1. Cukrzyca
Otyłość jest ściśle powiązana z cukrzycą. Badanie przeprowadzone wśród ponad 310 000 osób w 14 prowincjach i gminach w Chinach wykazało, że częstość występowania cukrzycy wynosi 0,26% w populacji ogólnej, ale wzrasta do 2,82% wśród osób z nadwagą – ponad dziesięciokrotnie.Osoby otyłe spożywają więcej pokarmu niż potrzebuje ich organizm. Nadmierne spożycie stymuluje trzustkę do wydzielania nadmiernej ilości insuliny, co prowadzi do hiperinsulinemii. Ponieważ komórki osób otyłych są niewrażliwe na insulinę, dodatkowo pobudza to wydzielanie insuliny, zwiększając obciążenie trzustki. Powoduje to rozrost i przerost komórek trzustki, co z czasem może prowadzić do niewydolności trzustki i wystąpienia cukrzycy.Ponadto otyłość często współwystępuje z hiperlipidemią, której często towarzyszy hiperlipidemiczny metabolizm. Powoduje to wzrost poziomu wolnych kwasów tłuszczowych, pogłębia zaburzenia metabolizmu węglowodanów i zwiększa podatność na cukrzycę.
2. Nadciśnienie tętnicze
Otyłość stanowi istotny czynnik ryzyka rozwoju i progresji nadciśnienia tętniczego. Badanie osób w średnim i starszym wieku wykazało, że częstość występowania nadciśnienia tętniczego wynosiła 7,55% wśród osób z indeksem masy ciała (BMI) poniżej 20, a wzrastała do 20,26% wśród osób z BMI między 24 a 26. Gdy BMI przekraczało 28, częstość występowania osiągała 36,89%.U osób otyłych znaczny wzrost tkanki tłuszczowej wymaga zwiększenia objętości krwi i pojemności minutowej serca, aby sprostać wymaganiom fizjologicznym. Długotrwałe przeciążenie serca prowadzi do przerostu lewej komory i podwyższonego ciśnienia krwi. Ponadto otyłość często współwystępuje z hiperinsulinemią, w której insulina sprzyja reabsorpcji sodu w dystalnych kanalikach nerkowych, powodując zatrzymanie sodu i przyczyniając się do nadciśnienia.Ponadto osoby otyłe wykazują zwiększoną aktywność kory nadnerczy, zwiększone tempo przemiany kortyzolu oraz zwiększoną hydroksylację kortykosteronu i dehydrokortykosteronu, co przyczynia się do podwyższonego ciśnienia krwi. W konsekwencji otyłość stanowi istotny czynnik ryzyka nadciśnienia tętniczego.
3. Miażdżyca i choroba wieńcowa serca
Dane ankietowe wskazują, że częstość występowania choroby wieńcowej serca wynosi 4,72% wśród osób z wskaźnikiem masy ciała (BMI) poniżej 20, wzrasta do 9,91% wśród osób z BMI 24–26 i osiąga aż 16,51% wśród osób z BMI powyżej 28.Otyłość często współwystępuje z hipertriglicerydemią, która przyczynia się do miażdżycy. Czynniki takie jak nadmierna masa ciała, zwiększona powierzchnia ciała, nadmierna tkanka tłuszczowa i zwiększone obciążenie serca (w tym obciążenie mięśnia sercowego spowodowane odkładaniem się tłuszczu w sercu i wokół niego) mogą wywoływać niedokrwienie mięśnia sercowego i niedotlenienie. Zmniejszona aktywność fizyczna u osób otyłych w połączeniu z osłabionym lub niewystarczającym krążeniem obocznym wieńcowym dodatkowo pogarsza te schorzenia.Wszystkie te czynniki mogą przyczyniać się do miażdżycy i choroby wieńcowej serca. 4. Niewydolność oddechowa Klinicznie określana jako zespół otyłościowo-hipowentylacyjny, znany również jako zespół hipowentylacyjny.U osób z ciężką otyłością nadmierne odkładanie się tłuszczu w klatce piersiowej i ścianach brzucha ogranicza ruchy oddechowe, powodując płytki oddech i zmniejszenie objętości wydechowej. Zmniejsza to funkcjonalną pojemność resztkową, powodując, że płuca znajdują się w stanie zbliżonym do końca wydechu. Wynikające z tego zmniejszenie objętości oddechowej ogranicza wentylację pęcherzykową, ograniczając wymianę gazową i powodując zatrzymanie dwutlenku węgla. Prowadzi to do zmniejszenia saturacji tlenem tętniczym, co może skutkować sinicą.Długotrwała hipoksja może następnie wywołać czerwienicę, jednocześnie zwiększając lepkość krwi, a tym samym zwiększając opór krążenia i obciążenie serca. Postęp ten może prowadzić do nadciśnienia płucnego i przewlekłej serca płucnego. 5. Stłuszczenie wątroby Otyłość może wywołać stłuszczenie wątroby, powodując powiększenie wątroby.U osób otyłych długotrwała dieta wysokowęglowodanowa i wysokotłuszczowa w połączeniu z hiperinsulinemią powoduje, że synteza trójglicerydów w wątrobie znacznie przekracza jej zdolność transportową. Alternatywnie może dojść do upośledzenia eksportu trójglicerydów za pośrednictwem lipoprotein o bardzo niskiej gęstości, co prowadzi do gromadzenia się trójglicerydów w wątrobie i stłuszczenia wątroby.