Przyczyny zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych
Freud postulował, że zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne wynikają z patologicznego rozwoju osobowości kompulsywnej. Kiedy mechanizmy obronne okazują się niewystarczające do opanowania tej kompulsywnej skłonności, pojawia się niepokój, objawiający się symptomami obsesyjno-kompulsyjnymi.Kiedy popędy libidinalne i agresywne id zderzają się z próbami regulowania tych impulsów przez superego, ego musi zastosować racjonalne mechanizmy, aby mediować konflikt i złagodzić wynikający z niego niepokój. Jeśli mechanizmy te okazują się niewystarczające, aby przeciwdziałać lub złagodzić niepokój, ego ucieka się do pewnych zachowań, aby uniknąć cierpienia.Jeśli te mechanizmy obronne okażą się niewystarczające, aby przeciwdziałać lub złagodzić taki niepokój, konflikty obsesyjno-kompulsywne pojawiają się jako substytuty impulsów instynktownych. Ponieważ popędy instynktowne dążące do wyrażenia się znajdują się w sferze nieświadomości, ego ma trudności z rozpoznaniem prawdziwego przedmiotu konfliktu, co powoduje niewytłumaczalny strach i niepokój.Kiedy niepokój objawia się jako objawy somatyczne, przejawia się jako objawy konwersyjne w histerii; kiedy niepokój jest oddzielony od świadomości, pojawia się jako objawy dysocjacyjne w histerii; kiedy niepokój jest przekierowany na obiekty zewnętrzne, objawia się jako fobia; kiedy niepokój jest izolowany, przejawia się jako zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne; a kiedy niepokój jest bezpośrednio odczuwany, objawia się jako sam niepokój.Objawy te można rozumieć jako „formacje kompromisowe” lub próby ego zintegrowania id, superego i rzeczywistości.
Wyżej wymienione przyczyny zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych opierają się głównie na teorii psychoanalitycznej. Poprzez tę dyskusję mamy nadzieję pogłębić współczesne rozumienie OCD. Służy to nie tylko przypomnieniu o priorytetowym znaczeniu dobrego samopoczucia psychicznego, ale także zwiększa świadomość codziennej samoopieki.