein mogelijk houden om het risico op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap tot een minimum te beperken.
4. In-vitrofertilisatie (IVF)
Net zoals een natuurlijke bevruchting kan leiden tot een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, kan dat ook gebeuren bij IVF-procedures.
Statistieken tonen aan dat buitenbaarmoederlijke zwangerschap voorkomt in 5-8% van de IVF-gevallen. Dit komt doordat wanneer de bevruchte eicel op dag drie in de baarmoederholte wordt geplaatst, het nog 3-4 dagen kan duren voordat geschikte implantatieomstandigheden zijn gevonden. Tijdens deze periode kunnen factoren zoals endometritis de baarmoederomgeving verstoren, waardoor de bevruchte eicel zich in de eileider nestelt, wat resulteert in een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
5. Zwaar roken en alcoholgebruik
Onderzoek wijst uit dat nicotine en alcohol de trilhaartjesbeweging van de eileiders kunnen verstoren, waardoor het risico op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap toeneemt. Statistieken tonen aan dat rokers een 1,54 keer hogere incidentie hebben dan niet-rokers.
6. Buikoperaties
Met het stijgende aantal keizersneden neemt ook het aantal buitenbaarmoederlijke zwangerschappen op plaatsen met baarmoederlittekens toe.Bovendien is een geperforeerde blindedarmontsteking een belangrijke risicofactor voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, waarbij een blindedarmoperatie het risico met 1,8 keer verhoogt. 7. Ongeschikte anticonceptiemethoden Anticonceptiepillen kunnen de oestrogeen- en progesteronspiegel veranderen, wat vervolgens de peristaltiek van de eileiderwand, de trilhaaractiviteit en de afscheiding van epitheelcellen beïnvloedt.Hormonale onevenwichtigheden kunnen het transport van bevruchte eicellen verstoren, wat kan leiden tot een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Vrouwen die zich niet bewust zijn van zelfbescherming en die orale anticonceptiva misbruiken zonder langdurige anticonceptiemaatregelen, lopen een verhoogd risico op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. 8. Urineweginfecties Gynaecologische ontstekingen zoals vaginitis of cervicitis kunnen opklimmen naar de eileiders en daar een salpingitis veroorzaken.Na een abortusprocedure is het natuurlijke afweersysteem van het lichaam aangetast, waardoor de eileiders vatbaar worden voor bacteriële infecties en eileiderontsteking kan ontstaan. Vrouwen die meerdere abortussen ondergaan, lopen bij elke volgende zwangerschap een verhoogd risico op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Onderzoek wijst uit dat bekkenontsteking het risico op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap met een factor 2,7 kan verhogen.
Hoe lang na de bevruchting kan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap worden uitgesloten?
Specialisten adviseren vrouwen in de vruchtbare leeftijd die ongeveer 6-8 weken amenorroe hebben, gepaard gaande met onregelmatige vaginale bloedingen en buikpijn, alert te zijn op de mogelijkheid van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Buikpijn is de belangrijkste reden om medische hulp te zoeken en komt vaak eenzijdig voor. Het kan plotseling optreden als een scheurend gevoel, gepaard gaande met misselijkheid en braken.
Soms kan bloed dat zich in de buikholte heeft opgehoopt, in de rectouteriene holte terechtkomen, waardoor het rectum wordt gestimuleerd en een gevoel van ontlasting of anale druk ontstaat. Het is niet ongebruikelijk dat vrouwen plotseling flauwvallen of in shock raken tijdens het ontlasten. Als het bloeden toeneemt, kan er sprake zijn van volledige opgezette buik en pijn. Als er bloed naar het middenrif stroomt en de middenrifspieren stimuleert, kan er uitstralende pijn in de schouderbladen worden gevoeld.