Bazen beni ararsın, elimi tutarsın. Ani ortaya çıkışın hala kalbimi sızlatıyor. Ama ben de senin için bir maske takmayı öğrendim — ne sıcak ne soğuk, ne tuzlu ne de tatsız. Umursamadan gülüyorum ve artık ucuz gözyaşları dökmüyorum.
Ancak çok zaman geçtikten sonra, geri çekilecek hiçbir yer kalmadığında, bir zamanlar kendi ellerimizle attığımız şeylerin, sonraki günlerde bir daha asla karşımıza çıkmayacağını anlıyoruz.
Hâlâ aşka inanıyorum, ama artık sonsuza kadar süreceğine inanmıyorum.
Birdenbire, birbirimizi tanıdığımız sürenin yıllarla ölçülebileceğini hatırlattın bana.
Seninle bu yolu yürüdükten sonra, sen de benim geçtiğim bir yol oldun.
Unutmanın kolay olduğunu biliyorum — sadece bakışlarını başka yöne çevir, düşüncelerini durdur, anıları bırak gitsin, ve her şey havai fişeklerin ardından gökyüzü gibi solup gider.
Ancak her şeyi gördüğünde, kaybın sahip olmaktan daha büyük bir huzur getirdiğini anlarsın.
Hiçbir şey unutulmaz değildir. Zaman seni siler — önce yüzünü, sonra sesini, sözlerini. Şimdi değil, ama bir gün.
Böylece zamanın rüzgârlarında dağılıyoruz. Geriye baktığımızda, bir zamanlar birbirimize sıkı sıkıya bağlıydık ama paylaştığımız anların izini göremiyoruz.
Hem son hem de yolculuk bittiğinde, daha fazla kalmak kendine bile açgözlülük gibi gelir.
Derinlere gömülen sözler kasıtlı olarak gizlenmez; sadece tüm acılar yüksek sesle haykırılamaz.
Seni reddetmedim, kendimi de reddetmedim.
Senin için sadece teslim oldum, asla unutmadım.