Ruyi Ji Zhaojia şöyle demiştir: "Orta sınıftaki güçlü babaların desteği olmadan hiçbir ülke veya halk modern topluma tam olarak giremez." Bunu, Amerika kıtasında elverişli coğrafi koşullara sahip olmalarına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri ile Latin Amerika'nın neden bu kadar zıt olduğunu açıklamak için kullanmıştır – çünkü Amerika, babalığı destekleyen bir kültürel sisteme sahiptir.
Amerika'nın yeniden düşüşte olduğu yaygın olarak kabul edilmektedir. Yine de, "babaların" toplumdan destek alıp almamasıyla yakından bağlantılı bir fenomen olan, gerilemelerinden sonra yeniden ayağa kalkma direncini korumaktadır.
Modern Amerika, iki büyük baba yokluğu dalgasına maruz kalmıştır: Sanayi Devrimi ve II. Dünya Savaşı. Bunun doğrudan sonucu, nesiller boyu erkek çocukların babalarıyla özdeşleşememesi nedeniyle aile yapısının parçalanması olmuştur.Bu "babasız oğullar", yetişkinliğe ulaştıklarında iki alanda en büyük kültürel etkilerini gösterdiler: ilk olarak, tüketim kültürünü yarattılar, sürdürdüler ve güçlendirdiler; ikinci olarak, "babalar" evlilik piyasasında ciddi şekilde yetersiz temsil edilmeye başladılar. Bu eğilim devam etseydi, Amerikan halkı "Kuzey Amerika'nın hasta adamı" unvanını hak etmek üzereydi. 1990'ların ortalarında, ABD hükümeti, çok sayıda sivil toplum örgütüyle birlikte, "babalık krizini" ele almaya karar verdi ve bir dizi önlem başlattı.Babalık desteğine yönelik en son büyük girişim 2006 yılında, ABD hükümetinin "Sağlıklı Evlilikler ve Sorumlu Babalık" için yıllık 150 milyon dolarlık bir bütçe ayıran yasayı yürürlüğe koymasıyla gerçekleşti. Babalık hem bir program hem de sembolik kimlik sistemleri içindeki en eski programdır. "Baba" kimliği genellikle beş bileşenden oluşur: geçim/koruma/disiplin/öğretme/zafer.
Bir baba aşağıdaki rolleri yerine getirmelidir:
Birincisi, önemli bir gelir elde ederken aynı zamanda eşine ve çocuklarına da yeterince zaman ayırmalıdır; (sağlama işlevi)
İkincisi, eşini ve çocuklarını doğal afetlerden ve insan kaynaklı felaketlerden korumalıdır; (koruma işlevi)
Üçüncüsü, aile yapısını korumak için ev kuralları belirlemelidir;(Disiplin işlevi)
Dördüncüsü, çocuklara hayatın anlamını ve değerlerini öğretmelidir (Aydınlatma işlevi)
Beşincisi, diğer erkeklere üstün güç ve kuvvet göstermeli ve en azından anneyi geçmelidir, yani derin bir erkekliği somutlaştırmalıdır (Zafer işlevi)
İnsanlık tarihi boyunca, bu beş işlev belirli koşullara göre genişletilmiş veya daraltılmıştır.
ABD Sağlık Bakanlığı, uzmanları bir araya getirerek, etkili babalığın yedi yönünü açıkça tanımlayan "Çocukların Sağlıklı Gelişiminde Babaların Önemi" başlıklı bir el kitabı hazırlamıştır: 1. Çocuğun annesiyle olumlu bir ilişki kurmak; 2. Çocuğa zaman ayırmak; 3. Çocuğu yetiştirmek;4. Çocuğu uygun şekilde disipline etmek; 5. Çocuğu aile çevresinin ötesinde yönlendirmek; 6. Koruma ve geçim sağlamak; 7. Çocuğa rol model olmak.
Bu yedi nokta içinde, öğretme işlevi azalmış, "zafer işlevi" ise büyük ölçüde ihmal edilmiştir.