Orzeszki ziemne zawierają 40–50% tłuszczu, czyli dwa razy więcej niż soja i więcej niż rzepak. Dostarczają około 30% białka, czyli ponad dwa razy więcej niż pszenica i trzy razy więcej niż ryż. Ponadto orzeszki ziemne są łatwo przyswajalne przez organizm, a ich strawność wynosi około 90%. Dodatkowo zawierają ryboflawinę, wapń, fosfor, lecytynę, cholinę, nienasycone kwasy tłuszczowe i różne witaminy, dzięki czemu zyskały miano „orzechów długowieczności”.
Korzyści płynące z długowieczności orzeszków ziemnych obejmują przede wszystkim:
(1) Spożywanie orzeszków ziemnych ułatwia rozkład cholesterolu w wątrobie do kwasów żółciowych, zwiększając ich wydalanie, a tym samym obniżając poziom cholesterolu.
(2) Czerwona skórka orzechów ziemnych hamuje fibrynolizę, wspomaga regenerację płytek krwi i poprawia skurcz naczyń włosowatych. Jest to korzystne dla pacjentów z trombocytopenią, krwiopluciem spowodowanym gruźlicą i krwawieniami z dróg moczowych.
Ocet, jako idealny dodatek do orzeszków ziemnych, nie tylko wzmacnia smakowitość, słodycz i aromat potraw, ale także pobudza apetyt, wspomaga trawienie i ma właściwości antybakteryjne. Szczególnie w przypadku potraw zbyt słonych lub tłustych ocet zmniejsza ich słoność i tłustość.
Połączenie octu i orzeszków ziemnych ma uzasadnienie naukowe. Orzeszki ziemne są cenione za nienasycone kwasy tłuszczowe niezbędne dla zdrowia człowieka, ale nadal zawierają dużo lipidów, kalorii i tłuszczu.
Różne kwasy organiczne zawarte w occie przeciwdziałają tej tłustości, jednocześnie wzmacniając smak. Dlatego też namaczanie orzeszków ziemnych w occie przez ponad tydzień i spożywanie 7–10 ziaren każdego wieczoru przez tydzień może obniżyć ciśnienie krwi, zmiękczyć naczynia krwionośne i zmniejszyć gromadzenie się cholesterolu. Należy jednak pamiętać, że spożycie powinno być umiarkowane – nie więcej niż tuzin ziaren – a po spożyciu należy natychmiast wypłukać zęby, aby uniknąć uszkodzeń. Odpowiednie są zarówno prażone, jak i surowe orzeszki ziemne.