De sneeuwsmelting in de middag gaf Xiao Shu nieuwe energie. Onverwachts kwam er een vers in hem op:
Vers gebrouwen wijn, groen schuim dat opstijgt,
Een klein fornuis, gloeiende rode klei.
De hele ochtend hing de lucht zwaar en somber, waardoor het binnen onnatuurlijk schemerig was. Even vreesde Xiao Shu zelfs dat haar gezichtsvermogen achteruitging. Met haar hoofd in de wolken verwachtte ze dat de dag in deze wazige toestand voorbij zou gaan.
Tegen de middag werd de lucht nog bewolkter en kroop er een vage kilte binnen. De voorspelde sneeuwbuien kwamen zoals verwacht.
De eerste sneeuwval leek meer op een fijne motregen, zonder waarneembare vlokken. 's Middags stond hij onder het raam en keek naar de sneeuw buiten het gebouw, die nu chaotisch danste en dan weer in nette, diagonale lijnen viel. Het leek alsof de sneeuw niet goed wist hoe hij zijn vreugde het beste kon uiten, of misschien liet hij zich gewoon gaan in een laatste omhelzing van de winter.
Ik had me voorgesteld dat de lentesneeuw anders zou zijn dan de strenge wintersneeuw, dat hij fijner zou vallen. Maar terwijl de lucht steeds bewolkter werd, leek deze lentesneeuw geen einde te maken aan de heerschappij van de winter. In plaats daarvan werd hij heviger en vormde al snel duidelijke vlokken die een meer tastbare, driedimensionale vorm aannamen.
Voorbijgangers op straat leken geen haast te hebben met de komst van de sneeuw, maar genoten allemaal van dit late wintercadeau en verwelkomden de lente met vreugde.
In een mum van tijd was de buitenwereld bedekt met een wit tapijt. Het verdorde gras was gehuld in een sneeuwwit kleed, de veerkrachtige groenblijvende planten droegen witte mutsen – de wereld was van kleur veranderd.
Ook Xiao Shu waagde zich met vrienden naar beneden om de sneeuw op haar huid te voelen. De lentesneeuw komt echt met zo'n tederheid, zo'n romantiek.
Toen ze weer binnenkwam, kon ze het niet over haar hart verkrijgen om de sneeuwvlokken van haar sjaal en muts te vegen en zag ze hoe ze beetje bij beetje wegsmolten, alsof haar hele stemming daarmee opklaarde.
Mijn vriend merkte op: "Het doet me denken aan een liedje:
Sneeuwvlokken dwarrelen
De noordenwind huilt
Hemel en aarde
Een uitgestrekte
woestenij."
Deze nogal leeftijdverraderlijke vertolking van "One Cut of Plum Blossoms" bleek opmerkelijk toepasselijk.
De sneeuw blijft vallen. Deze lente zal zeker mooie dingen brengen. Wat denk jij?