Er moet echter meer aandacht worden besteed aan de primaire basis voor "emotionele intelligentie-educatie": het gezin, dat zelfs belangrijker is dan school. Daniel Goleman, ontvanger van de Lifetime Achievement Award van de American Psychological Association, stelt in zijn boek EQ duidelijk: "Het gezin is de eerste school voor de ontwikkeling van EQ. Alleen ouders met een hoge EQ kunnen kinderen met een hoge EQ opvoeden."
Ouders zijn de opvoeders van de emotionele intelligentie van hun kinderen
EQ verwijst naar de emotionele intelligentie (emotioneel quotiënt/intelligentie) van een individu. Simpel gezegd meet het iemands vermogen om zijn eigen emoties te reguleren en de emoties van anderen te beheersen. In tegenstelling tot IQ, dat wordt beïnvloed door de genetica van de ouders, wordt EQ voornamelijk gevormd door opvoeding.Daniel Goleman constateerde dat de meeste mensen hun emotionele bewustzijn en copingmechanismen van hun ouders leren. Als een moeder op woede reageert door met dingen te gooien, kan haar kind deze extreme vorm van frustratie uiten nabootsen. Als een moeder zich terugtrekt en niet graag samenwerkt, zal haar kind waarschijnlijk een vergelijkbare geïsoleerde houding ontwikkelen.
Hoewel EQ niet wordt beïnvloed door het DNA van de ouders, is de emotionele beheersing van de ouders de meest directe katalysator voor het ontluikende EQ van een kind. Bovendien vormt de gedragsbegeleiding die door dagelijkse interactie wordt geboden, de belangrijkste indicator voor een kind om zijn eigen EQ te ontwikkelen.
De vierstappenmethode om EQ-zaadjes bij uw baby te planten
Onderzoek wijst uit dat EQ al bij de geboorte begint te ontstaan en zich geleidelijk tijdens de kindertijd ontwikkelt, voordat het onze huidige opvatting van emotionele intelligentie vormt. De hersenontwikkeling tussen 0 en 5 jaar is de snelste periode in een mensenleven, met name wat betreft emotionele capaciteiten.
1. Een gevoel van veiligheid en vertrouwen creëren
Leeftijd 0-1: In deze fase moeten ouders regelmatig verschillende spelletjes met hun baby spelen, eenvoudige woordjes aanleren en ernaar streven om de drang van de baby om de wereld te ontdekken te bevredigen.Naast aandachtige lichamelijke zorg moeten ouders in deze periode ook emotionele geruststelling en genegenheid bieden. Dit voedt het ontluikende vertrouwen en gevoel van veiligheid van het kind in de wereld en legt een solide basis voor de ontwikkeling van een evenwichtige persoonlijkheid.
2. Emoties versterken en stabiliseren
Rond de leeftijd van twee jaar ontstaat de 'eerste fase van opstandigheid'. Kinderen beginnen onderscheid te maken tussen 'van jou' en 'van mij' en weigeren hun bezittingen te delen. Ze raken snel opgewonden en geïrriteerd. Hun emoties worden genuanceerder: vrolijk gelach als ze blij zijn, een glimlach als ze mama zien. Ouders moeten deze emoties helpen versterken en stabiliseren en negatieve emoties afremmen.
3. Bied kansen voor rijke emotionele ervaringen
Tegen de leeftijd van drie leren kinderen hun behoeften op andere manieren dan huilen te uiten, door middel van acties en taal om hun innerlijke gevoelens en interesses over te brengen. Een schrille kreet duidt bijvoorbeeld op grote nood, terwijl slaan een teken kan zijn van ernstige frustratie.Als een kind ruzie tussen zijn ouders ziet, kan dat tranen veroorzaken, terwijl het zien van een sombere moeder kan leiden tot troostende woorden als "Mama, lach eens". In deze fase moeten ouders prioriteit geven aan het bieden van diverse emotionele ervaringen en tegelijkertijd de rijke en scherpe gevoelens van het kind op een vaardige manier kanaliseren naar constructieve uitingsvormen, zodat een gezonde ontwikkeling wordt bevorderd door subtiele beïnvloeding. 4. Het cultiveren van vreugdevolle interpersoonlijke interacties Kinderen van 4-5 jaar vertonen een opkomende sociale ontwikkeling:ouder-kindbanden, leraar-leerlingrelaties en contacten met leeftijdsgenoten. Het negeren van affectie kan kinderen emotioneel uitgehongerd achterlaten; angst voor leraren kan schoolgerelateerde angst veroorzaken; slecht beheerde vriendschappen kunnen isolatie in de hand werken. Ouders moeten dus zowel de banden thuis koesteren als het gedrag van hun kind op de crèche of onder leeftijdsgenoten in de gaten houden.