Misvatting 1: Gejodeerd zout is de belangrijkste oorzaak van schildklieraandoeningen. Zwitsers onderzoek wijst uit dat het aantal schildkliertumoren sinds de jodering van zout geleidelijk is afgenomen. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) merkt ook op dat het aantal gevallen van schildklierkanker lager is in regio's met voldoende jodiuminname dan in gebieden met een jodiumtekort. Bijgevolg ontbreekt het momenteel aan wetenschappelijke onderbouwing voor de bewering dat "gejodeerd zout een hoog aantal gevallen van schildklierkanker veroorzaakt".Bij de hoge incidentie van schildklieraandoeningen mogen factoren buiten gejodeerd zout, zoals genetische aanleg, omgevingsinvloeden en emotionele stress, niet over het hoofd worden gezien. De WHO beschouwt een dagelijkse jodiuminname van minder dan 1000 microgram over het algemeen als veilig, terwijl de Chinese Voedingsvereniging 800 microgram aanbeveelt.Op basis van het in China toegestane maximumgehalte aan jodium van 30 milligram per kilogram zou voor een inname van 600 microgram 20 gram zout moeten worden geconsumeerd. De gemiddelde Chinees consumeert dagelijks ongeveer 12 gram zout, terwijl de aanbevolen inname slechts 5-6 gram is. Het is daarom hoogst onwaarschijnlijk dat jodiumtekort zou kunnen worden veroorzaakt door de consumptie van gejodeerd zout.Uit de risicobeoordeling van zoutjodering en jodiumvoedingstoestand in China blijkt dat de jodiuminname onder inwoners van gebieden met een laag jodiumgehalte in het drinkwater over het algemeen voldoende en veilig is. Zonder gejodeerd zout zou echter ongeveer 97,6% van de bevolking risico lopen op jodiumtekort.Aangezien de meeste regio's in China onder gebieden met een laag jodiumgehalte in het drinkwater vallen, draagt gejodeerd zout veel meer bij aan het voorkomen van jodiumtekort dan dat het risico's op jodiumoverload met zich meebrengt. Gezien de invloed van jodium in het drinkwater op de inname, heeft het land een flexibelere benadering van het beleid inzake jodiumverrijking gekozen. Zo is China in 2006 gestopt met de levering van gejodeerd zout in gebieden met een hoog jodiumgehalte in het drinkwater.
Misvatting drie: Kustgebieden hebben een overvloed aan zeevruchten, dus gejodeerd zout is niet nodig.Uit gegevens blijkt dat traditionele jodiumrijke voedingsmiddelen zoals kelp en laver slechts in minimale mate bijdragen aan de jodiuminname (minder dan 4%). Onderzoek naar het jodiumgehalte in urine en de jodiuminname via de voeding bevestigt dat kustbewoners voldoende en veilige jodiumgehaltes behouden wanneer ze gejodeerd zout consumeren, zonder dat er aanwijzingen zijn voor een overmatige jodiuminname.Omgekeerd blijft de jodiumvoedingstoestand van kustbewoners achter bij die van plattelandsgebieden in het binnenland van dezelfde provincie. In kustgebieden van Zhejiang, Shanghai en Liaoning bijvoorbeeld loopt het jodiumtekort onder zwangere vrouwen op tot wel 46%. Daarom moeten ook kustbewoners jodiumhoudend zout in de juiste hoeveelheden consumeren.
Dit was ons overzicht van de drie veelvoorkomende misvattingen over gejodeerd zout. We hopen dat u nu een duidelijker beeld heeft. Tot slot wensen we u van harte een goede gezondheid en veel geluk.