Czy miód można przechowywać w lodówce?
Można go przechowywać, ale temperatura nie powinna być zbyt niska – należy utrzymywać ją powyżej 0°C. Umieszczenie miodu w lodówce spowoduje jego krystalizację i oddzielenie glukozy. Zmiana ta nie ma wpływu na bezpieczeństwo miodu ani jego wartość odżywczą, a jedynie na jednolitość jego konsystencji.Niektórzy błędnie uważają, że zepsuty miód należy całkowicie wyrzucić, marnując zarówno energię elektryczną, jak i żywność – to naprawdę godne pożałowania marnotrawstwo!
Miód należy przechowywać w chłodnym, ciemnym miejscu. Należy pamiętać, że przechowywanie w lodówce nie jest konieczne; wystarczy temperatura pokojowa w chłodnym, zacienionym miejscu. Glukoza i fruktoza zawarte w miodzie pochłaniają wilgoć z powietrza, powodując jego rozrzedzenie i podatność na fermentację i psucie się.Dlatego miód należy przechowywać w suchym miejscu, pod szczelnie zamkniętą pokrywką. Ponadto miód zawiera różne enzymy i witaminy, które ulegają rozkładowi pod wpływem światła, dlatego idealnym rozwiązaniem jest przechowywanie go w miejscu chronionym przed światłem.
Ponieważ miód jest płynem o słabej kwasowości, może reagować chemicznie z metalami. Podczas przechowywania kontakt z metalami, takimi jak ołów, cynk lub żelazo, może wywołać reakcje chemiczne.W związku z tym pojemniki na miód powinny być wykonane ze szkła lub ceramiki, unikając naczyń metalowych, takich jak żelazo lub ołów, aby zapobiec zanieczyszczeniu wolnymi metalami ciężkimi. Miód przechowywany w nietoksycznych plastikowych butelkach nie powinien być przechowywany przez dłuższy czas. Jak długo można przechowywać miód? Na okres przydatności miodu do spożycia znaczący wpływ ma jego jakość i metody przechowywania. Innymi słowy, to, jak długo miód może być przechowywany, jest bezpośrednio związane z samym miodem i sposobem jego konserwacji.Niskiej jakości miód przechowywany w niewłaściwy sposób może fermentować i psuć się w ciągu kilku dni, podczas gdy wysokiej jakości miód przechowywany w odpowiedni sposób może pozostać niepsuty przez kilka lat. Po pierwsze, w przypadku miodu prosto z gospodarstwa należy zapewnić jego autentyczność. Bez gwarancji czystości wszelkie dyskusje na temat okresu przydatności do spożycia stają się bezsensowne.
Po drugie, przy zachowaniu czystości, stopień dojrzałości każdej partii miodu – a konkretnie jego stopień Brixa – ma bezpośredni wpływ na jego okres przydatności do spożycia. Wyższy stopień Brixa koreluje z dłuższym okresem przydatności do spożycia.
Miód sprzedawany w supermarketach jest zazwyczaj przetworzonym miodem zagęszczonym, który zasadniczo różni się od miodu prosto z gospodarstwa. Nie można porównać prawdziwych kryteriów pomiaru okresu przydatności do spożycia między tymi dwoma rodzajami miodu.W związku z tym jakość miodu można łatwo rozpoznać po smaku: jeśli po spożyciu ma kwaśny smak, oznacza to, że uległ on zepsuciu. Dobry miód powinien mieć początkowo słodki smak, a wkrótce potem w ustach i gardle pojawia się delikatna kwaśna nuta.
Co stanowi o wysokiej jakości miodu?
Miód o niskiej zawartości wilgoci, a konkretnie o wysokim odczycie Brixa. Praktycznym punktem odniesienia jest miód o odczycie Brixa wynoszącym 41 stopni lub więcej, przy minimum 40 stopniach. Jeśli chodzi o przechowywanie, najważniejszym czynnikiem jest unikanie metalowych pojemników. Zamiast tego należy wybierać pojemniki szklane, ceramiczne lub plastikowe przeznaczone do kontaktu z żywnością. Należy upewnić się, że pojemnik jest szczelnie zamknięty i przechowywany w chłodnym, ciemnym miejscu w temperaturze pokojowej.
Chociaż miód ma nieograniczony okres przydatności do spożycia, nie poprawia się z upływem czasu, jak dobre wino. Z czasem jego właściwości aromatyczne ulegają pogorszeniu, a niektóre bioaktywne składniki odżywcze ulegają rozkładowi. Dlatego też, aby uzyskać optymalne korzyści, zaleca się spożywanie świeżego miodu.
Pienienie się i kwaśnienie miodu
Nieprzetworzony miód może się pienić po wstrząśnięciu z następujących powodów:
(1) Naturalnie dojrzały miód zawiera 4-7 rodzajów białek, występujących zazwyczaj w postaci substancji koloidalnych. Są to cząsteczki znajdujące się w miodzie pomiędzy cząsteczkami a cząstkami zawieszonymi, których nie można usunąć poprzez filtrację. Zawartość takich substancji koloidalnych wynosi około 0,2% w jasnym miodzie akacjowym i około 1% w ciemniejszych miodach (takich jak miód z kwiatów daktyli, miód z kwiatów polnych i miód słonecznikowy).Substancje koloidalne wpływają na kolor i mętność miodu oraz mogą sprzyjać pienieniu, wpływając w ten sposób na jego wygląd.
(2) Nieprzetworzony surowy miód ma silne właściwości antybakteryjne. Mechanizm działania przeciwbakteryjnego miodu przypisuje się nie tylko wysokiemu stężeniu cukru i niskiemu pH, które hamują rozwój mikroorganizmów, ale przede wszystkim nadtlenkowi wodoru – substancji antybakteryjnej powstającej w wyniku reakcji glukozy zawartej w miodzie z oksydazą glukozową. Nadtlenek ten łatwo rozkłada się na tlen w podwyższonej temperaturze, powodując powstanie warstwy białej piany na powierzchni miodu.
W związku z tym prawdziwy, nieprzetworzony miód po potrząśnięciu latem wykazuje obfite pęcherzyki, co powoduje, że łatwo wylewa się ze słoika i tworzy warstwę białej piany na powierzchni. Jednak po kilku godzinach odpoczynku pęcherzyki naturalnie znikają, chociaż po otwarciu słoika może wydostawać się gaz.(Nawet miód przechowywany w temperaturze pokojowej, o maksymalnej zawartości alkoholu 43%, po potrząśnięciu wykazuje bardzo wyraźne pęcherzyki). Zjawisko to całkowicie ustępuje wraz z nadejściem jesieni i spadkiem temperatury!
Różni się to od fermentacji miodu: zwykły rozcieńczony miód, taki jak miód jednodniowy, zawiera duże ilości wilgoci. Oprócz pęcherzyków charakteryzuje się silnym zapachem alkoholu, ostrym zapachem, kwaśnością i oznakami fermentacji. Nie nadaje się już do spożycia.