Autologiczna plastyka nosa z użyciem chrząstki jest obecnie powszechną i popularną metodą powiększania nosa. Polega ona na przeszczepieniu własnej tkanki chrzęstnej pacjenta w celu podwyższenia zewnętrznej części nosa, przy czym chrząstka dawcy pochodzi zazwyczaj z chrząstki małżowiny usznej, chrząstki przegrody nosowej lub chrząstki żebrowej. Chociaż podejście to wydaje się stosunkowo bezpieczne, pozostaje pytanie: czy plastyka nosa z użyciem chrząstki małżowiny usznej jest naprawdę korzystna?
Plastyka nosa z użyciem chrząstki ucha jest stosowana głównie w zabiegach podnoszenia czubka nosa, wykorzystując przede wszystkim chrząstkę ucha lub chrząstkę przegrody nosowej.
Decyzja o plastyce nosa z użyciem chrząstki ucha ma wyraźne zalety: ponieważ jest to tkanka autologiczna, doskonale integruje się z lokalnymi strukturami nosa, zapewniając stabilne zamocowanie bez przemieszczenia lub reakcji odrzucenia. Po operacji czubek nosa jest naturalny i miękki w dotyku, co pozwala na normalny kontakt i delikatną manipulację bez obaw.
Ponadto pobrana chrząstka ucha regeneruje się bez zmiany wyglądu, a nacięcie można ukryć za uchem, dzięki czemu jest ono niepozorne.
Rekonstrukcja nosa przy użyciu chrząstki ucha ma jednak pewne ograniczenia: ograniczona objętość chrząstki ucha ogranicza jej zastosowanie wyłącznie do podniesienia czubka nosa.Nie nadaje się ona do kolumelli, ponieważ krzywizna chrząstki małżowiny usznej może powodować pooperacyjne wygięcie czubka nosa. Chociaż szybkość wchłaniania jest niska, u około 15% pacjentów może wystąpić pewien stopień resorpcji. Powyżej przedstawiono zalety i wady plastyki nosa z użyciem chrząstki usznej. To, czy ta technika jest odpowiednia, zależy ostatecznie od indywidualnych okoliczności, a każda osoba dojdzie do własnych wniosków.