Af en toe zoek je me op, reik je naar mijn hand. Je plotselinge verschijning raakt me nog steeds diep. Maar ik heb geleerd om nu een masker voor je op te zetten – niet warm en niet koud, niet zout en niet flauw. Ik lach zonder zorgen en die goedkope tranen vallen niet meer.
Pas als er veel tijd is verstreken, pas als er geen plek meer is om je terug te trekken, beseffen we dat wat we ooit met onze eigen handen hebben weggegooid, nooit meer terug te vinden is in de dagen die volgen.
Ik geloof nog steeds in liefde, maar ik geloof niet meer dat die eeuwig kan duren.
Je herinnerde me er plotseling aan dat de tijd dat we elkaar kennen in jaren kan worden geteld.
Nu ik dit stuk van de weg met je heb afgelegd, ben ook jij een pad geworden dat ik ben gepasseerd.
Ik weet dat vergeten gemakkelijk is: kijk gewoon de andere kant op, stop met denken, laat herinneringen los, en het vervaagt als de lucht na vuurwerk.
Pas als je alles doorziet, besef je dat verlies meer rust brengt dan bezit.
Niets is onvergetelijk. De tijd zal je uitwissen: eerst je gezicht, dan je stem, je woorden. Niet nu, maar ooit.
Zo verspreiden we ons in de wind van de tijd. Als we terugkijken, zien we geen spoor van onze gedeelde momenten, hoewel we ons ooit zo vastklampten aan elkaar.
Nu zowel het einde als de reis voorbij zijn, voelt het hebzuchtig om nog langer te blijven hangen, zelfs tegenover jezelf.
Woorden die diep begraven liggen, worden niet opzettelijk verborgen gehouden; het is gewoon zo dat niet alle pijn hardop kan worden uitgeschreeuwd.
Ik heb jou niet gemeden, noch heb ik mezelf gemeden.
Voor jou heb ik me alleen overgegeven, nooit vergeten.