We wczesnym dzieciństwie struktura fizjologiczna mózgu rozwija się w kierunku dojrzałości, stopniowo pojawiają się aktywności psychiczne, a umiejętności językowe szybko się rozwijają. Na tym etapie zachowanie dzieci często podlega wpływom emocji; wykazują one zewnętrzne, wyraźne i zmienne nastroje, często przechodząc od łez do śmiechu w ciągu kilku chwil.
Scenariusz pierwszy: „Strach” lub „nieśmiałość” Jie Jie, nowy uczeń przedszkola, jest ogólnie wesoły i żywiołowy, świetnie dogaduje się z rówieśnikami – jest dzieckiem niezwykle przystosowalnym. Jednak w kontaktach z nauczycielem staje się zupełnie inną osobą: gdy ktoś się do niego zwraca, natychmiast spuszcza głowę, jakby czuł się winny, całkowicie unikając kontaktu wzrokowego;Nieustannie porusza rękami i wydaje się być bardzo spięty.
Kiedy nauczycielka zadaje mu pytania, mimo że przed chwilą odpowiadał głośno wraz z kolegami, w momencie, gdy nauczycielka zwraca się do niego indywidualnie, jego twarz robi się czerwona. Zaczyna się jąkać i przerywać, a jego głos staje się cichy jak brzęczenie komara.Dlaczego tak się dzieje? Zasadniczo brakuje mu poczucia bezpieczeństwa, zwłaszcza ze strony nauczyciela. W rezultacie czuje się głęboko niepewnie w obecności nauczyciela, jest nieustannie ostrożny i pełen szacunku, obawiając się, że popełni błąd. Zasada przewodnia: serdeczna komunikacja Kiedy wykazuje tę nerwowość podczas interakcji z nauczycielem, początkowym podejściem jest udawanie „nieświadomości sytuacji”.Na jego nerwowość reaguję wyłącznie za pomocą języka ciała lub mimiki – delikatnie głaszcząc go po głowie, kucając, aby spojrzeć na niego życzliwie, lub uśmiechając się ciepło. Te działania pośrednio przekazują mu komunikat „nauczyciel jest przyjazny”, pomagając „zmniejszyć” jego niepokój. Na tym etapie okazywanie nadmiernej troski lub bezpośrednia interwencja słowna tylko zwiększyłyby jego napięcie i dyskomfort.
Kiedy zrobiłam to po raz pierwszy, Jie Jie zareagował nieufnością. Jednak kiedy kontynuowałam przekazywanie tych przyjaznych sygnałów podczas drugiego i trzeciego spotkania, stopniowo przeszedł od sceptycyzmu do pełnej akceptacji, ostatecznie odpowiadając uśmiechem.
Podczas poradnictwa psychologicznego, zadając mu pytania, podchodziłam do niego i nieustannie zachęcałam go poprzez kontakt wzrokowy, słowne zapewnienia i gesty fizyczne.Oczywiście zachęty te muszą być przepełnione szczerością, którą dziecko może naprawdę dostrzec. Niezależnie od tego, czy jego odpowiedzi były poprawne, czy nie, nauczyciel dokładał wszelkich starań, aby znaleźć pozytywne aspekty, które mogłyby go potwierdzić. Dzięki temu mógł on jeszcze bardziej docenić autentyczność pochwał nauczyciela. Kiedy rodzice przychodzili po niego, nauczyciel mówił im, jak wspaniale sobie radzi, używając zwrotów takich jak: „Jiejie radzi sobie wyjątkowo dobrze”.
Wkrótce Jie Jie przestał się denerwować w obecności nauczycielki. Jego odpowiedzi ewoluowały od „jąkania się” do „kompletnych narracji”, a następnie do „podnoszenia ręki, aby odpowiedzieć” i udzielania „jasnych, pełnych wyjaśnień”. Czasami Jie Jie podchodził nawet do nauczycielki, uśmiechał się do niej lub poklepywał ją po ramieniu, zanim odchodził. Chociaż milczał, ten mały gest mówił wiele o jego głębokim zaufaniu do nauczycielki.Dlatego jako rodzice powinniśmy szybko rozpoznawać potrzeby psychologiczne naszych dzieci i aktywnie pielęgnować ich inteligencję emocjonalną!
Scenariusz drugi: Dramatyczna zmiana w obecności lub nieobecności mamy
Xiaoyu, dziecko z mojej klasy, wykazuje skrajną zależność od matki. W domu zachowuje się idealnie w stosunku do niani, ale w momencie powrotu matki przywiązuje się do niej.Kiedy niania przyprowadza ją do przedszkola, jest całkowicie zadowolona. Jednak gdy przyprowadza ją mama, Xiaoyu nieuchronnie wybucha płaczem: „Chcę mamę! Chcę mamę! Mamo, nie odchodź...”. Bez obecności matki Xiaoyu jest rozsądna i rozsądna, ale gdy mama jest w pobliżu, staje się całkowicie uparta, nierozsądna, a nawet wpada w głośne napady złości.Dlaczego Xiaoyu staje się zupełnie innym dzieckiem w zależności od tego, czy mama jest obecna, czy nie? Przyczyną tego stanu rzeczy jest brak poczucia bezpieczeństwa wynikający z niewystarczającej miłości matki. Dzieci takie jak Xiaoyu nie są rzadkością w codziennym życiu. Wraz z przyspieszeniem tempa życia społecznego i podwyższeniem standardów życia, zjawisko to coraz częściej występuje wśród dzieci.Wielu rodziców, zajętych pracą, często powierza swoje dzieci dziadkom lub nianiom. Chociaż dzieciom tym nie brakuje niczego pod względem materialnym, często zaniedbuje się kluczowy element dla przedszkolaków – matczyną miłość.Zasada przewodnia: obfita miłość matki Pomimo tego, że rodzice wykorzystują obfite przekąski, zabawki i eleganckie ubrania jako środki przekazywania lub rekompensowania „miłości matki”, pomijają najważniejszy element: podstawą poczucia bezpieczeństwa dziecka jest skrupulatna, bezpośrednia stymulacja emocjonalna zapewniana przez matkę. Angażowanie się w różnorodne formy szczerej komunikacji z dzieckiem jest warunkiem koniecznym dla jego dobrego samopoczucia emocjonalnego.„Objawy” Xiaoyu wyraźnie wskazują na „niedobór matczynej miłości”. Brak bezpośredniej komunikacji między rodzicem a dzieckiem doprowadził do deprywacji emocjonalnej, wywołując u dziecka poczucie niepewności. Uniemożliwia to rozwój zdrowej osobowości i regulacji emocjonalnej, poważnie utrudniając rozwój inteligencji emocjonalnej dziecka.
Zapewnienie skrupulatnej stymulacji emocjonalnej poprzez dotyk stanowi podstawę poczucia bezpieczeństwa i wewnętrznego spokoju niemowlęcia. Jednocześnie różnorodne wymiany emocjonalne, jakie matka oferuje dziecku, stanowią kapitał dla duchowej radości niemowlęcia i radosnego podejścia do życia. Zakup nowej odzieży lub zabawki dla dziecka ma drugorzędne znaczenie; naprawdę ważne jest poświęcenie mu wystarczającej ilości czasu na zabawę i interakcję, zaspokajanie jego potrzeb emocjonalnych i pogłębianie więzi między rodzicem a dzieckiem. Ma to ogromne znaczenie.
Przejaw trzeci: agresywny na zewnątrz, wrażliwy w środku Mały Kai-kai często wdaje się w konflikty z rówieśnikami. Kiedy jego pragnienia nie są spełniane, ucieka się do „pięści”, aby osiągnąć „zwycięstwo”. Kiedy nauczyciele korygują jego zachowanie, często protestuje „głośnym płaczem” lub bezpośrednio „atakuje” nauczyciela.
Dlaczego tak małe dziecko wykazuje taką upartość i ekstremizm?
Dzieci tego typu często pochodzą z rodzin, w których panuje atmosfera niezgody lub gdzie rodzice mają surowe podejście i stosują nieodpowiednie metody wychowawcze, co ma negatywny wpływ na dziecko. Powoduje to, że dziecko rozwija ostrożne i oporne nastawienie do wszystkiego, co następnie znajduje odzwierciedlenie w jego działaniach.Ich zewnętrzna twardość często paradoksalnie ujawnia wewnętrzną wrażliwość i kruchość, co skutkuje cynicznym i pełnym urazy wyglądem zewnętrznym.
Zasada przewodnia: Tworzenie harmonijnego środowiska rodzinnego Rzeczywiście, brak poczucia bezpieczeństwa może objawiać się u dzieci nieśmiałością, wrażliwością, introwertycznością, niechęcią do kontaktów towarzyskich i skrajną upartością.
Dlatego w przypadku takich dzieci zaleca się rodzicom rozpoczęcie od samodoskonalenia: przejścia od autorytarnego stylu rodzicielstwa do podejścia demokratycznego. Należy stopniowo kultywować harmonijną, demokratyczną i rozsądną atmosferę w rodzinie, w pełni wykorzystując rolę rodzica jako „wzoru do naśladowania”, aby delikatnie kierować dziecko w stronę rozwoju spokojnego, przyjaznego usposobienia i nawyków społecznych.
Podsumowanie redaktora: Brak pewności siebie, upór lub psotność dziecka... to wszystko przejawy niepewności. Rodzice powinni skupić się na pielęgnowaniu pewności siebie i niezależności dziecka, oferując mu w odpowiednim czasie potwierdzenie jego umiejętności, aby wzmocnić więź między rodzicem a dzieckiem i pomóc dziecku uwierzyć w siebie.