Kto nie doświadczył tego psychologicznego mechanizmu, jakim jest przywiązanie do przedmiotu poprzez jego używanie? Nawet grzebień, używany wystarczająco długo, staje się drogi; przywiązujemy się do niego, a nawet uzależniamy się od niego i trudno nam się z nim rozstać, gdy się zepsuje. Tak więc najwyższą formą miłości jest nie tylko podziw, ale także używanie – śmiałe używanie, całkowite zaufanie.
Kiedyś przeprowadzałem wywiad z oddaną sobie parą. Młodsza żona odczuwała lekki strach przed samochodami, co powstrzymywało ją przed nauką jazdy, ale uwielbiała sposób, w jaki jej mąż kierował samochodem z taką łatwością i urokiem. Siedząc na miejscu pasażera, wpatrywała się w jego profil – wyrzeźbione rysy twarzy, całkowicie skupiony i spokojny – i czuła się głęboko bezpieczna.patrząc przez okno na zamazany, zmieniający się, bogaty krajobraz...
Śmiała się, przyznając, że to, co po raz pierwszy przyciągnęło ją do męża, to właśnie jego elegancka, opanowana postawa za kierownicą.
Jej mąż, siedzący obok niej na sofie, słuchał z uśmiechem, często kiwając głową. Nie uważał, że ten opis miłości, ta motywacja do uczucia, jest pozbawiona treści, przyzwoitości, oficjalności lub romantyzmu.„To, że jestem dla niej przydatny, to najwyższa pochwała, jaką mogę otrzymać!” – nie mógł się powstrzymać od takiego wniosku, po czym przyciągnął żonę bliżej. Ona dodała żartobliwie: „Mój mąż jest moim najlepszym szoferem!”
Kochankowie pragną poczucia bycia potrzebnymi; w przeciwnym razie miłość staje się jedynie ozdobą, pozbawioną spełnienia. Im chłodniej traktujesz ukochaną osobę, tym większe prawdopodobieństwo, że miłość odejdzie.Tylko poprzez wykorzystanie można naprawdę docenić wartość miłości. Jeśli nie można polegać nawet na ukochanej osobie, co w tym świecie pozostaje, aby zapewnić wsparcie?
Wiele par kończy jako obcy sobie ludzie właśnie dlatego, że „rzadko się wykorzystują”. Miłość staje się jak zamek: zbyt długo nieużywany, nawet oryginalny klucz może nie być w stanie go otworzyć.