Wśród współpracowników, kolegów z klasy lub kręgów towarzyskich nieuchronnie spotyka się takie osoby — nieustannie przepełnione pewnością siebie, graniczącą nawet z arogancją. Lubią one wygłaszać górnolotne przemowy, początkowo sprawiając wrażenie osób kompetentnych, ale dłuższa znajomość ujawnia ich skłonność do przesady. W końcu znajomi zaczynają postrzegać je jako osoby „nadęte”, co znacznie zmniejsza ich wiarygodność.
Samouwielbienie odnosi się do osoby, która emanuje pewnością siebie przekraczającą jej rzeczywiste możliwości, co przekształca się w ślepą arogancję i zarozumiałość. Takie nadmierne wywyższanie siebie nie tylko podważa dobre samopoczucie psychiczne, ale także szkodzi relacjom międzyludzkim. Zasadniczo samouwielbienie służy jako nadmierna kompensacja niewystarczającej pewności siebie – przejaw niższości.Arogancja i niższość są jak dwie strony tego samego medalu, nie do oddzielenia. Z powodu braku stabilnej pewności siebie i poczucia własnej wartości osoby takie są bardzo podatne na wpływy zewnętrzne i wydarzenia. Niewielkie osiągnięcia mogą łatwo prowadzić do samozadowolenia i poczucia wszechmocy, ale nawet niewielkie niepowodzenia lub krytyka i zarzuty ze strony innych powodują, że medal przewraca się na stronę niższości, powodując utratę motywacji i zapału.W takich sytuacjach, aby uniknąć bólu wynikającego z niższości, świadomie lub nieświadomie stosują one mechanizmy zwiększające poczucie własnej wartości w celu ochrony. Przejawia się to pogardą, lekceważeniem i cynizmem wobec innych, co utrudnia menedżerom i współpracownikom interakcję lub współpracę z nimi.
Po drugie, pod wpływem mechanizmów wywyższania siebie, osoby te uciekają od rzeczywistości, aby uniknąć konfrontacji z własnym poczuciem nieadekwatności. W konsekwencji pogarsza się ich zdolność do oceny i sprawdzania rzeczywistości, co sprawia, że nie są w stanie dokładnie ocenić siebie ani obiektywnie ocenić swojego otoczenia. Utrudnia to im racjonalne prognozowanie przyszłości, uwiężając ich w błędnym kole „porażka – niższość – obrona – wywyższanie siebie”.
Nadmierne wywyższanie siebie stanowi niedojrzałą psychologiczną obronę przed poczuciem niższości. Aby rozwiązać ten problem i osiągnąć większą dojrzałość psychiczną, należy pogłębić zrozumienie siebie – rozpoznać swoje mocne strony, jednocześnie uznając i akceptując swoje słabości. Tylko poprzez obiektywną świadomość siebie i otoczenia można osiągnąć stabilną, odpowiednią pewność siebie i szacunek do samego siebie. (Huang Zheng, doktorant, Instytut Psychologii, Uniwersytet Renmin w Chinach)