Sluit uw ogen en mediteer, luisterend naar de lenteregen. Lenteregen is een fluistering van het hart, een klaagzang van de hemel naar de aarde, en bovenal een oproep om de geest van wedergeboorte te doen ontwaken. "Mistige regen bevochtigt de leuningen; abrikozenbloesems verrassen de kou van de lente-equinox." Na de lente-equinox begint de lentedonder, groeit alles, komen overwinterende insecten tevoorschijn en vullen graslanden zich met de vlucht van wielewalen. Het leven barst los.
Herinneringen drijven mee op de lentebries, volgen de voetstappen van de lente naar verre dromen, op zoek naar de subtiele elegantie van geuren door de seizoenen heen. De mooiste momenten verzamelen om deze serene gemoedstoestand te verfraaien. Een paar mistige wilgentakken vasthouden, een gevoel van onthechting behouden in deze eenvoudige, mooie jaren. Een gordijn van stille dromen weven om in de lentewind rond te dwalen.In maart begroet ik je met tien mijl aan perzikbloesems in volle, stralende bloei.
Terwijl de lucht geleidelijk warmer wordt, valt er plotseling een lentebui. De lenteregen is kostbaar als olie en brengt een kilte in het gezicht als de koude wind zich vermengt met de fijne druppels, maar dit doet niets af aan mijn voorliefde ervoor.
Ik koester de frisse helderheid die de lucht vult als het regent, het getik van regendruppels op kleding, daken, gazons en boomtoppen – alsof het alle sluimerende dingen oproept om wakker te worden. Op deze rustige avonden fluistert het over waar het jaar naartoe is gereisd, wie het heeft ontmoet en welke verhalen het heeft geweven.
Regen doet me altijd denken aan mijn kindertijd, toen ik in de stromende regen rende en speelde, en brengt me terug naar mijn geboortestad in het noorden, terwijl de lenteregen over het land dwarrelt. Enkele dagen geleden bedekte een plotselinge lentesneeuwval het kleine stadje als wilgenkatjes die naar beneden dwarrelden en zich op de takken van de bomen nestelden als jade bladeren en perenbloesems die om de bloei wedijverden. De wereld werd spierwit, wat het stadje een mysterieuze sfeer gaf.Het lijdt geen twijfel dat wij jongeren ons huis moeten verlaten om ons brood te verdienen, maar hoewel de wereld zijn grenzen heeft, kennen onze gedachten geen grenzen. Nadat we ons huis hebben verlaten, blijft het verlangen ernaar altijd in het zachtste hoekje van ons hart aanwezig.