Het huwelijk begint met twee individuen. Na verloop van tijd brengen ze kinderen ter wereld. Maar het leven verloopt zelden vlekkeloos. Koppels krijgen ruzie, gaan over tot discussies en koude oorlogen, en komen geleidelijk aan het einde van hun huwelijksreis. In de huidige samenleving, waar het aantal echtscheidingen sterk stijgt, is scheiding niet langer ongewoon. Koppels voeren steeds vaker dramatische echtscheidingsprocedures, waarbij ze strijden om bezittingen en voogdijrechten en elkaar beledigen. Tijdens dit proces zijn het altijd de kinderen die lijden.
Of het nu gaat om een minnelijke scheiding of een dramatische ruzie, een scheiding brengt altijd psychologische wonden toe aan kinderen en brengt hun geestelijke welzijn in gevaar. Als ze opgroeien zonder de liefde van een van hun ouders, kunnen ze introverte neigingen, een laag zelfbeeld, een vervormde persoonlijkheid of emotionele tekorten ontwikkelen. De invloed van ouders en het gezin van herkomst is groot; zelfs de houding van ouders ten opzichte van het huwelijk en relaties kan worden doorgegeven en een schaduw werpen op de toekomst van een kind.
Professor Jia Fujun, hoofdarts van het Guangdong Provincial People's Hospital en het Guangdong Provincial Mental Health Centre, merkte in een interview op dat ruzies, tranen en wederzijdse minachting tussen ouders tijdens een scheiding deel gaan uitmaken van de ervaringsherinneringen van een kind. Deze worden opgeslagen onder labels als 'ouders', 'huwelijk' en 'gezin'. Op een bepaald moment in de toekomst kunnen deze negatieve emoties en pijnlijke herinneringen weer naar boven komen en de perceptie van het kind over gezin en huwelijk beïnvloeden.
Om de impact van een scheiding op kinderen te minimaliseren, moeten ouders streven naar een minnelijke schikking en een verantwoordelijke scheiding. Hoe kunnen ouders het leed van hun kind tijdens een scheiding verminderen?
1. Leg uit dat de scheiding niet de schuld van het kind is
Geef bij het informeren van kinderen over de scheiding redenen zoals persoonlijkheidsverschillen of emotionele problemen. Zorg er vooral voor dat het kind begrijpt dat de scheiding niet zijn of haar schuld is.Anders kan het kind gaan geloven dat het een slecht kind is, dat zijn eigen gedrag de scheiding heeft veroorzaakt, wat kan leiden tot ernstige zelfverwijten. Dit kan tijdens de ontwikkeling van het kind leiden tot gevoelens van minderwaardigheid en zelfhaat. Ten tweede moeten de toekomstige woonregelingen duidelijk worden uiteengezet. Leg het kind na de scheiding uit bij wie het gaat wonen en hoe de ouderlijke verantwoordelijkheden worden verdeeld. Dit omvat wanneer het de andere ouder kan zien, hoe lang vakanties en feestdagen worden doorgebracht, enzovoort.Vraag waar mogelijk naar de mening van het kind – tieners kunnen deelnemen aan discussies – vooral om een gevoel van controle en stabiliteit in hun leven te bevorderen. Ten derde, praat niet in het bijzijn van het kind over de fouten van de andere ouder. Door de voormalige partner – de vader of moeder van het kind – in hun bijzijn heftig te bekritiseren, loopt u het risico dat het kind wrok koestert tegen die ouder, wat een gezonde ontwikkeling van het kind in de weg staat. Het kan ertoe leiden dat het kind denkt:Als mijn ouders zo vreselijk zijn, wat zegt dat dan over mij? Dit kan onbewuste gevoelens van minderwaardigheid kweken. Vermijd daarom, wanneer u met uw kind over de andere ouder praat, stil te staan bij diens fouten. Benadruk in plaats daarvan dat hij of zij als vader of moeder veel van u hield.