W pełni popieram pogląd Rousseau, że edukacja to rozwój. Nie chodzi o przymusowe wpajanie umiejętności ludzkiemu organizmowi; zdolności te są nieodłącznie związane z naturą człowieka. Edukacja zapewnia jedynie sprzyjające środowisko dla ich naturalnego rozwoju. Oznacza to, że celem samym w sobie jest rozwój, a nie jakiś ukryty cel, taki jak przyszła adaptacja społeczna, kariera zawodowa czy osiągnięcia.Perspektywy kariery z pewnością nie powinny być lekceważone, ale nie są one celem rozwoju. Jeśli ktoś dobrze się rozwija i staje się wybitną osobą, takie kwestie same się rozwiązują. Kiedy dziecko bawi się beztrosko, nie przeszkadzaj mu tym, co uważasz za poważną sprawę; kiedy dziecko snuje piękne marzenia, nie poprawiaj ich tym, co postrzegasz jako rzeczywistość. Jak powiedział Kahlil Gibran: Dzieci nie są twoje, choć przychodzą do ciebie przez ciebie;Możecie dać im swoją miłość, ale nie swoje myśli, ponieważ one mają swoje własne. Jeśli upieracie się przy zmuszaniu dzieci do wkroczenia na ścieżkę dorosłości, brutalnie okradacie je z dzieciństwa. Rodzice często wydają się myśleć długofalowo, martwiąc się o zapewnienie dziecku dobrej kariery od najmłodszych lat. Zmuszają je do uczestnictwa w niezliczonych zajęciach pozalekcyjnych, a niektóre firmy kuszą rodziców hasłami typu: „Nie pozwól, aby Twoje dziecko pozostało w tyle na starcie”.Jeśli jednak człowiek nie może swobodnie i zdrowo rozwijać się fizycznie i umysłowo, a jedynie nabywać umiejętności, jak może naprawdę rozkwitnąć w przyszłości?
Droga od dzieciństwa przez okres dojrzewania do wczesnej dorosłości jest najpiękniejszym i najważniejszym etapem życia, posiadającym niepowtarzalną wartość. Jak cenne są dzieciństwo i młodość, poświęcone dla tak błahych celów. Patrząc przez pryzmat rozwoju, każdy etap życia ma swoją wewnętrzną wartość i należy zdawać sobie sprawę z wartości każdego z nich.Edukacja powinna unikać utylitaryzmu i zwykłej użyteczności, a zamiast tego kultywować szlachetne dusze.Być może my, rodzice, kładziemy zbyt duży nacisk na praktyczność, kwestionując użyteczność wszystkiego. Stanowi to znaczną słabość naszej tradycyjnej kultury. Jeśli edukacja danej osoby polega jedynie na przekazaniu jej podstawowej wiedzy i umiejętności, a jedynym celem nauki jest zapewnienie sobie dobrej pracy, a wszystko dyktują cele ekonomiczne, to po wejściu do społeczeństwa relacje międzyludzkie sprowadzą się do niskopoziomowej rywalizacji o interesy materialne. Społeczeństwo złożone z takich osób nie może być uważane za dobre.
Pytanie: Czy wadliwa edukacja jest bardziej niebezpieczna niż brak edukacji?
Odpowiedź: Edukacja musi wykraczać poza utylitaryzm i pragmatyzm. Powinna kształtować zdrowe, życzliwe życie, żywe, inteligentne umysły oraz bogate, szlachetne dusze. Tylko wtedy nasza edukacja może być uznana za prawdziwie udaną. Wadliwa edukacja jednak sprowadza dzieci na manowce – ścieżkę znacznie bardziej niebezpieczną i szkodliwą niż brak edukacji. Edukacja to rozwój. To całkowita prawda.
Szczere słowa dziecka:
Drodzy Mamo i Tato, wiem, że wszystko, co mówicie i robicie, jest dla mojego dobra, ale czy zdajecie sobie sprawę, że ja też mam wam tak wiele do powiedzenia?
Proszę, nie traćcie tak łatwo panowania nad sobą. Przestańcie mnie codziennie zrzędzić. Pozwólcie mi podejmować niektóre decyzje samodzielnie. Nie przeszkadzajcie mi, kiedy odrabiam lekcje. Dajcie mi odpocząć od nauki – pozwólcie mi na trochę czasu wolnego.Przestańcie ciągle porównywać nas do innych. Przestańcie się kłócić – dbajcie o harmonię w rodzinie. Przestańcie używać wobec mnie ostrych słów. Spróbujcie spojrzeć na sprawy z mojej perspektywy. Przestańcie łamać obietnice.