Nie chcąc słuchać rad innych, nabrał aroganckiego i zadufanego charakteru. Przeceniając swoje możliwości i nie potrafiąc obiektywnie docenić wkładu współpracowników i przełożonych, stopniowo stał się osobą odizolowaną. To oddaliło go od zbiorowości i społeczeństwa, prowadząc do poważnych zachowań egocentrycznych.Po drugie, nieuchronnie pojawia się zazdrość. Nie mogąc znieść tego, że inni ich przewyższają, wpadają w gniew z powodu sukcesów innych, tracąc kontrolę nad emocjami. Nie szanują ani nie rozumieją innych, uciekając się nawet do złośliwych oszczerstw. Po trzecie, zaciera to granicę między dobrem a złem, prowadząc do utrwalania błędów, utraty racjonalności i uwięzienia w destrukcyjnych schematach, co może wywołać skrajne zachowania.Po czwarte, powoduje to usztywnienie relacji rodzinnych, prowadząc do nieporozumień małżeńskich, częstych kłótni i sporów, a nawet przemocy domowej, co ostatecznie skutkuje rozpadnięciem się małżeństwa. Po piąte, ma to poważny wpływ na zdrowie fizyczne i psychiczne. Osoby ogarnięte potrzebą popisywania się pozostają w stanie ciągłego podwyższonego stresu, a ich mózg jest pozbawiony odpoczynku. Prowadzi to do zaburzeń snu, osłabienia funkcji trawiennych, zwiększonej podatności na choroby sercowo-naczyniowe, a nawet może wywołać choroby psychiczne.
Ostrzeżenie psychologiczne:
W kontaktach z innymi zachowaj obiektywne spojrzenie na innych i realistyczne spojrzenie na siebie, unikając nadmiernej asertywności. Zrozum, że „zawsze są inni bardziej zdolni od ciebie, a niebo jest granicą”; uznaj, że pokora sprzyja postępowi, podczas gdy arogancja prowadzi do upadku, a nawet ekstremizmu.