Dlaczego otyłość często prowadzi do zaparć?
Wiele osób z nadwagą unika pokarmów bogatych w błonnik, preferując zamiast tego mięso, jaja i produkty zawierające cukier. W rezultacie niektóre osoby mają wypróżnienia tylko raz w tygodniu lub nawet rzadziej. Powoduje to ponowne wchłanianie toksyn i wilgoci z kału, co prowadzi do twardnienia stolca i późniejszych problemów zdrowotnych.
Eksperci potwierdzają, że zaparcia u osób otyłych są związane z niedoborem błonnika w diecie. Dieta uboga w błonnik ma poważne konsekwencje: początkowe zaparcia przechodzą w wysiłek podczas wypróżnień. Brak błonnika zmniejsza stymulację przewodu pokarmowego, osłabiając perystaltykę jelit i zmniejszając objętość stolca.Taki tryb życia powoduje, że resztki pokarmu pozostają w jelitach przez dłuższy czas, co może prowadzić do nieprawidłowej fermentacji i gnicia. Powstałe w wyniku rozkładu kału substancje toksyczne mogą stymulować zwężenie naczyń krwionośnych, stwarzając zagrożenie dla zdrowia. Liczne badania wskazują, że osoby cierpiące na przewlekłe zaparcia częściej zapadają na raka jelita grubego.
Ponadto niewystarczające spożycie błonnika upośledza trawienie i wchłanianie składników odżywczych, osłabiając zdolność organizmu do regulacji metabolizmu węglowodanów i lipidów. Zmniejsza również zdolność organizmu do syntezy witamin z grupy B, niezbędnych do syntezy składników odżywczych i procesów metabolicznych.
Ponadto u osób otyłych gromadzenie się tłuszczu występuje głównie podskórnie i w krezce. Nadmierne złogi tłuszczu w krezce osłabiają perystaltykę jelit, powodując gromadzenie się strawionego pokarmu w jelitach i jego niewydalanie. W rezultacie większość osób cierpiących na zaparcia jest również otyła.