Infekcje sromu niosą ze sobą poważne ryzyko. Ze względu na fizjologiczną wrażliwość żeńskich narządów rozrodczych są one bardzo podatne na infekcje bakteryjne, wirusowe i mykoplazmatyczne. Infekcje te mogą nie tylko wpływać na same narządy rozrodcze, ale także wywoływać szereg powikłań. Jednak wiele kobiet doświadczających dolegliwości sromu wstydzi się zgłosić do lekarza.
W rzeczywistości kobiety powinny regularnie monitorować stan swojego zdrowia, w tym również zewnętrznych narządów płciowych. Dlatego zaleca się rutynowe samobadanie sromu.Metodę samobadania sromu można podsumować w trzech słowach: „obserwuj, wąchaj, dotykaj”. Obserwuj: użyj małego lusterka umieszczonego pod sromem, przesuwając je do przodu, do tyłu, w lewo i w prawo, aby zbadać ten obszar. Za pomocą lusterka obejrzyj srom. Dodatkowo obserwuj wydzieliny z pochwy, takie jak kolor, przejrzystość i konsystencja wydzieliny oraz krwi menstruacyjnej, ponieważ mogą one ujawnić subtelne wskazówki. Wąchaj: użyj nosa, aby powąchać wszelkie wydzieliny, krew menstruacyjną lub zapachy wydobywające się ze sromu.Normalna wydzielina z pochwy jest rzadka, przezroczysta lub biała, natomiast krew menstruacyjna ma kolor jasnoczerwony lub jasnoczerwony, czasami zawiera małe skrzepy. Wąchaj: użyj nosa, aby wykryć wszelkie zapachy wydzielin, krwi menstruacyjnej lub okolicy sromu. Zazwyczaj normalny zapach jest delikatnie rybny, lekko kwaśny jak pot lub bezwonny. Nieprzyjemny, cuchnący lub nietypowy zapach może wskazywać na problem.
Dotyk: Dokładnie umyj ręce. Opuszkami palców wskazującego i środkowego zacznij od wzgórka łonowego i systematycznie badaj zewnętrzne narządy płciowe w kierunku odbytu.Podczas normalnego badania palpacyjnego srom powinien być gładki i elastyczny. Nie powinno być odczuwalne żadne bóle bez uciskania, a w normalnych okolicznościach nie powinno być wyczuwalnych żadnych małych guzków ani grudek. Obecność takich nieprawidłowości może wskazywać na chorobę.