Obserwując odnoszących sukcesy profesjonalistów, można zauważyć, że ich osiągnięcia wynikają nie tylko z okazji i osobistego wysiłku, ale przede wszystkim z nacisku, jaki kładą na samokształcenie. Pani Dong Siyang, autorka książki „Becoming CEO at 21” i sama odnosząca sukcesy przedsiębiorczyni, szczególnie podkreśla znaczenie profesjonalnego zachowania. Regularnie czyta klasyczne chińskie teksty dotyczące samokształcenia i na podstawie swoich doświadczeń sformułowała trzy zasady, które warto rozważyć i z których warto czerpać naukę.
1. Nie traktuj teraźniejszości jako kroku w życiu
Wielu traktuje teraźniejszość jedynie jako krok, nieustannie przekonani, że jutro będzie lepsze. Ich umysły są nieustannie zajęte niezliczonymi celami, planami i kalkulacjami. Jeśli również traktujesz dzisiejszy dzień jako krok w życiu, tracisz spotkanie z egzystencją. Całe twoje życie koncentruje się w tej właśnie chwili.Jeśli spędzisz całe życie traktując teraźniejszość jako odskocznię – myśląc o swoich celach podczas picia wody, jedzenia, a nawet spania – to kiedy naprawdę żyjesz chwilą? Kiedy naprawdę żyłeś? Być może w tym sensie życie jest jak sen. Cele mogą rzeczywiście zostać osiągnięte, ale radość, jaką przynoszą, jest ulotna i rzadko daje trwałe spełnienie. Dlatego teraźniejszość nie jest odskocznią w życiu ani fazą przejściową.Jeśli traktujesz teraźniejszość jako punkt wyjścia lub przejście, radość odnajdziesz tylko po osiągnięciu czegoś, a cała podróż będzie pełna presji. Radość jest w rzeczywistości dość prosta: pojawia się, gdy potrafisz żyć chwilą, być za nią wdzięcznym i podnosić swój stan duchowy poprzez trudy teraźniejszości. 2. Porzucenie chciwości Filozofia taoistyczna często mówi o „mocnym trzymaniu”. Kiedy rodzi się dziecko, jego dłonie są zawsze mocno zaciśnięte.Jednak kiedy człowiek kończy swoją życiową podróż, musi zawsze „odpuścić i odejść”. To głęboko odzwierciedla naszą egzystencję. Dla każdego człowieka dwie rzeczy są najcenniejsze na tym świecie: samo życie i bogactwo. Kiedy posiadamy życie, nie szczędzimy wysiłków, aby zdobyć bogactwo. Nasze ręce nieustannie chwytają, nieustannie dążąc do posiadania więcej. Ale co naprawdę osiąga się gromadząc więcej?Kiedy nadchodzi nietrwałość, samo ciało fizyczne ulega rozpadowi – o ileż mniej znaczące są zgromadzone przez nas dobra materialne? Celem ludzkiej egzystencji nie jest gromadzenie dóbr materialnych, ale doskonalenie charakteru i człowieczeństwa poprzez lekcje życia. Oświetlanie każdego zacienionego zakątka egzystencji blaskiem naszego człowieczeństwa. Jak naucza buddyzm: „Wszystkie zjawiska są puste, ale przyczyna i skutek trwają”.Nie wyobrażaj sobie, że śmierć jest odległa. Kto mógł przewidzieć trzęsienie ziemi w Syczuanie? W ciągu zaledwie kilku sekund zawaliły się wieżowce, góry i rzeki.
Kiedy żyjemy, musimy nauczyć się zadowolenia, gromadzić błogosławieństwa i mądrość, pozbywać się zakorzenionych nawyków i podnosić naszą duchową esencję. W przeciwnym razie nieustanne dążenie do zewnętrznych dóbr prowadzi tylko do upadku moralnego.Odrodzenie w następnym życiu zależy od nawyków i karmy zgromadzonej w tym życiu. Ptaki tego samego pióra gromadzą się razem; każdy kształtuje swoje własne przeznaczenie. Ci, którzy nie potrafią pozbyć się chciwości, w następnym życiu znajdą się wśród jeszcze bardziej chciwych dusz lub popadną w jeszcze straszniejsze warunki egzystencjalne. Tylko osoby o najwyższej cnocie osiągają „błogosławieństwa ludzi i niebiańskich istot”. Budda nauczał: „Tylko wtedy, gdy karmiczna zemsta ciała i umysłu zostanie całkowicie oczyszczona, nadejdzie świt oświecenia”.Niepohamowane pragnienie tylko stwarza kolejne bariery dla duszy! Nie jest to przesąd, uwierzcie mi! Spróbujcie wyciszyć umysł i ciało, a połączycie się ze swoją wewnętrzną duszą. Najlepszym sposobem na porzucenie chciwości jest dawanie. Pomagajcie innym bez oczekiwania czegoś w zamian, pielęgnując swoją istotę cnotliwą energią – tylko wtedy zaznacie prawdziwej radości bycia człowiekiem. Mistrz Gaozi oświadczył: „Jedzenie i seks są naturą człowieka”.Ale zwierzęta również posiadają „naturę jedzenia i seksu”. Jako najinteligentniejsze istoty spośród wszystkich stworzeń, ludzie muszą odróżniać się od zwierząt. W sercu każdego człowieka tkwi wrodzona potrzeba czynienia dobra. Energia dobroci odżywia duszę i podnosi poziom duchowy człowieka. Tak więc, konsekwentnie wykonując dobre uczynki, można głębiej doświadczyć prawdziwej radości bycia człowiekiem! Takie postępowanie jest zgodne z duchem „ludzkości” – w przeciwnym razie można się odrodzić w „świecie zwierząt” w następnym życiu!
3.Wszystko jest już we mnie. Konfucjusz powiedział: „Wszystko jest już we mnie. Zwrócić się do wnętrza i być szczerym – nie ma większej radości”. Jako istota ludzka na tym świecie, wszystko jest już wystarczające i kompletne. Żyć, być dobrym człowiekiem i ucieleśniać ducha człowieczeństwa poprzez swoje działania – to największa radość w życiu. Nie trzeba posiadać domu ani samochodu, aby być dobrym człowiekiem!
Nie zakładajmy, że ludzie sukcesu lub bogaci są dla nas wzorem do naśladowania. W rzeczywistości powinniśmy raczej brać za wzór starożytnych mędrców i cnotliwych ludzi. Weźmy na przykład Yan Hui. Konfucjusz opisał go w ten sposób: „Jakże cnotliwy jest Hui! Mając tylko jeden kosz jedzenia i tykwę wody, mieszkając w skromnej uliczce, gdzie inni z trudem znosiliby trudy życia, Hui nie stracił swojej radości. Jakże cnotliwy jest Hui!”.
Dlaczego Yan Hui był tak radosny? Jego szczęście z pewnością nie wynikało z ubóstwa ani lenistwa. Yan Hui był wyjątkowo pracowity i oddany samodoskonaleniu. Jego radość nie wynikała z wypełniania pustego, pełnego wad serca zewnętrznymi dobrami. Płynęła ona raczej z wnętrza – była radością zrodzoną z spełnionego serca i wykształconego charakteru. Takie szczęście pozostaje niewzruszone przez zewnętrzne okoliczności, a takiej pewności siebie nie można zmierzyć bogactwem ani sławą.Jeśli nasze serca są puste, przypominają bezdenne otchłanie; żadna ilość złota, srebra, klejnotów ani tak zwana sława i fortuna nie są w stanie ich wypełnić. I odwrotnie, jeśli posiadamy zdrowe i szlachetne serca oraz charakter, to nawet w biedzie lub trudnościach, o ile trzymamy się prawdy i wytrwale podążamy właściwą ścieżką, możemy stworzyć prawdziwie pewną siebie i radosną podróż życiową, która jest wyłącznie nasza.