Botulinetoxine is een veelgebruikte, minimaal invasieve anti-verouderingsbehandeling, die vaak wordt toegepast voor rimpelvermindering en gezichtsvermagering. Tijdens de injectie kunnen echter afwijkingen in de plaatsing, de laag, de dosering of asymmetrie tussen beide zijden leiden tot een reeks bijwerkingen. Deze kunnen bestaan uit onnatuurlijke gezichtsuitdrukkingen, milde cosmetische effecten en, in ernstige gevallen, tijdelijke visuele beperkingen, die allemaal van invloed kunnen zijn op het dagelijks leven.
Hieronder analyseren we de complicaties die voortvloeien uit fouten bij het injecteren van botulinetoxine tijdens rimpelvermindering en de behandeling daarvan:
1. Moeite met het openen van de ogen
Oorzaak: De frontalis-spier trekt zich in één richting samen. Injectie in het voorhoofd kan de opwaartse kracht ervan verzwakken, waardoor de wenkbrauwen gaan hangen. Deze bijwerking is onvermijdelijk, maar kan tot een minimum worden beperkt.
Behandeling:
① Geef het lichaam de tijd om op natuurlijke wijze te herstellen;
② Pas lokale warmtetherapie toe, ga naar de sauna of doe regelmatig aan lichaamsbeweging (na de herstelperiode) om de basale stofwisseling te stimuleren;
③ Gebruik neostigmine of neostigminehoudende oogdruppels voor symptomatische verlichting;
④ Druppel gedurende 10 opeenvolgende dagen 3-5 keer per dag 0,2% epinefrine-oogdruppels in.
2. Verslapping van het onderste ooglid
Oorzaken: Injectiepunten voor kraaienpootjes te ver naar binnen geplaatst, of te hoge dosering tijdens de behandeling van rimpels in het onderste ooglid, waardoor de orbicularis oculi-spier verslapt. Dit verergert het uiterlijk van wallen onder de ogen, met in ernstige gevallen een door verslapping veroorzaakte ectropion van het onderste ooglid.
Behandeling:
① Geef het lichaam de tijd om op natuurlijke wijze te herstellen;
② Pas lokale warmtetherapie toe, ga naar de sauna of doe regelmatig aan lichaamsbeweging (na de herstelperiode) om de basale stofwisseling te stimuleren.Overmatige injectie of te diepe injectie in voorhoofdrimpels of fronsrimpels kan op dezelfde manier de extraoculaire spieren aantasten, wat kan leiden tot wazig zien, moeite met scherpstellen, dubbel zien, fotofobie met tranende ogen en pupilverwijding.
Behandeling:
① Wees geduldig en geef het lichaam de tijd om te herstellen;
② Pas lokale warmtetherapie, saunasessies of regelmatige lichaamsbeweging (na de herstelperiode) toe om de basale stofwisseling te stimuleren;③ Draag bij ernstige fotofobie een zonnebril en minimaliseer de belasting van de ogen; ④ Gebruik neostigmine of neostigminehoudende oogdruppels voor mogelijke verlichting; ⑤ Breng gedurende 10 dagen 3-5 keer per dag 0,2% epinefrine-oogdruppels aan.
4. Gezichtsvervorming of onnatuurlijke uitdrukkingen
Oorzaken: Door de complexe verdeling van de gezichtsspieren kunnen onjuiste injectieplaatsen, bilaterale asymmetrie (in dosering, locatie of diepte) of een te groot volume dat leidt tot verspreiding naar omliggende spieren, gezichtsstijfheid, abnormale samentrekkingen of asymmetrie veroorzaken. Een scheve glimlach is de meest voorkomende manifestatie.
Behandeling:
① Wacht geduldig een tijdje;② Bij milde symptomen moet psychologische begeleiding voorrang krijgen;
③ Pas lokale warmtetherapie, saunasessies of meer regelmatige lichaamsbeweging (na de herstelperiode) toe om de basale stofwisseling te stimuleren;
④ Bepaal aan de kant met een normale of licht hyperactieve spierspanning het optimale tegenwicht-injectiepunt en dien een kleine proefdosis botulinetoxine met een hogere concentratie toe;
⑤ Houd u strikt aan het principe "minder is beter dan meer".5. Moeite met het sluiten van de lippen Oorzaak: De mentalis-spier is de enige spier die de onderlip naar boven trekt. Tijdens het normaal sluiten van de lippen blijft deze spier ontspannen en trekt hij alleen samen tijdens het tuiten of pruilen van de lippen.Wanneer er te veel botulinetoxine in de mentalis-spier wordt geïnjecteerd, of wanneer de injectiepunten te hoog zijn, kan de toxine doordringen in het gebied van de orbicularis oris-spier. Dit kan leiden tot moeilijkheden bij het sluiten van de lippen, waardoor er aanzienlijke inspanning nodig is of het sluiten zelfs onmogelijk wordt. Dit kan leiden tot onvrijwillig kwijlen en een gevoel van een vreemd voorwerp in het onderste tandvleesgebied.