Najbardziej stresującą rzeczą dla rodziców jest choroba dziecka. Jeśli jest coś jeszcze bardziej irytującego, to zabranie dziecka do lekarza. Każda wizyta wiąże się z zatłoczeniem, rejestracją i kolejką, co sprawia wiele trudności. Po długim oczekiwaniu na wizytę u lekarza, jego czas jest tak cenny, że często zanim zdążysz wypowiedzieć dwa słowa, recepta jest już wypisana.Zabranie dziecka do lekarza to właściwie cała sztuka. Czy znasz poniższe wskazówki?
1. Przygotuj się dokładnie
Przed wyjściem zapisz wszystkie swoje obawy punkt po punkcie. Przedstaw je lekarzowi podczas konsultacji, aby mógł zająć się każdą kwestią systematycznie. Dzięki temu nie zapomnisz o ważnych pytaniach po zakończeniu badania.
2. Skonsultuj się z personelem rejestracji
Jeśli objawy dziecka sprawiają, że nie masz pewności, do którego oddziału się udać, najpierw skonsultuj się z personelem rejestracji. Pomoże Ci to wybrać oddział odpowiedni do stanu zdrowia dziecka, unikając bezcelowego błąkania się po szpitalu.
3. Wybór lekarza
Przed wizytą zapytaj o lekarzy preferowanych przez Twoje dziecko, wybierz lekarza, którego znasz od dawna, lub zapoznaj się z katalogiem specjalistów szpitala, aby znaleźć odpowiednich lekarzy.
4. Opisz objawy dziecka dokładnie, jasno i zwięźle
Opisując stan dziecka, zacznij od podania głównego powodu wizyty. Opisz objawy tak dokładnie i szczegółowo, jak to możliwe, unikając nieistotnych szczegółów.Jednocześnie poinformuj lekarza, jak długo utrzymują się objawy — na przykład „biegunka i ból brzucha od dwóch dni” lub „zatkany nos, kichanie i katar od dwóch dni”. Dzięki temu lekarz będzie mógł szybko zorientować się w głównym stanie zdrowia dziecka i uniknąć niejasnych ram czasowych, które utrudniają diagnozę.Opisz istotne objawy
Biorąc za przykład ból brzucha i biegunkę, dokładnie wskaż lekarzowi miejsce występowania bólu, kiedy się pojawił i jak długo trwa, jego charakterystykę, okoliczności, w których występuje, kiedy się nasila, kiedy ustępuje oraz jego nasilenie. Opisz również częstotliwość, kolor i konsystencję codziennych wypróżnień (np. wodniste, jak woda ryżowa, jak zupa jajeczna) oraz czy występuje nieprzyjemny lub nietypowy zapach.Jeśli schorzeniu towarzyszą inne objawy, takie jak gorączka, dreszcze, utrata apetytu, nudności lub wymioty, należy je dokładnie opisać lekarzowi. Należy uwzględnić wszelkie potencjalne czynniki wywołujące chorobę, takie jak zmęczenie, wychłodzenie, przejadanie się lub przypadkowe urazy.
6. Opisz ogólny stan dziecka
Oprócz głównych objawów, opisz ogólny stan dziecka: apetyt, poziom energii, wypróżnienia, oddawanie moczu i wszelkie zmiany w rytmie snu.Przedstaw szczegółową historię chorób dziecka
Dokładnie wyjaśnij lekarzowi, w jakich szpitalach dziecko było przed wizytą, jakie leki były mu dotychczas podawane, w jakich dawkach i jaka była ich skuteczność. Pomoże to uniknąć niepotrzebnego powielania leczenia. Przekaż lekarzowi wszystkie wcześniejsze wyniki badań, diagnozy i plany leczenia. Będą one dla lekarza cennym źródłem informacji i pozwolą uniknąć zbędnych badań, ograniczając niepotrzebne pobieranie krwi lub ekspozycję dziecka na promieniowanie rentgenowskie.
8. W pełni współpracuj podczas badań
Podczas badań ustaw dziecko twarzą do lekarza, aby ułatwić obserwację jego cery i wyrazu twarzy, co pomoże w ocenie jego stanu.Kiedy lekarz używa szpatułki do badania jamy ustnej dziecka, należy trzymać dziecko mocno, aby zapobiec ruchom, które mogłyby zasłonić obszar gardła. Podczas osłuchiwania stetoskopem należy powstrzymać się od szczegółowego opisywania objawów dziecka w pobliżu, ponieważ może to rozpraszać lekarza i zakłócać jego diagnozę i ocenę.
9. Informowanie lekarza o historii leczenia dziecka podczas wystawiania recept
Jeśli dziecko kiedykolwiek doświadczyło reakcji alergicznej na określony lek, należy poinformować o tym lekarza, aby zapobiec wystąpieniu działań niepożądanych. Jeśli dziecko cierpi na przewlekłą chorobę wymagającą długotrwałego leczenia, należy również poinformować o tym lekarza. Dzięki temu lekarz będzie mógł odpowiednio dobrać leki, unikając tych, które mogą pogorszyć istniejące schorzenia lub powodować niepożądane interakcje z innymi lekami, zapobiegając w ten sposób niepotrzebnym szkodom dla dziecka.