Tembelliği genellikle edinilmiş bir davranış alışkanlığı olarak algılarız, ancak sıçanlar üzerinde yapılan araştırmalar, insan tembelliğinin aslında kalıtsal olabileceğini göstermektedir! Ayrıca, uzmanlar, bir çocuğun tembelliğinin sıklıkla uygun olmayan ebeveynlik yöntemlerinden kaynaklandığını belirtmektedir. Bu eğilimi gidermek için ebeveynler sabırlı ve nazik bir yaklaşım benimsemelidir.
Ebeveynler Tembel Çocukları Nasıl Yönlendirebilir (Halk Sağlığı Ağı)
I. Araştırmalar, tembelliğin genetik bileşenleri olduğunu gösteriyor
Missouri Üniversitesi'nden yeni bir araştırma, belirli genetik özelliklerin bireylerin aktif olarak egzersiz yapıp yapmadıklarını ve zindeliklerini koruyup korumadıklarını etkileyebileceğini öne sürüyor. Profesör Frank Booth ve doktora sonrası araştırmacı Dr. Michael Roberts, aşırı hiperaktivite veya aşırı uyuşukluk gösteren fareleri başarıyla yetiştirdiler.Fareler, egzersiz tekerlekleri ile donatılmış kafeslerde barındırıldı ve altı gün boyunca gönüllü koşu aktiviteleri ölçüldü. Ardından, en aktif 26 fare birlikte yetiştirilirken, en az aktif 26 fare ayrı olarak yetiştirildi. On nesil sonra, "aktif" türün gönüllü koşu aktivitesinin "tembel" türe göre on kat daha fazla olduğu keşfedildi.
Bu "çalışkan" ve "tembel" sıçanları yetiştirdikten sonra, araştırmacılar kas hücrelerindeki mitokondriyal seviyeleri ölçtü, vücut kompozisyonlarını karşılaştırdı ve kapsamlı genetik profilleme yaptı. Çalışma, iki tür arasında kas hücrelerindeki vücut kompozisyonu ve mitokondriyal seviyelerde farklılıklar olduğunu ortaya koydu, ancak en önemli bulgu, aralarındaki genetik farklılıktı.Genler, egzersizi motive etmede, hatta insanlarda bile rol oynayabilir, bu da tembelliğin kalıtsal olabileceğini düşündürür. II. Bir Çocuğun Tembelliği Ebeveynlik Tarzlarıyla da İlgili Olabilir Dokuz aylık bir çocuk, biberonu tutarak bağımsız olarak içebilecek durumda olabilir, ancak bunu yapmayı reddederek ebeveynlerinin biberonu ağzına götürmesini ister.Büyük hastanelerin pediatri bölümlerinde yaygın olarak kullanılan 0-2 yaş arası nöropsikolojik gelişim standartlarına göre, 9 aylık bebekler genellikle kısmi özbakım öğrenmeye başlamalıdır. 12 aylık olduklarında çocuklar giyinirken işbirliği yapmalı ve 15 aylık olduklarında kendi çoraplarını çıkarabilmeli ve ayakkabılarını giyebilmelidir. Ancak gerçekte, sadece azınlık bir kesim (yüzde 20'den az) bu görevleri zorlukla yerine getirebilmektedir.
Sosyal davranış ve öz bakım becerilerindeki bu gecikme, büyük ölçüde ebeveynlerin çocukları için her şeyi hallederek onlara pratik yapma fırsatını mahrum bırakmalarına bağlı aşırı hoşgörülü ebeveynlikten kaynaklanmaktadır.Bu durum, özellikle büyükanne ve büyükbabaların çocuk bakımını üstlendiği modern ailelerde belirgindir. Büyükanne ve büyükbabalar genellikle çocukları sevgiyle boğar, onları giydirip oyuncaklarını toplar ve kendi başlarına yemek yemelerine izin vermek yerine kaşıkla besleyerek zorluklardan korurlar. Bu, çocukların özgüven ve kendine güven becerilerini engellemekle kalmaz, aynı zamanda tembellik, bencillik ve kırılganlığı da besler.
III. Tembelliğin Üstesinden Gelmek, Ebeveynlik Yaklaşımlarını Değiştirmekle Başlar
Tembellik genetik faktörlerin etkisiyle ortaya çıkmış olsa da, bilinçli bir çaba ile temelden değiştirilebilir. Çocukların tembelliğin üstesinden gelmelerine yardımcı olmak için, ebeveynler öncelikle ebeveynlik yöntemlerini değiştirerek çocuklarda çalışkanlık alışkanlıkları geliştirmelidir.
Tembellik, bilinçli bir çaba ile üstesinden gelinebilir
1. Müzakereci yaklaşımlar
Ebeveynler genellikle çocuklara görevleri yerine getirmeleri için emirler verir. Çocuklar bazen bu emirlere uyarlar, ancak çoğu zaman direnirler. Bir çocuğunuzdan soya sosu getirmesini veya yataktan kalkmasını isterken, karşılıklı tartışma için danışmacı bir üslup kullanın.
Çocuğun göz hizasına çömelin ve isteğinizi danışır bir üslupla iletin.Örneğin, yerde duran oyuncakları toplamasını istiyorsanız, anne şöyle diyebilir: "Canım, oyuncaklarını toplasana." Bu, "Hadi, oyuncaklarını topla!" demekten çok daha etkilidir. Çocuk reddederse, anne rol değiştirerek çocuğun bakış açısını keşfedebilir. Çocuk tembelce "Bir dakika" diye cevap verirse, anne ona belirli bir zaman aralığı vermesi isteyerek görevi daha ciddiye almasını teşvik edebilir.
2. Ebeveynlerin örnek olması
Anne evin içinde koştururken baba kanepede uzanıp televizyon izliyorsa, çocuğun tembelliği babasından alınmış olabilir! Çocuğunuzda canlı bir ruhu teşvik etmek için, ebeveynler örnek olmalı ve aktif katılımı teşvik etmelidir. Büyük bir temizlik sırasında, görevler üzerinde anlaşmak için bir "aile toplantısı" düzenleyin ve onlara ev işlerinde sorumluluk verin.Doğrudan emirler vermek yerine seçenekler sunmak daha fazla keyif verir. Ebeveynlerle birlikte ev işlerine katılmak, çocuklara kendilerini küçük yetişkinler gibi hissettirir. Yorgun olsalar bile, etkileşim ve yakınlık onlara mutluluk verir.
Bu süreçte ebeveynler, çocuklara sadece kendi işlerini yönetmeyi öğretmekle kalmaz, aynı zamanda başkalarına proaktif olarak yardım etmeyi de teşvik eder. Bu, başarı duygusu oluşturur. Çocuklar inisiyatif aldıklarında, eleştiriden çok övgüye öncelik verin.Görev tamamlandığında, sonuç ne olursa olsun, ebeveynler övgüde bulunmalıdır. Çocuklar teşvikle gelişir; olumlu pekiştirme kullanmak onları başarı ve canlılık ile doldurur. 3. Özgüvenin Geliştirilmesi Aşırı şımartmanın, hayatın fırtınalarına dayanamayan serada yetişen elmalar gibi çocuklar yetiştirdiğini biliyoruz.Günlük görevlerin aşırı derecede üstlenilmesi, çocukların kendi başlarının çaresine bakmayı öğrenmelerini engeller. Gerçek ebeveyn sevgisi, uygun şekilde bırakmayı öğrenmek, çocuklara büyümek ve gelişmek için daha fazla alan tanımaktır. Ebeveynler, çocuklara kendi işlerini kendileri halletmeleri gerektiğini öğreterek, erken yaşlardan itibaren özgüven bilincini ve becerilerini geliştirmelidir.İki yaş civarında çocuklar genellikle "Ben kendim yapacağım!" derler – bu, özgüvenin geliştirilmesi için en uygun dönemdir. Kaşıkla yemek yemeyi, giyinmeyi ve ayakkabı giymeyi öğrenirken hareketleri beceriksiz ve hataları sık olabilir. Ebeveynler sabırlı olmalı, çocukları yavaş olduğu veya hata yaptığı için müdahale etme dürtüsüne karşı koymalıdır.
Ebeveynler, bebeklerinin öz bakım becerilerini geliştirmek için akıllıca küçük hileler kullanabilirler. Örneğin, değiştirilebilir kıyafetleri olan bebekler satın almak ve düğmeli, fermuarlı ve giyilebilir giysiler dahil olmak üzere birkaç takım kıyafet sağlamak, annelerin bebeğin yeteneklerine göre bilinçli olarak "giydirme görevleri" atamasına olanak tanır.
4. Küçük çocuğunuzla birlikte hareket edin
İçeride kapalı kalmak sadece tembelliği besler. Hem ebeveyn hem de çocuk huzursuz hissediyorsa, neden kalkıp aktif olmuyorsunuz?Birlikte egzersiz yapmak, ebeveyn-çocuk için en ödüllendirici aktivitelerden biridir. Dostça yarışmalar için takımlar oluşturmak, ebeveyn ve çocuk arasındaki mesafeyi kolayca kapatır ve ilişkinizi güçlendiren dostça bir bağ kurar. Fiziksel aktivite ayrıca çocuğunuzun dayanıklılığını artırır ve sağlam bir vücut yapısı geliştirmesine yardımcı olur.
Ebeveynler hafta sonlarını, çocukların sevdikleri bir sporu seçmelerine ve aktif olarak katılmalarına izin vermek için kullanmalıdır. Bazen çocukların yüzmesini ebeveynlerin kenardan izlediğini görürüz; ebeveynlerin ilgisizliği çocukların deneyimini azaltır. Bu nedenle, ebeveynler mümkün olduğunca çocuklarının tercih ettiği aktivitelere kendilerini kaptırmalıdır. Sporu seven çocuklar her zaman enerji doludur ve sıkıldıklarında egzersize yönelirler, bu da evde tembellik yapmalarını oldukça zorlaştırır!