Door de lente, herfst, winter en zomer heen vind ik altijd een rustige, warme haven waar ik mijn hart kan verankeren in de hoeken van de tijd, om vervolgens mijn geest tot rust te brengen en te genieten van de blijvende banden tussen mensen.Met een boek in mijn handen betreur ik noch de vluchtige jaren, noch de vergankelijkheid van het leven. Ik ontcijfer de zen van de seizoenen en verwerk die in gedichten. Met deze sereniteit overzie ik de enorme pracht van de wereld.【De ongekunstelde schoonheid van de lente】Het schilderij van de lente als maagd
De lente is een charmante maar verfrissend zachtaardige maagd. In haar adem pluk ik een vleugje bloesemgeur, breng ik mijn geest tot rust en luister ik aandachtig naar haar melodieuze fluit. Ik veranker alle wereldse zorgen in het verstrijken van de tijd;ik verzamel een handvol lentekalme om in mijn hart te bewaren. Zo worden de frustraties van het leven en de wispelturigheid van menselijke relaties allemaal door de wind weggeblazen. Wat in mijn hart achterblijft is alleen dit aangename landschap, weergegeven in inkt en waterverf, met zacht verspreide kleuren.【De rust van de zomer】De parasol van de zomermeisjes
De zomer brengt altijd een gevoel van rusteloosheid met zich mee. In de zinderende midzomer word ik altijd herinnerd aan het gezegde: "Een rustige geest brengt natuurlijke koelte."Wanneer dit gebeurt, pak ik een boek en dwaal ik door de zee van woorden, waar ik de lang verloren rust weer terugvind. Het brengt me altijd verkoeling wanneer ik dat het minst verwacht. Mijn geest tot rust brengen en door het rijk van woorden dwalen is iets waar ik elke zomer niet zonder kan.【De rust van de herfst】De gekke symfonie van de herfstmaagd
De herfst is het seizoen dat me het meest tot nadenken stemt gedurende het jaar. Misschien komt dat door de inherente melancholie en stilte, als een vrouw in een karmozijnrode mantel met een vleugje wereldmoeheid, die me een groter gevoel van sereniteit geeft dan enig ander seizoen.Kortom, de ongekunstelde eenvoud die het biedt, stelt me in staat mijn geest tot rust te brengen, te genieten van de talloze smaken van het leven en de wereld met een afstandelijke sereniteit te bekijken.【De eenzaamheid van de winter】De nieuwe kleding van de wintermaagd
De winter is mijn meest geliefde seizoen. Ze draagt een witte jurk tot op de grond, een echte ijsmaagd. Haar inherente kilheid houdt de meeste mensen op afstand. Daardoor blijft de stem van de winter altijd gedempt, met een vleugje bitterheid en koelte.