Een arts van bijna zeventig jaar oud werd aangevallen omdat hij weigerde een jonge patiënt een infuus toe te dienen! Het recente nieuws is zeer verontrustend. Moet elke kleine kwaal worden behandeld met intraveneuze vloeistoffen? Moeten antibiotica worden voorgeschreven bij een lichte verkoudheid? Elke Chinese burger zou zich proactief moeten informeren over veelvoorkomende ziekten en het gebruik van medicijnen, te beginnen met het lezen van een boek.
Van het platteland tot de stad, overal worden infusen toegediend
Tijdens het Lentefestival reisde ik naar een klein bergdorpje in Yunnan, waar ik verbleef in een herberg die werd gerund door een dorpsdokter.Deze dorpsdokter, afkomstig uit een familie van beoefenaars van traditionele Chinese geneeskunde, had een voorraad kruiden die hij in de bergen had verzameld. 's Avonds kwamen reizigers uit alle hoeken van het land samen in de binnenplaats van de herberg om te kletsen. De dokter-herbergier maakte dan kruidenthee van zijn eigen oogst en bood de gasten af en toe een gratis polsdiagnose aan.Aanvankelijk dacht ik dat hij uitsluitend traditionele Chinese geneeskunde beoefende. Mijn beeld werd echter volledig op zijn kop gezet toen een dorpeling de binnenplaats opkwam op zoek naar een infuus. Hij begeleidde de dorpeling naar een bank in de grote zaal, informeerde kort naar zijn toestand en bereidde vervolgens behendig medicijnen voor met dezelfde handen waarmee hij onze thee had gezet. Vervolgens bracht hij naalden in en bevestigde het infuus.Nadat hij de naald had vastgezet, ging de dorpsdokter in de grote zaal zitten en praatte hij met de dorpsbewoner over alledaagse zaken. Hun gesprek werd steeds levendiger. Als de opvallende infuuszak er niet had gehangen, zou je nauwelijks hebben gemerkt dat een dokter een patiënt aan het behandelen was.
De deur van de grote zaal bleef wijd openstaan, zodat ik dit alles vanaf mijn stoel in de binnenplaats kon observeren.
Nadat de dorpeling was vertrokken, vroeg ik de dokter: "Wat was er aan de hand met die man? Hij leek niet erg ziek."
"Niets ernstigs," antwoordde de dokter. "Gewoon een gewone verkoudheid met koorts."
"Was het infuus echt nodig? Had hij geen koortsverlagende medicijnen kunnen nemen?" drong ik aan.
"Het infuus werkt sneller," antwoordde hij. "De patiënt stond erop."
Ik overwoog om hem te zeggen: "Infusen mogen niet te veel worden gebruikt bij gewone verkoudheid en koorts. De zogenaamde 'snelle verlichting' maskeert alleen maar tijdelijk de koortssymptomen; het elimineert het verkoudheidsvirus niet uit het lichaam." Maar de woorden stierven op mijn lippen. Dit was een zaak tussen de dorpsdokter en de dorpsbewoner – de een bereid om het toe te dienen, de ander bereid om het te ontvangen. Welke invloed zouden de woorden van een buitenstaander als ik kunnen hebben?Toen ik hierover nadacht, hield ik mijn mond. De reden dat ik dit incident hier beschrijf, is om een hulpeloze sociale realiteit onder de aandacht te brengen: zelfs vandaag de dag, nu de media voortdurend waarschuwen voor de risico's van misbruik van intraveneuze vloeistoffen, blijven scènes van dergelijk misbruik zich in bijna alle uithoeken van China voordoen!
Als gewone burgers, als u bepaalde slechte medische praktijken niet kunt veranderen, probeer dan uzelf te veranderen. Rust uzelf uit met basiskennis van de geneeskunde om de aard van uw veelvoorkomende kwalen te begrijpen, zodat u het risico vermijdt om voor kleine kwaaltjes onnodige infusen te krijgen.
Antibiotica-injecties en de behandeling van verkoudheid staan volledig los van elkaar.
Het misbruik van intraveneuze vloeistoffen komt het meest voor bij de behandeling van kleine aandoeningen zoals verkoudheid.
Internationale statistieken geven aan dat kleuters gemiddeld 5 tot 7 verkoudheden per jaar hebben, terwijl volwassenen doorgaans 2 tot 3 verkoudheden per jaar hebben. Dit onderstreept dat verkoudheid een ziekte is die we allemaal wel eens krijgen en waar we het meest bekend mee zouden moeten zijn.Logischerwijs zouden we deze ziekte het beste moeten begrijpen. In werkelijkheid begrijpt echter een grote meerderheid van ons de ware aard van verkoudheid niet. Dit is precies de reden waarom misbruik van intraveneuze antibiotica bij verkoudheid nog steeds zo vaak voorkomt.De verkoudheid, medisch gezien een 'infectie van de bovenste luchtwegen' (ook wel 'URTI' genoemd), omvat acute infecties van de neus, mond, keelholte en strottenhoofd – in feite elke acute infectie van de neus tot de keel. Symptomen zijn onder meer niezen, loopneus, verstopte neus, koorts, hoofdpijn, keelpijn en hoesten. De definitieve oorzaak is een virale infectie.
Naarmate de verkoudheid vordert, kan een minderheid van de patiënten bacteriële complicaties ontwikkelen. Antibiotica mogen alleen worden toegediend wanneer een bacteriële infectie is vastgesteld, en niet als routinematige preventieve maatregel, zoals momenteel op grote schaal gebeurt. In werkelijkheid hangt het volledig af van de virulentie van het binnendringende virus en de immuunrespons van het individu of er na een verkoudheid bacteriële complicaties optreden – het heeft geen enkele relatie met het eerdere gebruik van antibiotica.Zoals eerder vermeld, behandelen antibiotica bacteriële pathogenen, maar zijn ze niet effectief tegen virussen. Het toedienen van antibiotica bij verkoudheid is dus misbruik. De gevaren van dergelijk misbruik zijn eerder uiteengezet. We moeten daarom het misbruik van antibiotica voor de behandeling van verkoudheid, en met name de toediening ervan via intraveneuze infusie, krachtig afwijzen.