Kinderen die geen verantwoordelijkheidsgevoel hebben, verwaarlozen niet alleen hun eigen zaken, maar tonen ook onverschilligheid ten opzichte van anderen. Ze hebben weinig drang tot zelfverbetering en hebben diepgewortelde gewoonten van ontwijking, vermijding en het ontlopen van verantwoordelijkheid. Ouders moeten daarom op een vaardige manier het plichtsbesef van hun kinderen cultiveren door middel van dagelijkse levenservaringen, en hen leren hun sociale rollen te vervullen.
Veel ouders klagen dat hun kinderen geen verantwoordelijkheid nemen, niet voor hun ouders of familieleden zorgen en zich overdreven op zichzelf richten – ze zijn alleen maar bezig met lekker eten, zich mooi kleden en spelen. Maar weinigen staan stil bij de vraag waarom kinderen egocentrisch en onverschillig worden, of hoe het gedrag van ouders dit gebrek aan verantwoordelijkheid beïnvloedt. In werkelijkheid geven de meeste ouders hun kinderen nooit de kans om verantwoordelijkheid te nemen.
Als ouders en kinderen bijvoorbeeld samen op pad gaan, heeft het kind altijd lege handen – de zwaarste tassen worden altijd door de ouders gedragen. Tijdens de maaltijden is het hetzelfde: ouders vragen altijd eerst: "Wat wil je eten? Ik ga het voor je halen." Als er een taxi nodig is, roepen ouders er meestal proactief een aan, openen dan de deur en laten het kind eerst instappen.Bovendien blijven deze kleine gebaren bestaan naarmate het kind ouder wordt, zelfs tot in de volwassenheid. Ouders klagen misschien af en toe over het gebrek aan consideratie van hun kind, maar in soortgelijke situaties nemen ze steevast weer het heft in handen.
Daarom moeten ouders zich onthouden van kritiek op hun kinderen en hen in plaats daarvan taken laten uitvoeren die passen bij hun leeftijd in het dagelijks leven. Zaken die een kind zelfstandig kan regelen, moeten niet door de ouder worden gedaan.Wie in zijn kindertijd verantwoordelijkheden op zich neemt, zal die ook als volwassene goed kunnen dragen. Mensen kennen het oude gezegde: "Arme kinderen worden snel volwassen." Waarom worden arme kinderen zo snel volwassen? Omdat de harde realiteit van het leven hen dwingt om voortijdig de last van het onderhouden van hun gezin op zich te nemen. Op het moment dat ze verantwoordelijkheden op zich nemen, begint hun volwassenwording.Moderne ouders hoeven hun kinderen op zo'n jonge leeftijd niet met zulke zware verantwoordelijkheden te belasten, maar ze moeten hen wel de vrijheid geven om binnen hun mogelijkheden te handelen. Welke rol moet een kind vervullen? Ten eerste moet het een goed kind zijn. Kinderen moeten in verschillende rollen worden begeleid, waarvan de belangrijkste die van een goed kind binnen het gezin is. In onze jeugd was het concept van een goed kind eenvoudig: gehoorzaamheid stond gelijk aan goedheid.
Tegenwoordig moet het concept van een goed kind aansluiten bij *de ontwikkeling van het gezin. Wat houdt dit in? Het betekent dat je je aan de huisregels houdt en actief je rol als kind binnen het gezin vervult. Je ouders eren en voor je grootouders zorgen zijn plichten van een goed kind. Daarnaast moet een goed kind ook bepaalde verantwoordelijkheden in huis op zich nemen. Bijvoorbeeld helpen met klusjes wanneer dat nodig is of je eigen kamer opruimen. Ouders moeten hun kinderen proactief verantwoordelijkheden toewijzen, in plaats van alles zelf op zich te nemen.
Een goed kind heeft ook het recht om deel te nemen aan gezinsaangelegenheden en een actief lid van het huishouden te zijn. Veel ouders wijzen hun kinderen vaak af tijdens discussies en zeggen: "We hebben het over iets dat jou niet aangaat; ga maar je eigen ding doen." Ouders zien vaak over het hoofd dat het kind een volwaardig lid van het gezin is. In werkelijkheid zijn kinderen een integraal onderdeel van het gezin. Het is van cruciaal belang om hun suggesties volledig in overweging te nemen en hen de kans te geven hun mening te geven.
Als het gezin bijvoorbeeld overweegt een woning te kopen, moet het hele gezin hierover samen praten. Hoewel een kind zijn ouders misschien niet hetzelfde niveau van kritisch inzicht biedt als een volwassene, ligt het belang van actieve betrokkenheid van ouders niet in de waarde van hun mening, maar in het bijbrengen van een gevoel van verantwoordelijkheid. Dit gevoel van verantwoordelijkheid zaait een zaadje in het kind, waardoor het zich ervan bewust wordt dat ook het deel uitmaakt van het gezin en dat het moet deelnemen en zijn mening moet geven wanneer er zaken spelen.Dit zaadje is van groot belang voor het cultiveren van een gevoel van verantwoordelijkheid voor hun toekomst en voor hun proactieve betrokkenheid bij maatschappelijke rollen. De definitie van een goed kind is dus veelzijdig en omvat hun deelname aan besluitvorming, het nemen van verantwoordelijkheid en hun cruciale leerproces om een actief lid van het gezin te worden. Ten tweede: een goede leerling worden.
Het belangrijkste aspect van deze rol is de voortdurende, proactieve verbetering van iemands intellectuele capaciteiten – dit is fundamenteel voor elke leerling. Bovendien heeft het kind een kleine stap buiten het gezin gezet, de maatschappij in; op school moet het alle uitdagingen aangaan die bij zijn rol horen.
Ze moeten leren omgaan met anderen, met name met leeftijdsgenoten. Ten tweede moeten ze de verschillen in maatschappelijke rollen tussen mannen en vrouwen gaan begrijpen, bijvoorbeeld dat jongens levendig en dapper zijn en meisjes rustig en gewetensvol. Daarnaast moeten ze leren hoe ze moeten deelnemen aan verkiezingen wanneer ze zich kandidaat stellen voor een functie in de klassenraad. Tijdens wedstrijden moeten ze leren hoe ze moeten functioneren als onderdeel van een team, hoe ze anderen moeten respecteren en hoe ze anderen kunnen beïnvloeden. Dit zijn allemaal essentiële taken in het socialisatieproces.
Daarom moeten ouders regelmatig met hun kind praten over zaken als: "Wat voor soort vrienden vind je leuk? Hoe vind je dat je klasgenoten je in de klas behandelen?" Deze vragen hebben allemaal betrekking op de ontwikkeling van hun rol als leerling.
Ten derde: een goede burger worden.
Kinderen moeten niet alleen goede kinderen en leerlingen zijn, maar zich ook voorbereiden op een goed burgerschap. Burgerschap omvat drie kernbegrippen.
Ten eerste, het concept van rechten en plichten. Dit is fundamenteel en essentieel. Als leden van de samenleving hebben we allemaal fundamentele mensenrechten. Ouders moeten hun kinderen tijdens hun ontwikkeling begeleiden om hun rechten te begrijpen. Tegelijkertijd zijn er ook plichten: burgers moeten naast hun rechten ook overeenkomstige verantwoordelijkheden dragen. Bijvoorbeeld het handhaven van sociale cohesie en het bevorderen van maatschappelijke vooruitgang. Rechten en plichten zijn wederzijds.
Ten tweede is de kernwaarde van burgerschap een gevoel van eigen verantwoordelijkheid.Wat houdt dit gevoel van eigen verantwoordelijkheid in? Het betekent dat burgers actief deelnemen aan de samenleving, deze beïnvloeden en ermee bezig zijn, en hun mening geven over maatschappelijke kwesties. Dit is een essentieel aspect van burgerbewustzijn. Ik heb eens een ouder uit de provincie Guangdong ontmoet die de interesse van zijn kind in nationale politiek onbegrijpelijk vond. Hij was van mening dat kinderen die in ontwikkelde regio's opgroeien, van nature aangetrokken zouden moeten zijn tot economie. Zijn politiek geëngageerde kind zorgde ervoor dat hij zich voortdurend ongemakkelijk voelde, alsof zijn nakomeling op de een of andere manier "niet op zijn plaats" was.In werkelijkheid kan geen enkel kind tijdens zijn ontwikkeling zijn relatie met de samenleving ontlopen. Het is volkomen normaal dat een kind zich bewust bezighoudt met maatschappelijke kwesties; deze bewuste aandacht is een essentiële stap in het ontwikkelen van zijn gevoel voor sociale verantwoordelijkheid.
Zes algemene principes voor het stimuleren van verantwoordelijkheid bij kinderen:
(1) Ouders moeten verantwoordelijkheid bij het kind zelf stimuleren, door het een plichtsbesef bij te brengen en on verantwoordelijk gedrag uit het verleden te corrigeren.
(2) Gebruik boeken, media, films en ervaringen van ouders om de sociale rollen en verantwoordelijkheden uit te leggen die kinderen in elke ontwikkelingsfase op zich moeten nemen.
(4) Laat kinderen ervaring opdoen met gezinsverantwoordelijkheden door hen huishoudelijke taken toe te wijzen.
(5) Prijs en moedig verantwoordelijk gedrag aan, terwijl u onverantwoordelijk gedrag bekritiseert en corrigeert. Dit versterkt het plichtsbesef van kinderen ten opzichte van anderen.
(6) Vermijd overbescherming van kinderen; laat hen hun eigen verantwoordelijkheden nemen en de gevolgen van hun daden onder ogen zien.