Rak piersi jest chorobą, która budzi strach u wielu kobiet, skłaniając je do zwrócenia większej uwagi na profilaktykę. Niektóre z nich popadają jednak w błędne przekonania, nie zdając sobie z tego sprawy. Przyjrzyjmy się im bliżej.
Mit 1: Mammografię należy rozpocząć w wieku 40 lat
Mammografia jest powszechnie uznawana za skuteczną metodę badań przesiewowych w kierunku raka piersi. W ostatnich latach wielu lekarzy wielokrotnie podkreślało znaczenie regularnych badań mammograficznych dla kobiet.Korzystając z doświadczeń amerykańskich, wiele kobiet w wieku powyżej 40 lat poddaje się obecnie corocznym badaniom mammograficznym i ultrasonograficznym piersi w ramach rutynowych badań kontrolnych.
W związku z tym Liao Ning wyjaśnia, że tkanka piersi ma zróżnicowany skład. Kobiety zachodnie mają zazwyczaj piersi o większej zawartości tłuszczu, podczas gdy piersi kobiet wschodnich zawierają mniej tłuszczu. Te ostatnie wydają się gęstsze i często pojawiają się na mammogramach jako solidny cień, co może być błędnie zdiagnozowane jako ciężka hiperplazja. To zamieszanie jest szczególnie częste przed menstruacją, kiedy wahania hormonalne powodują obrzęk piersi.
„Chińskie kobiety zazwyczaj doświadczają stopniowego przesunięcia w kierunku tkanki tłuszczowej w tkance piersi dopiero po 50. roku życia” – ostrzegł Liao Ning. „Gęsta tkanka piersi pochłania promieniowanie rentgenowskie, paradoksalnie zwiększając prawdopodobieństwo rozwoju raka piersi lub innych nowotworów”. Biorąc pod uwagę tę rzeczywistość, zaleca on rozpoczęcie mammografii dopiero po 50. roku życia, a przed tym wiekiem jako alternatywę stosowanie kolorowego ultrasonografu dopplerowskiego.
Najnowsze badania wskazują również, że kobiety w wieku 40–49 lat odnoszą minimalne korzyści z mammografii, a jednocześnie mogą być narażone na wyższe dawki promieniowania, które mogą zwiększać częstość występowania raka piersi. W związku z tym amerykańska National Preventive Services Task Force zmieniła swoje poprzednie zalecenia dotyczące corocznych mammografii z wieku 40 lat na wiek 50 lat i powyżej.
Mit 2: Wyższy odsetek zachowanych piersi jest zawsze lepszy
Pacjentki z rakiem piersi stają czasem przed trudną decyzją: czy poddać się operacji oszczędzającej pierś. Jeśli chodzi o zachowanie piersi, pacjentki często popadają w dwie skrajności: niektóre nalegają na zachowanie piersi za wszelką cenę, podczas gdy inne, nadmiernie obawiające się nawrotu choroby, domagają się mastektomii niezależnie od diagnozy lekarza.Jednocześnie niektórzy lekarze kładą nadmierny nacisk na wskaźniki zachowania piersi, co jest błędnym podejściem do leczenia.
„Określenie kwalifikacji pacjentki do operacji oszczędzającej pierś wymaga wcześniejszej oceny MRI w celu wykluczenia zmian wieloogniskowych, a następnie kompleksowej oceny obrazowej i profesjonalnej konsultacji” – stwierdził Liao Ning. Gdy warunki pozwalają na zachowanie piersi, lekarze powinni przeprowadzić szczegółowe rozmowy z pacjentkami, biorąc pod uwagę ich stan psychiczny, osobowość, dynamikę małżeńską i pozycję społeczną, umożliwiając pacjentce podjęcie ostatecznej decyzji.
Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi diagnostyki i leczenia raka piersi z 2011 r. operacja oszczędzająca pierś jest odpowiednia dla pacjentek, które wyrażają chęć zachowania piersi, w przypadku gdy guz piersi można całkowicie wyciąć z ujemnymi marginesami. Młody wiek nie stanowi przeciwwskazania do operacji oszczędzającej pierś, jednak pacjentki w wieku 35 lat lub młodsze są narażone na stosunkowo większe ryzyko nawrotu i ponownego wystąpienia raka piersi. Rozważając tę opcję, lekarze powinni dokładnie wyjaśnić pacjentce potencjalne ryzyko.
Zgodnie z tymi wytycznymi terapia oszczędzająca pierś jest odpowiednia w przypadku raka piersi we wczesnym stadium (stadium kliniczne I i II), szczególnie gdy maksymalna średnica guza nie przekracza 3 centymetrów, a pierś ma odpowiednią objętość, aby po operacji uzyskać zadowalający efekt kosmetyczny. Pacjentki w stadium III (z wyjątkiem zapalnego raka piersi) mogą również być brane pod uwagę do terapii oszczędzającej pierś po przedoperacyjnej chemioterapii indukującej obniżenie stopnia zaawansowania, pod warunkiem dokładnej oceny.
„Wysoki odsetek zachowania piersi nie oznacza zaawansowanych standardów leczenia raka piersi; niezbędne jest ścisłe przestrzeganie wskazań do zachowania piersi”„ Bezwzględne przeciwwskazania do operacji oszczędzającej pierś obejmują wcześniejsze leczenie radioterapią piersi lub ściany klatki piersiowej, konieczność radioterapii w czasie ciąży, rozległą chorobę uniemożliwiającą całkowite wycięcie oraz prawdopodobieństwo dodatnich marginesów chirurgicznych. Względne przeciwwskazania obejmują guzy większe niż 5 centymetrów oraz aktywne choroby tkanki łącznej obejmujące skórę, w szczególności twardzinę i toczeń rumieniowaty.
Mit 3: Usunięcie rozwiązuje wszystkie problemy
Wiele osób uważa, że samo wycięcie chirurgiczne rozwiązuje problemy związane z rakiem piersi. Profesor Liao Ning wyjaśnia, że rak piersi jest lokalnym objawem choroby ogólnoustrojowej, wymagającej kompleksowego leczenia łączącego standardową chirurgię, radioterapię, chemioterapię i terapię hormonalną. Terapia hormonalna odgrywa szczególną rolę w zapobieganiu nawrotom pooperacyjnym i przedłużaniu życia pacjentów.
Szacuje się, że nowotwory piersi zależne od hormonów stanowią ponad 50% przypadków w Chinach. Około jedna trzecia pacjentek z wczesnym stadium raka piersi zależnego od hormonów doświadcza nawrotów, których szczyt występuje w ciągu 1-3 lat i 6-7 lat po operacji. Podstawową przyczyną nawrotów jest estrogen, który sprzyja wzrostowi komórek nowotworowych i przerzutom.
W związku z tym zmniejszenie lub zablokowanie wpływu estrogenu na nowotwory może skutecznie zmniejszyć guzy i zminimalizować przerzuty oraz nawroty. Podstawowym celem terapii hormonalnej jest zapobieganie nawrotom nowotworów u pacjentek z rakiem piersi wrażliwym na hormony poprzez obniżenie poziomu estrogenu w organizmie lub zapobieganie stymulowaniu komórek nowotworowych przez estrogen.