Przeszczep tłuszczu autologicznego jest popularną techniką powiększania piersi, preferowaną przez wiele osób ze względu na jej nieinwazyjny charakter. Ma ona jednak swoje ograniczenia, ponieważ nie cały wstrzyknięty tłuszcz się utrzymuje. Kluczową kwestią dla pacjentek jest wskaźnik przeżywalności przeszczepionego tłuszczu autologicznego.Ogólnie rzecz biorąc, na przeżywalność autologicznego przeszczepu tłuszczu w zabiegu powiększania piersi wpływa kilka czynników:
1. Wybór miejsc pobrania tłuszczu
Badania wskazują, że aktywność lipazy lipoproteinowej (LPL) różni się w różnych obszarach ciała. Tkanka tłuszczowa z ud wykazuje wyższą aktywność LPL niż inne obszary. Podwyższona aktywność LPL sprzyja regeneracji i przeżywalności przeszczepionych komórek tłuszczowych.Aktywność LPL jest najwyższa w udach i pośladkach, a następnie stopniowo maleje w dolnej i górnej części brzucha. Na podstawie tych badań i rozmieszczenia głębokich warstw tłuszczu w tych obszarach, dolna część tułowia jest preferowanym miejscem pobrania tłuszczu do zabiegów powiększania piersi metodą autologicznego przeszczepu tłuszczu. 2. Technika liposukcji Metoda stosowana do odsysania tkanki tłuszczowej podczas zabiegu ma bezpośredni wpływ na wyniki. Zabieg nieuchronnie powoduje uszkodzenie i zniszczenie niektórych komórek.Im większy zakres uszkodzeń, tym mniej pozostaje żywych komórek i tym niższy jest wskaźnik przeżywalności.
III. Oczyszczanie cząstek tłuszczu
Zebrane cząstki tłuszczu należy przemyć i przefiltrować za pomocą roztworu soli fizjologicznej o temperaturze 4°C w celu usunięcia uszkodzonych komórek tłuszczowych, kropelek lipidów i krwi. Proces oczyszczania musi być ściśle zgodny z techniką aseptyczną. Ponadto minimalizacja czasu przebywania cząstek tłuszczu poza organizmem ma kluczowe znaczenie dla zwiększenia przeżywalności komórek tłuszczowych.
IV. Technika wstrzykiwania
Zasada polega na równomiernym rozprowadzeniu w tkance biorcy. Tłuszcz wstrzykuje się w wielu miejscach do przestrzeni podskórnej i za piersi. Każdy punkt wstrzyknięcia nie powinien przekraczać 1 ml, aby uniknąć koncentracji w jednym obszarze. Po wstrzyknięciu wykonuje się masaż w celu wygładzenia tkanki. Metoda ta ułatwia przeżywalność tłuszczu dzięki małej objętości w każdym miejscu, rozproszonemu rozmieszczeniu i ustanowieniu dopływu krwi do wszczepionego tłuszczu.