Pojawienie się padaczki nie tylko powoduje znaczne szkody fizyczne u pacjentów, ale także wywiera głęboki wpływ psychologiczny. Wiele osób, u których zdiagnozowano padaczkę, stosuje wyłącznie leczenie farmakologiczne, zaniedbując opiekę psychologiczną. Poniżej przedstawiamy podejścia do terapii psychologicznej pacjentów z padaczką.
Po pierwsze, pacjenci cierpiący na epilepsję powinni uznać i poważnie potraktować swoją chorobę, tak jak w przypadku każdej innej choroby. Muszą oni jasno zrozumieć zagrożenia związane z napadami padaczkowymi i aktywnie współpracować z lekarzem w zakresie leczenia. Nie powinni nadmiernie obawiać się choroby, ponieważ to właśnie strach może powodować nawracające epizody, a nawet utrudniać skuteczność leczenia.
Po drugie, pacjenci muszą pielęgnować niezachwianą wiarę w pokonanie choroby. Powinni wypracować zdrowe podejście do uprzedzeń innych osób i nauczyć się ignorować opinie zewnętrzne. Bardzo ważne jest zachowanie optymistycznego nastawienia, ponieważ choroba ta rzeczywiście może zostać wyleczona.
Po trzecie, pacjenci cierpiący na epilepsję powinni zrozumieć, że uprzedzenia społeczne wynikają z historycznie słabych wyników leczenia i niekorzystnych rokowań. Dzięki postępom w medycynie leczenie epilepsji przynosi obecnie znaczące rezultaty, a środki zapobiegawcze również uległy poprawie.
IV. Pacjenci cierpiący na epilepsję powinni ignorować dyskryminację społeczną, wytrwale pracować i uczyć się jak wszyscy inni, a przede wszystkim nigdy nie patrzeć na siebie z góry. Muszą ignorować społeczne uprzedzenia wobec epilepsji, nie ulegać takim uprzedzeniom i wytrwale utrzymywać normalny tryb pracy, życia i nauki, nie dostrzegając zasadniczej różnicy między sobą a innymi.
Powyżej opisano psychologiczne metody leczenia pacjentów z padaczką. Pacjenci powinni już zapoznać się z tymi metodami terapeutycznymi. Padaczka ma znaczący wpływ na codzienne życie ze względu na nieprzewidywalny charakter napadów, dlatego niezbędna jest wczesna interwencja.