Ouderschap is misschien wel de meest uitdagende roeping ter wereld, die volledige toewijding vereist zonder de mogelijkheid om op te geven wanneer het moeilijk of vreugdeloos wordt. Het is ook een technisch vak waarbij ijverige inspanningen nog steeds onbedoelde resultaten kunnen opleveren. De volgende acht veelvoorkomende valkuilen bij het ouderschap zijn bijzonder moeilijk voor Chinese ouders om volledig te vermijden.
1. Principes compromitteren om het gezicht te redden door toe te geven aan onredelijke eisen.
Het komt maar al te vaak voor dat kinderen in het openbaar driftbuien gebruiken als middel om hun zin te krijgen, waarbij ouders toegeven aan de druk om verlegenheid te voorkomen. Psychologisch gezien ondermijnt dit de ontwikkeling van het vermogen van een kind om bevrediging uit te stellen en tast het de ouderlijke autoriteit aan.Wanneer ouders met dergelijke situaties worden geconfronteerd, moeten ze zich realiseren dat het opvoeden van hun kind veel belangrijker is dan het behouden van hun gezicht. Zelfs in het bijzijn van anderen mogen ze nooit zomaar toegeven aan onredelijke eisen. Als alternatief kunnen ze de aandacht van het kind afleiden met nieuwe prikkels. 2. Het negeren van de privacy en rechten van een kind. Hoewel Chinese ouders hun kinderen koesteren, behandelen ze hen vaak als 'onvolledige personen' zonder eigen persoonlijkheid:Ze komen ongevraagd de kamer van hun kinderen binnen en 'inspecteren' openlijk hun dagboeklades. In werkelijkheid zijn kinderen burgers die vanaf hun geboorte recht hebben op privacy, dat door de wet wordt beschermd. Om te voorkomen dat kinderen later in hun leven nadelen ondervinden, is het essentieel om hun rechten – waaronder privacy – vanaf jonge leeftijd te beschermen. 3. Hun eigen onvervulde ambities op hun kinderen projecteren.
Sommige ouders zien hun kinderen niet alleen als een verlengstuk van hun eigen leven, maar ook als de laatste kans om hun eigen onvervulde ambities te compenseren. Deze compenserende mentaliteit berooft kinderen van de kans om zichzelf te worden. In werkelijkheid zouden ouders verantwoordelijk moeten zijn voor de ontwikkeling van hun kinderen, en niet andersom. Dit sluit aan bij evolutionaire principes en maatschappelijke vooruitgang. Succes ligt in het uitblinken in je eigen taken, ongeacht je beroep of positie; vertrouwen op je zoon is geen teken van echt heldendom.
4. Academische prestaties bepalen alles.
In het hedendaagse China, waar kwalitatief hoogstaand onderwijs schaars is, concurreren kinderen onvermijdelijk op basis van cijfers. Toch zijn examens niet de enige maatstaf voor belangrijkheid; ze beoordelen de verwerving van kennis, maar evalueren niet de praktische toepassing ervan. Daarom moet, terwijl kinderen worden aangemoedigd om kennis te verwerven, evenveel nadruk worden gelegd op het cultiveren van hun praktische vaardigheden.
5. Vroeg opstaan is deugdzaam; uitslapen is luiheid.
Ondanks de zware academische lasten en wijdverbreide slaaptekorten die zowel de fysieke als cognitieve ontwikkeling beïnvloeden, maken sommige ouders zich nog steeds zorgen als hun kinderen uitslapen. Hoewel het begrijpelijk is dat ze vroeg opstaan aanmoedigen om het oude gezegde "dansen bij het kraaien van de haan" na te leven, ligt de crux in het onvermogen van kinderen om de oude gewoonte van "rusten bij zonsondergang" te volgen. Daardoor wordt vroeg opstaan een strijd tegen uitputting.
6. Kinderen moeten zich uitsluitend op hun studie concentreren, zonder afleiding door huishoudelijke taken.
Huishoudelijke taken cultiveren niet alleen praktische levensvaardigheden en verlichten academische stress, maar stellen kinderen ook in staat om de inspanningen van hun ouders te waarderen, waardoor de band tussen ouders en kinderen wordt versterkt.
7. Academische excellentie alleen rechtvaardigt een gebrek aan humor of verfijning.
Academische prestaties begeleiden kinderen niet hun hele leven, terwijl een levendig, humoristisch karakter levenslange vriendschappen bevordert en een vreugdevol leven mogelijk maakt, zowel in tegenspoed als in voorspoed.
8. Aanhankelijk gedrag is geen excuus voor onredelijke eisen.
Veel ouders interpreteren het tonen van genegenheid of vertroeteling door een kind als een signaal om "eisen te stellen". Dit komt deels voort uit de neiging tot emotionele terughoudendheid in de Chinese cultuur, en deels uit het feit dat ouders de materialistische waarden van de volwassen wereld op hun kinderen projecteren. In werkelijkheid zal een positievere kijk op kinderen, volgens het verwachtingseffect uit de psychologie, verrassende voordelen opleveren.