Een intrigerende vergelijking in een tijdschrift trof me: de contrasterende reacties van een Chinese jongen en een Amerikaanse jongen nadat ze tegelijkertijd het raam van een buurman hadden gebroken. Ik heb daar nog lang over nagedacht. Wat veroorzaakt precies zulke verschillen?Wat ontbreekt er aan Chinese ouders?
Het verschil in reacties tussen Chinese en Amerikaanse kinderen na het breken van een ruit (Public Health Network)
Een jonge Chinese jongen was aan het voetballen in een open ruimte in zijn buurt toen hij per ongeluk de ruit van een buurman kapot schopte. Gelukkig was de buurman op dat moment niet thuis. De jongen schrok en zijn eerste instinct was om met de bal naar huis te rennen en zijn moeder te vertellen dat hij een fout had gemaakt.Nadat hij door zijn moeder was uitgescholden, ging het kind met haar mee om excuses aan te bieden aan de buurman en de schade te vergoeden.Dit geeft echt weer hoe de meeste Chinese gezinnen omgaan met de fouten van hun kinderen!
Een Amerikaanse jongen schopte ook een bal in een open ruimte en vernielde per ongeluk het raam van een buurman. Maar het kind, dat de bal vasthield, voelde alleen spijt in plaats van angst en rende niet naar huis. Hij bleef een tijdje bij het kapotte raam staan, mat de afmetingen en raapte een glasscherf op voordat hij naar huis ging.Kort daarna klopte de jongen op de deur van de buren, vergezeld door een glazenmaker met nieuwe ruiten – zonder toezicht van zijn ouders! Hij verontschuldigde zich oprecht en beloofde dat dergelijke fouten zich niet meer zouden voordoen. Bovendien had hij al een promesse van zijn moeder gekregen voor de kosten van het vervangende glas en het arbeidsloon!
Dit contrast is echt gênant. Wat ontbreekt er aan Chinese ouders?
1. Chinese ouders missen het vermogen om "het probleem aan te pakken, niet de persoon"
Als Chinese kinderen fouten maken, is hun eerste reactie angst. Waarom zijn ze bang? Omdat ze hebben ervaren dat ze voor hun fouten worden uitgescholden, gestraft of zelfs bestempeld als "dom", "ondeugend" of "slecht". Als ze dus weer fouten maken, worden ze bang en verbergen ze misschien zelfs de gevolgen van hun eigen daden.Deskundigen op het gebied van voorschools onderwijs herinneren ons eraan: als we, wanneer onze kinderen fouten maken, gewoon objectief zeggen dat ze een fout hebben gemaakt – zonder te schelden, te straffen of persoonlijke aanvallen te doen – zou het resultaat dan niet beter zijn?
2. Chinese ouders slagen er niet in om kinderen van jongs af aan "verantwoordelijkheid" bij te brengen
Wanneer Chinese kinderen fouten maken, is hun eerste instinct om te vluchten – net als veel volwassenen die, nadat ze een verkeersongeval hebben veroorzaakt, eerst overwegen om te vluchten of hun verantwoordelijkheid te ontlopen.Bovendien moedigen veel Chinese ouders jonge kinderen zelfs aan om zwart te rijden in de metro of zonder kaartje het park binnen te gaan. Door toe te geven aan kleine voordelen, leren kinderen hun hele leven lang kleine voordelen na te streven en zijn ze trots op hun kleine slimheid. Kinderen die op deze manier worden opgevoed, beschikken alleen over kleine slimheid en missen echte wijsheid.
3. Chinese ouders zijn terughoudend om hun kinderen los te laten en zelfstandig te laten opgroeien
Deze Chinese jongen werd door zijn moeder meegenomen om zijn excuses aan te bieden aan de andere partij. Hoeveel Chinese kinderen zouden, nadat ze iemands raam hebben ingegooid of zijn auto hebben bekrast, durven om alleen aan te kloppen? Ze zouden vrijwel zeker een volwassene meeslepen. Waarom is dat zo? Buitenlandse kinderen worden van jongs af aan opgevoed om onafhankelijk te zijn en leren hun eigen problemen op te lossen. Maar Chinese kinderen?Op school dragen volwassenen hun schooltassen, wassen volwassenen hun vuile kleren en zelfs als ze door leeftijdsgenoten worden gepest, komen volwassenen meteen tussenbeide. Als ouders hun kinderen nooit loslaten, hoe kunnen ze dan ooit volwassen worden?
4. Chinese ouders begrijpen de waarde van "promessen" voor kinderen verkeerd
Voor Chinese ouders zijn de zaken van hun kinderen hun eigen zaken. Als kinderen fouten maken, nemen ouders natuurlijk de verantwoordelijkheid op zich.Maar buitenlanders zijn sluw: ze laten hun kinderen schuldbekentenissen ondertekenen. En Chinese ouders? Hun liefde kent geen grenzen; geld lenen aan hun kinderen voelt alsof ze hen als vreemden behandelen. Maar hebben Chinese ouders er ooit bij stilgestaan dat een schuldbekentenis kinderen leert dat ouderlijke steun niet vanzelfsprekend is, dat geld niet uit de lucht komt vallen en dat ze onafhankelijke individuen zijn die de gevolgen van hun fouten moeten dragen? Welke deugden bevordert een dergelijke opvoeding?Een gevoel van verantwoordelijkheid en dankbaarheid. 5. Chinese ouders missen dit kleine beetje wijsheid. Merk op hoe de Chinese moeder alleen compensatie bood, terwijl de buurman nog steeds tijd moest besteden aan het kopen van vervangend glas en het regelen van de installatie – door professionals in te huren of het zelf te doen. Het Amerikaanse kind kocht echter het glas en huurde arbeiders in, waardoor het de buurman alle rompslomp bespaarde.Hoewel het in beide gevallen om compensatie gaat, verschillen de ervaringen van de buren enorm. De Chinese buurman, die geld heeft gekregen, zou waarschijnlijk in stilte mopperen over het extra gedoe. De Amerikaanse buurman zou echter volkomen tevreden zijn – zonder een cent uit te geven of enige moeite te doen. Perfect! Dit is precies de wijsheid die veel Chinese ouders missen.
De eerste leraren van een kind zijn zijn ouders. Een pasgeborene is als een leeg canvas; de kleuren die erop worden geschilderd – mooi of lelijk – hangen volledig af van de woorden en daden van de ouders. Het soort ouders dat je bent, bepaalt het soort kind dat je opvoedt. Daarom moeten we als ouders ernaar streven om betere versies van onszelf te worden en wijsheid van anderen in ons op te nemen. Alleen dan zullen onze kinderen zich onderscheiden van hun leeftijdsgenoten.