Pan Xu prowadził sklep monopolowy, w którym sprzedawał hurtowo baijiu „Bailaoquan”, do którego dodawał chińskie zioła, takie jak Aconitum carmichaeli i Aconitum kusnezoffii, aby produkować wino lecznicze na sprzedaż.
Pan Wan, cierpiący na bóle pleców, kupił ten likier leczniczy od swojego sąsiada Xu, aby „rozproszyć wiatr i rozproszyć zimno”. Tego wieczoru, po spożyciu likieru, pan Wan odczuł drętwienie w ustach i gorzki smak w gardle. Picie zwykłej wody nie złagodziło tych objawów, a zamiast tego zaczął wymiotować. Następnie pan Wan został przewieziony do szpitala, gdzie zmarł pomimo prób reanimacji. Badanie kryminalistyczne potwierdziło śmierć z powodu zatrucia akonityną.
Wiele osób nadal stosuje praktykę przygotowywania win leczniczych poprzez zaparzanie alkoholu lub wina ryżowego z dodatkiem składników ziołowych, takich jak gekon, poroże jelenia, cordyceps,Jagody goji, grzyby reishi i żeń-szeń. Namaczanie ziół w alkoholu nie tylko rozpuszcza ich aktywne składniki, ale także wykorzystuje rozgrzewające i rozpraszające właściwości alkoholu do pobudzenia krążenia krwi, skutecznie rozprowadzając właściwości lecznicze po całym organizmie. Metoda ta ułatwia również długotrwałe przechowywanie i wygodne spożywanie.W „Tysiącu złotych receptur” zapisano: „Kiedy jedna osoba je pije, domostwo pozostaje wolne od zarazy; kiedy pije je całe domostwo, cała okolica pozostaje wolna od zarazy”. Wino Tusu, warzone z rabarbaru, białej atractylodes, gałązki cynamonu, korzenia platycodon i korzenia fangfeng, było niezbędnym napojem dla wszystkich grup wiekowych w starożytnym Sylwestrze. Picie wina z bylicy podczas Święta Smoczych Łodzi i wina z kamelii podczas Święta Podwójnej Dziewiątki służyło odstraszaniu epidemii.
Biorąc pod uwagę te korzyści, dlaczego Wan Mou stracił życie po spożyciu wina leczniczego? Winowajcami były składniki Chuanwu i Caowu. Oba mają silne właściwości rozgrzewające i rozpraszające, które pozwalają pozbyć się zimna i wilgoci, ale zawierają toksyczną akonitynę. Śmiertelna dawka Chuanwu wynosi zazwyczaj 10-30 gramów, a przetworzonego Caowu – 10-20 gramów.Objawy zatrucia akonityną pojawiają się zazwyczaj 0,5-1 godziny po spożyciu. Początkowe objawy obejmują drętwienie i zaburzenia czucia skóry i błon śluzowych, a następnie obniżenie temperatury ciała i ciśnienia krwi, niewyraźną mowę, ślinienie się, pocenie się, wymioty, zawroty głowy, bóle głowy, kołatanie serca, spowolnienie akcji serca i arytmię. W ciężkich przypadkach może dojść do porażenia ośrodka oddechowego.
Właśnie ze względu na silne toksyczne skutki uboczne aconitu syczuańskiego i surowego aconitu kobiety w ciąży, dzieci, osoby starsze, osłabione i z zaburzeniami czynności serca powinny zachować szczególną ostrożność lub całkowicie unikać ich stosowania. W żadnym wypadku nie należy podawać ich w postaci surowej. Powszechna ludowa praktyka namaczania surowego aconitu syczuańskiego lub surowego aconitu w alkoholu w celu leczenia bólu lędźwiowego i nóg, reumatycznego bólu kości lub bólu stawów jest w rzeczywistości bardzo niebezpieczna.Aby złagodzić toksyczność, konieczna jest ścisła kontrola dawkowania, a także odpowiednie połączenie z substancjami harmonizującymi i odpowiednimi antidotum, takimi jak lukrecja, imbir, fasola mung lub miód. W przypadku zatrucia, oprócz natychmiastowej hospitalizacji, należy podać 200–400 g miodu rozpuszczonego we wrzącej wodzie; alternatywnie można przygotować wywar z 15 g imbiru i lukrecji oraz 30 g wiciokrzewu.Środki ludowe obejmują również podawanie wody z mycia ryżu (wody używanej do mycia ryżu) lub zupy z fasoli mung, które są skuteczne w powstrzymywaniu wymiotów i detoksykacji.
Ważne informacje dotyczące tojad syczuański i tojad dziki
1. Tojad syczuański i tojad dziki „przeciwdziałają działaniu pinellii, trichosanthes, fritillarii, cynanchum, bletilli i tojadom.
2. Nie należy łączyć z efedrą.
3. Nie należy stosować jednocześnie z lekami na bazie alkaloidów.
4. Nie należy stosować jednocześnie z solami metali ciężkich, jodkami lub preparatami enzymatycznymi.
Wina lecznicze: niewłaściwe spożycie może szkodzić zdrowiu
Wina lecznicze stanowią połączenie tradycyjnych chińskich praktyk terapeutycznych i tonizujących, łącząc podwójne właściwości alkoholu i ziół. Ta synergia zwiększa skuteczność, a alkohol znacznie wzmacnia działanie lecznicze.
Wina lecznicze dostępne obecnie w handlu można ogólnie podzielić na dwa rodzaje w oparciu o ich główne składniki lecznicze: te o działaniu głównie terapeutycznym, takie jak wina rozpraszające wiatr i wina na reumatyczne bóle kości; oraz te o działaniu głównie regenerującym i tonizującym. Przy wyborze wina leczniczego należy nie tylko zapoznać się z właściwościami różnych baz alkoholowych, ale także dokonać wyboru zgodnie z indywidualną konstytucją organizmu.
Oprócz gatunków produkowanych komercyjnie, wiele osób preferuje wytwarzanie własnych win leczniczych na podstawie ludowych receptur lub sprawdzonych receptur. Należy pamiętać, że przed podjęciem takich przygotowań należy wybrać bezpieczne i sprawdzone receptury lub skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia właściwości i odpowiednich zastosowań ziół.
Po przygotowaniu wina leczniczego należy zachować ostrożność podczas jego spożywania. Starożytne teksty medyczne radzą: „Wino lecznicze uzupełnia niedobory; należy je spożywać z umiarem, aby uzyskać stopniową skuteczność”. Dlatego nawet osoby o wysokiej tolerancji powinny unikać nadmiernego spożycia. Nadmierne spożycie nie tylko prowadzi do odurzenia, ale może również powodować reakcje toksyczne, jeśli zawartość substancji leczniczych przekroczy bezpieczny poziom. Eksperci zalecają dzienną dawkę nieprzekraczającą 50 gramów na osobę.
Ponadto osoby z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, nadciśnieniem, gruźlicą lub poważnymi schorzeniami serca powinny unikać wina leczniczego lub stosować je z ostrożnością. Osoby starsze lub słabe, których metabolizm jest stosunkowo wolniejszy, powinny ograniczyć jego spożycie. Spożycie należy tymczasowo zawiesić podczas chorób, takich jak przeziębienie, gorączka, wymioty lub biegunka.