Zasadniczo kobiety, u których zdiagnozowano gruźlicę, powinny powstrzymać się od zawierania małżeństw do czasu całkowitego wyleczenia choroby ze względu na jej wysoką zakaźność. Jeśli kobieta pozostająca w związku małżeńskim zachoruje na gruźlicę czynną lub zarazi się nią po ślubie, przed podjęciem decyzji o ciąży należy stosować skuteczne środki antykoncepcyjne do czasu całkowitego wyleczenia i osiągnięcia stabilnej remisji.
Jeśli kobieta z gruźlicą zajdzie w ciążę przed wyleczeniem lub zarazi się gruźlicą wkrótce po poczęciu, zaleca się przerwanie ciąży. Wynika to z faktu, że ciąża u pacjentek z gruźlicą może utrudniać przyjmowanie składników odżywczych z powodu porannych mdłości, co utrudnia powrót do zdrowia. Ponadto niedobory żywieniowe mogą niekorzystnie wpływać na wzrost i rozwój płodu.
Ponadto pacjentki z gruźlicą wymagają 1–1,5 roku leczenia izoniazydem lub zastrzykami streptomycyny. Długotrwałe stosowanie tych leków może powodować wady rozwojowe płodu lub poronienia. Na przykład streptomycyna może powodować wrodzoną głuchotę płodu. Dodatkowo konieczne są regularne badania rentgenowskie lub radiogramy w celu monitorowania postępu gruźlicy, a promieniowanie rentgenowskie może powodować deformacje płodu.
Biorąc pod uwagę te czynniki, kobiety z aktywną gruźlicą powinny unikać ciąży, aby chronić zdrowie matki i płodu. Ciążę można rozważać dopiero po wyleczeniu gruźlicy, wchłonięciu się i ustabilizowaniu się choroby, bez konieczności dalszego stosowania leków przeciwgruźliczych. W czasie ciąży należy zwrócić szczególną uwagę na odżywianie i wczesną opiekę przedporodową, aby zapewnić bezpieczny przebieg ciąży pod nadzorem lekarza, chroniąc zdrowie zarówno matki, jak i dziecka.