Bańki ognia polegają na zapaleniu powietrza wewnątrz bańki w celu wytworzenia próżni, która zasysa ją do skóry. Niezbędna jest doskonała znajomość techniki: należy wybrać odpowiednie bańki, zapewnić silne ssanie i chronić przed nadmiernym ciśnieniem. Jakie są metody stosowania bańki ognia?
Techniki ssania bańki ognia
Metoda zapłonu błyskawicznego:Za pomocą kleszczyków hemostatycznych lub pęsety chwyć wacik nasączony alkoholem. Alternatywnie, zawiń małą kulkę gazy lub waty w jeden koniec wacika, nasącz ją 95% alkoholem, zapal nad lampą alkoholową, a następnie włóż do bańki. Szybko okrąż płomień 2-3 razy wokół podstawy lub środka bańki, a następnie wyjmij go. Natychmiast umieść bańkę na wybranym obszarze, aby wytworzyć ssanie.Zasadą tej metody jest szybkie wykonanie: kubek należy trzymać blisko miejsca zabiegu, a płomień nie powinien pozostawać zbyt długo wewnątrz kubka.
Metoda rzucania płomieniem: Podpal pasek papieru lub wacik nasączony alkoholem i szybko wrzuć go do kubka. Natychmiast przyłóż kubek do miejsca zabiegu.Metoda ta jest odpowiednia do leczenia obszarów po bokach ciała, ponieważ kawałek papieru lub wacik nasączony alkoholem spadający na skórę może spowodować oparzenia. Jest to jedna z tradycyjnych technik bańkowania.
Metoda z wacikiem: Należy oderwać cienką warstwę waty, lekko nasączyć ją 95% alkoholem (unikać nadmiernej ilości alkoholu), umieścić ją w środkowej lub górnej części bańki, podpalić i natychmiast umieścić bańkę nad wybranym obszarem.Metoda ta zapewnia silne ssanie i jest prosta w wykonaniu.
Metoda z kroplami alkoholu: Przed bańką nanieść niewielką ilość 95% alkoholu na dno bańki. Należy uważać, aby nie użyć zbyt dużej ilości alkoholu i nie dopuścić do jego przedostania się na brzeg. Obracaj bańkę, aby równomiernie pokryć jej wewnętrzne ścianki. Podpal alkohol zapałką i szybko umieść bańkę nad docelowym obszarem.
Metoda z użyciem podpórki: Jako podpórkę należy użyć niepalnego, izolującego ciepło przedmiotu, takiego jak gumowa nasadka lub plasterek imbiru. Jego średnica musi być mniejsza niż otwór bańki. Na przygotowaną podpórkę należy położyć nasączoną alkoholem wacik, podpalić go i szybko umieścić bańkę nad płomieniem.
Metody bańki chińskiej
Bańka chińska retencyjna
Bańka retencyjna jest najczęściej stosowaną techniką, zwaną również bańką stacjonarną. Polega ona na przyłożeniu bańki do skóry i pozostawieniu jej w tym miejscu przez pewien czas. Czas retencji wynosi od 5 do 20 minut, w zależności od pacjenta, stanu zdrowia i pory roku. Ogólnie rzecz biorąc, przedłużona retencja jest niewskazana latem lub na obszarach o cienkiej skórze.Metoda retencji obejmuje dwie formy:
Po pierwsze, technikę pojedynczej bańki, wykorzystującą pojedynczą bańkę, odpowiednią dla ograniczonych obszarów patologicznych.
Po drugie, technikę wielu bańki, wykorzystującą kilka bańki jednocześnie, zwaną również metodą rzędową. Bańki są zazwyczaj rozmieszczane wzdłuż wiązek mięśniowych, ścieżek nerwowych lub przebiegu meridianów. W przypadku osób o silnej budowie ciała bańki można umieszczać gęściej, natomiast w przypadku osób słabych odstępy powinny być większe. Metoda ta jest odpowiednia dla bardziej rozległych obszarów patologicznych.
Bańki z upuszczaniem krwi
Nazywane również bańkami z upuszczaniem krwi. Najpierw za pomocą igły trójostrzowej, igły śliwkowej lub igły do szycia wykonuje się kilka szybkich nakłuć (od kilku do ponad dziesięciu) w zależności od wielkości zmiany i ciężkości choroby. W łagodnych przypadkach wystarczy zaczerwienienie skóry; w przypadkach umiarkowanych celem jest niewielkie krwawienie; w przypadkach ciężkich celem jest punktowe krwawienie. Natychmiast nakłada się bańki i pozostawia je na 15–20 minut.
Metoda igłowo-bańkowa
Ta zintegrowana technika łączy akupunkturę z bańkami. Po wbiciu igieł w punkty akupunkturowe pozostawia się je na miejscu, a następnie nakłada bańki na obszar, w którym znajdują się igły, upewniając się, że igły pozostają w bańkach. Zazwyczaj preferuje się bańki szklane. Bańki pozostawia się na miejscu na 10–20 minut, a następnie usuwa i wyciąga igły. Alternatywnie, igły można usunąć po wbiciu, a następnie nałożyć bańki na miejsce, w którym znajdowały się igły.
Metoda bańki błyskawicznej
W tej technice jedna ręka trzyma bańkę, a druga używa pęsety do uchwycenia nasączonej alkoholem bawełnianej kulki lub drutu owiniętego bawełną. Po zapaleniu pęseta jest szybko wycofywana, a bańka jest szybko nakładana na dotknięty obszar. Następnie bańka jest natychmiast usuwana. Proces ten powtarza się od dziesięciu do kilkudziesięciu razy, aż skóra stanie się zaczerwieniona i pojawią się wybroczyny. Metoda ta jest odpowiednia dla obszarów o stosunkowo luźnej tkance mięśniowej.
Metoda bańki ślizgowej
Znana również jako bańka pchająca lub ciągnąca. Należy wybrać bańki o szerokim otworze, grubych ściankach i gładkiej, nieuszkodzonej powierzchni. Na obszar przeznaczony do bańki należy nałożyć cienką warstwę środka smarnego, takiego jak parafinę płynną, wazelinę lub inne oleje roślinne.Po przyłożeniu bańki do skóry metodą flash-fire lub fire-throwing, chwyć podstawę bańki i lekko ją przechyl, jednocześnie powoli poruszając nią w przód i w tył. Ruchy powinny być wykonywane do przodu, do tyłu, w lewo i w prawo, można również wykonywać ruchy obrotowe. Powtarzaj kilka razy, aż skóra stanie się zaczerwieniona i pojawią się siniaki. Metoda ta jest odpowiednia dla dużych, płaskich obszarów ciała o grubych, jędrnych mięśniach, takich jak plecy i talia.
Metoda bańki leczniczej
Bańka lecznicza łączy tradycyjną bańkę z terapią ziołową. Do tej techniki wybiera się bańki bambusowe. Przed zastosowaniem bańki bambusowe są parowane płynami leczniczymi. Intensywne ciepło wypycha powietrze z bańki, tworząc próżnię, która przylega do skóry. Metoda ta zapewnia zarówno stymulację termiczną, jak i mechaniczną, wykorzystując jednocześnie działanie chińskich ziół w celu zwiększenia skuteczności bańki.Wybór leków jest dostosowany do stanu pacjenta.
Metoda bańki rozgrzewającej
Technika ta zwiększa skuteczność poprzez zastosowanie promieniowania podczerwonego na obszarze poddanym zabiegowi, podczas gdy bańki pozostają na miejscu, lub poprzez moxibustion wokół bańki przy użyciu pałeczek moxa. Jest ona często stosowana w zimnych, wilgotnych porach roku lub w stanach związanych z niedoborem ciepła lub zimnem i wilgocią.