Hoewel epileptische aanvallen en het gebruik van anti-epileptica tal van nadelige gevolgen hebben voor zwangere vrouwen en hun foetussen, waarbij kinderen van moeders die dergelijke medicatie gebruiken een 2-3 keer hoger risico op geboorteafwijkingen hebben dan de algemene bevolking, kan tijdige en passende behandeling toch relatief gunstige resultaten opleveren.
1. Vrouwelijke epilepsiepatiënten bij wie de aanvallen gedurende 2-5 jaar vóór de conceptie onder controle zijn geweest, met minimale of geen recente episodes, en die meerdere normale elektro-encefalogram (EEG)-metingen hebben zonder structurele neurologische schade, kunnen overwegen om vóór de zwangerschap te stoppen met de medicatie, terwijl ze therapeutische medicatiecontrole ondergaan.Voor vrouwen die tijdens de zwangerschap anti-epileptica nodig hebben om hun aanvallen onder controle te houden, moet op basis van het type aanval worden gekozen voor monotherapie met een lage dosis.Personen met een familiegeschiedenis van neurale buisdefecten moeten natriumvalproaat en carbamazepine vermijden. Bij personen die deze medicijnen gebruiken, moet een prenatale diagnose worden gesteld met behulp van echografie of vruchtwaterpunctie om het alfa-fetoproteïnegehalte te meten, zodat patiënten worden geïnformeerd over het risico op neurale buisdefecten.Patiënten die natriumvalproaat gebruiken, moeten overmatige bloedconcentraties tot een minimum beperken, idealiter door de dagelijkse dosis te verdelen over 3-4 toedieningen of door tabletten met gereguleerde afgifte te gebruiken.Tijdens de laatste maand van de zwangerschap wordt orale vitamine K-suppletie aanbevolen om intracraniële bloedingen bij pasgeborenen te voorkomen. 4. Als er tijdens de interictale periode epileptische aanvallen optreden, moeten onmiddellijk benzodiazepinen of gelijkwaardige middelen worden toegediend om de aanval onder controle te krijgen. Antiepileptica moeten na de bevalling worden voortgezet om herhaling te voorkomen.