Uyuşturucu bağımlılığı, üstesinden gelinmesi en zor bağımlılıklardan biridir. Kimse bu bağımlılığın pençesine düşmek istemez, kimse bu bağımlılığın içinde kalmak istemez. Ancak, ne kadar direnirseniz direnin, bağımlılıkla karşı karşıya kaldığınızda hissettiğiniz güçsüzlük genellikle çok baskındır. Bu nedenle, en akıllıca yaklaşım, bağımlılık yerleşmeden önce bağımlılık olasılığını önlemektir.
Uyuşturucu bağımlılığı nasıl önlenir? Bu soru ne özellikle zor ne de basit bir sorudur.
Ortalama, yasalara uyan bir birey için uyuşturucuyla karşılaşmak son derece olası olmayan bir olaydır. Açıkça söylemek gerekirse, kötü niyetli kişilerle ilişki kurmaktan ve şüpheli mekanlardan uzak durmaktan kaçınırsak, uyuşturucular bize nasıl ulaşabilir ki?
Ancak, her zaman öngörülemeyenlere karşı dikkatli olmak gerekir.Uyuşturucu önümüze çıktığında, onun cazibesine direnmek tamamen kendi kararlılığımıza bağlıdır. Önleme stratejileri, bireysel koşullar büyük ölçüde farklılık gösterdiğinden, evrensel olamaz. Örneğin, daha önce uyuşturucu ile hiç karşılaşmamış bir kişi, deneyimi olan bir kişiden çok farklı tepki verecektir. Ortalama bir kişi için uyuşturucuyu reddetmek zor değildir.Uyuşturucuların zararlı maddeler olduğu, çocukluktan itibaren bilinen bir gerçektir. Mantıklı davranarak, uzun vadeli bir bakış açısı benimseyerek ve kibir veya isyankar dürtülerin etkisine direnerek, uyuşturucuları reddetmek kolay hale gelir. Bu nedenle, genel halk için önlemenin temel amacı, uyuşturucular ve bunların tehlikeleri konusunda farkındalığı artırmaktır. Bunun için radyo, televizyon, gazete, sloganlar ve posterler gibi çeşitli medya kanallarının kullanılması önemli yöntemlerdir.İlkokul ve ortaokul öğrencileri için, uyuşturucular ve bunların tehlikeleri hakkında sınıfta eğitim verilmesi çok önemlidir. İkinci olarak, önleme çabaları halihazırda uyuşturucu kullananları hedeflemektedir. Nikotin bağımlılığı geliştirmek gibi, ilk sigara içmek veya satın almak zordur, ancak tekrar tekrar maruz kalmak bunu endişe verici derecede kolay hale getirir. Sonuç olarak, bu grup için odak noktası, sağlıklı yaşam tarzlarını teşvik etmek ve uyuşturuculara direnme kapasitelerini geliştirmek olmalıdır.
Ayrıca, mevcut uyuşturucu kullanıcıları için, uyuşturucudan uzak durmayı kolaylaştıran destekleyici bir sosyal ortam oluşturmalıyız. Bu, detoksifikasyon tedavisi, rehabilitasyon, topluma yeniden entegrasyon ve sonrası bakım gibi kapsamlı bir hizmet paketi sunmayı içerir. Bu önlemler, kullanıcı sayısını azaltmayı, uyuşturucu talebini düşürmeyi ve ilgili sağlık komplikasyonlarını önlemeyi amaçlamaktadır.Bunlar arasında şunlar yer almaktadır:
1. Uyuşturucu kullanıcıları için zorunlu detoksifikasyon, hem fizyolojik hem de psikolojik bağımlılıkları ele almalıdır. Farmakolojik müdahaleler fiziksel bağımlılığı ortadan kaldırırken, sistematik duyarsızlaştırma ve tiksinti terapisi gibi psikolojik düzeltme yöntemleri psikolojik bağımlılığı ele almalıdır. Tedavinin etkinliğini sağlamak için en az üç aylık tam bir sosyal izolasyon süresi gereklidir.
2. Detoksifikasyonun ardından, bireyler, bakış açılarını ve yaşam tarzlarını temelden değiştirmek için, kültürel, eğlence ve spor faaliyetleri dahil olmak üzere, fiziksel ve zihinsel sağlığı destekleyen, topluma fayda sağlayan faaliyetlerde bulunmalıdır. Eş zamanlı olarak, tedavi sonuçlarını pekiştirmek için uyku ve ruh halini düzenleyen ilaçların uygun kullanımı sağlanmalıdır.
3. Son olarak, rehabilitasyon gören kişilerin aileleri ve arkadaşları, düzenli iletişim ve etkileşim yoluyla günlük rutinlerini aktif olarak desteklemeli ve böylece nüksetmeyi önlemelidir.
Aslında, uyuşturucuyu reddetmek hiç düşünülmesi gereken bir şey değildir. Uyuşturucu bize kesinlikle hiçbir fayda sağlamaz. O geçici, kısa süreli, ölüme yönelen zevk gerçekten bir fayda olarak kabul edilebilir mi? Gerçekte, hala hayata umut besleyen, hedefleri olan ve varoluştan mutluluk duyan herkes, uyuşturucuya asla dokunmamamız gerektiğini açıkça anlamalıdır.