Het symptoom van een harde knobbel achter het oor komt relatief vaak voor in het dagelijks leven. Over het algemeen is geen behandeling nodig; zelfs als behandeling nodig is, kan het volledig worden genezen, dus er is geen reden tot overmatige bezorgdheid. De mogelijke oorzaken van een harde knobbel achter het oor zijn voornamelijk talgcysten en vergrote lymfeklieren.
1. Talgcyste.
Deze retentiecyste wordt voornamelijk veroorzaakt door een verstopping van het talgklierkanaal en ontstaat wanneer het cystische epitheel zich uitbreidt met opgehoopte inhoud. Talgcysten ontwikkelen zich langzaam, zijn rond van vorm en hebben duidelijke randen ten opzichte van het omliggende weefsel. Ze zijn zacht, niet gevoelig en beweeglijk, en vertonen doorgaans geen merkbare symptomen.
Talgkliercysten komen het meest voor bij adolescenten, met name bij ongetrouwde mannen. Tijdens de puberteit zorgen een verhoogd energieniveau en een verhoogde afscheiding ervoor dat talg niet snel wordt afgevoerd, waardoor het zich gemakkelijk achter het oor ophoopt. Na verloop van tijd leidt dit tot cystevorming.
2. Vergrote lymfeklieren.
Veel mensen hebben wel eens een harde knobbel achter het oor gevoeld, die meestal wordt veroorzaakt door ontstoken en vergrote lymfeklieren. Normaal gesproken zijn deze klieren niet voelbaar, maar wanneer ze opgezwollen zijn, voelen ze aan als een harde massa en lijken ze plotseling te zijn ontstaan. Vergrote lymfeklieren kunnen het gevolg zijn van infecties in de buurt, zoals middenoorontsteking of hoofdhuidontsteking.De lymfeklieren zelf hoeven niet te worden behandeld; het is voldoende om de onderliggende aandoening aan te pakken. Als de oorzaak onbekend is, kan observatie in eerste instantie voldoende zijn. Dit scenario komt minder vaak voor en treedt meestal op aan het oppervlak van het bot of onderhuids in het midden achter het oor. Er is geen reden tot overmatige bezorgdheid en men moet er ook niet vaak aan zitten, omdat dit kan leiden tot vergroting.
Nu we weten dat de oorzaken van harde knobbels achter het oor talgcysten of gezwollen lymfeklieren zijn, hoe kunnen we deze symptomen dan aanpakken?
1. Talgcysten
Talgcysten komen relatief vaak voor in het oorgebied, met name op de oorlel. Als de knobbel achter het oor niet significant vergroot of klein is, kan een ontstekingsremmende behandeling in combinatie met aanpassingen in de levensstijl doorgaans voldoende zijn. Vermijd het eten van pittig of irriterend voedsel.
Besteed er niet te veel aandacht aan en raak het niet vaak aan, omdat dit kan leiden tot een ontsteking van de talgcyste.Volg geen ongevraagd advies om "amoxicillinetabletten" tegen ontstekingen te nemen; medicatie mag alleen onder medisch toezicht worden ingenomen.
Over het algemeen kan de cyste zonder behandeling verdwijnen door een goede hygiëne in het dagelijks leven, bijvoorbeeld door het uitwendige oor schoon te maken tijdens het reinigen van het gezicht. Als de cyste er abnormaal uitziet, probeer dan niet zelf een behandeling toe te passen, maar vraag een medische diagnose. Als chirurgische verwijdering wordt aanbevolen, is dit een kleine ingreep die ongeveer € 10-20 kost.
2. Vergrote lymfeklieren
Als de lymfeklieren ontstoken raken, laat u zich dan onderzoeken in een gerenommeerd ziekenhuis. Lymfeklierontsteking kan het gevolg zijn van aandoeningen in de omgeving, zoals middenoorontsteking of hoofdhuidinfecties.
Gezwollen lymfeklieren verschijnen meestal aan de oppervlakte van het bot achter het oor of onder de huid. Deze zwelling ontstaat wanneer het immuunsysteem bacteriële of virale infecties bestrijdt. Zodra het immuunsysteem de ziekteverwekkers heeft geëlimineerd, verdwijnt de zwelling meestal vanzelf. Behandeling is over het algemeen niet nodig, maar indien nodig kunnen onder medisch toezicht ontstekingsremmende medicijnen worden ingenomen.
Samenvattend kan worden gesteld dat, om de aandoening te verlichten en te verhelpen, de dagelijkse verzorging gericht moet zijn op voldoende hydratatie, voldoende rust, het vermijden van negatieve prikkels en vitamine C-supplementen. Het naleven van deze maatregelen leidt vaak tot verbetering, hoewel een specifieke behandeling volgens klinische richtlijnen moet worden gevolgd.