Wiele przyszłych matek pragnie naturalnego porodu, który jest korzystny nie tylko dla matki, ale także dla dziecka. Jak więc osiągnąć płynny, naturalny poród?
Naturalny poród pozwala na dalszy rozwój mózgu i płuc dziecka poprzez ucisk podczas przechodzenia przez kanał rodny, co skutkuje zdrowymi i inteligentniejszymi dziećmi w porównaniu z dziećmi urodzonymi przez cesarskie cięcie.Jednak każda moneta ma dwie strony. Ten naturalny proces wiąże się z bólem porodowym trwającym ponad dziesięć godzin. Chociaż nie jest on tak dotkliwy, jak opisują niektóre matki, nadal wymaga znacznej wytrzymałości. W związku z tym przyszłe matki pilnie poszukują sposobów na zminimalizowanie dyskomfortu i sprawne przejście przez poród.
Jakie czynniki wpływają więc na naturalny poród kobiety?
1. Siła wypychająca płód
Kiedy przyszła mama osiąga termin porodu, oznacza to, że płód jest dojrzały i musi się urodzić. W przeciwnym razie system dostarczania składników odżywczych przez łożysko stopniowo się pogarsza, aż do całkowitego ustania. Jednak dzieci nie są świadome tej pilnej potrzeby, zadowalają się jedzeniem i spaniem w łonie matki, niechętne do podjęcia trudnej podróży na świat.Dlatego przyszłe matki potrzebują siły, która wyrzuci płód – medycznie nazywanej „skurczami porodowymi”. Skurcze te mają wyraźne cechy charakterystyczne: rytmiczność, symetrię, polaryzację i retrakcję. Właściwości te zapewniają bezpieczne urodzenie dziecka bez szkody, jednocześnie umożliwiając stopniowe rozszerzanie się dolnego odcinka macicy, szyjki macicy i pochwy, ułatwiając płynny poród.
Zazwyczaj skurcze te pojawiają się w późnym okresie ciąży, nasilając się wraz ze zbliżaniem się terminu porodu. Dla matki objawiają się one nagłym, kulistym stwardnieniem macicy, które szybko ustępuje i występuje nieregularnie. Prawdziwym znakiem aktywnego porodu są dwa skurcze w ciągu dziesięciu minut, występujące regularnie i towarzyszące rozwarciu szyjki macicy oraz opadnięciu głowy płodu.Od tego momentu do pełnego rozwarcia szyjki macicy (10 centymetrów) i porodu mija zazwyczaj 12 do 14 godzin. Dla matki okres ten wiąże się z regularnymi, stopniowo nasilającymi się bólami brzucha (skurczami). Na tym etapie niektóre przyszłe matki, czując się przytłoczone lub niepewne, mogą nalegać na lekarza: „Proszę podać mi środek wywołujący poród lub znieczulenie”.
W tym miejscu musimy poinformować przyszłe matki: tylko dzięki wystarczająco długim skurczom szyjka macicy może się całkowicie rozszerzyć, ułatwiając opadanie dziecka. Jeśli proces ten przebiega zbyt szybko, zbyt wolno, zbyt intensywnie lub zbyt słabo, może to spowodować poważne szkody zarówno dla matki, jak i dziecka. Lekarze rozumieją tę zasadę i nie będą interweniować bez ważnych powodów. Przyszłe matki również powinny zrozumieć tę prawdę; dla kobiet rodzących po raz pierwszy wspomniany proces jest trudny do wykonania przy krótkich okresach bólu.
II. Droga przejścia płodu przez pochwę
Droga, którą przechodzi płód podczas porodu naturalnego, nazywana jest w medycynie kanałem rodnym i składa się zarówno z części kostnej, jak i miękkiej.
Miękki kanał rodny to zakrzywione przejście utworzone przez dolny odcinek macicy, szyjkę macicy, pochwę i tkanki miękkie dna miednicy. Zwykle zamknięty, stopniowo rozszerza się biernie podczas porodu pod wpływem silnych skurczów macicy i nacisku opadającej głowy płodu. Po rozszerzeniu do około 10 centymetrów średnicy dziecko może przejść bez przeszkód.
Termin „kanał rodny” odnosi się zazwyczaj do miednicy kostnej. Nie jest to gładkie, pionowe przejście, ale nieregularny, eliptyczny, zakrzywiony kanał o głębokości około 8–9 centymetrów. Przejście przez niego nie jest dla dziecka łatwym zadaniem. Ponadto w tym nieregularnie zakrzywionym kanale znajdują się dwie kostne bariery (kolce kulszowe), które zmuszają dziecko do przejścia między nimi.Średnia odległość między tymi punktami wynosi 10 centymetrów, co sprawia, że dzieci z większymi głowami są podatne na utknięcie.
Z powyższego wynika jasno, że dziecko nie może zejść pionowo przez kanał rodny, aby wejść na świat. Zamiast tego musi obracać się na każdym etapie, wykorzystując głowę, aby dostosować się do maksymalnej średnicy stałego kanału rodnego matki.Wiele dzieci doświadcza utrudnionego porodu, gdy z różnych powodów napotykają przeszkody w określonych punktach kanału rodnego. Jeśli miednica matki wykazuje nieprawidłowości (niedorozwój lub urazy), niektóre wymiary tego kanału mogą być zmniejszone, utrudniając postęp dziecka.Czasami wymiary miednicy matki są prawidłowe, ale dziecko rozwija się jako pulchne niemowlę (makrosomia) z powodu nadmiernego karmienia i odpoczynku w macicy. Ostatecznie podczas porodu dziecko może zostać zablokowane przez stałe wymiary miednicy, ponieważ jego głowa jest zbyt duża lub ciało zbyt pulchne, aby mogło przejść. III. Stan płodu Wielkość i pozycja dziecka w macicy matki są kluczowymi czynnikami w naturalnym porodzie.
Średnia średnica dwuciemieniowa (BPD) płodu w terminie porodu wynosi 91–93 milimetry, podczas gdy najmniejsza średnica miednicy matki wynosi około 100 milimetrów. Dlatego też, gdy głowa dziecka jest duża, a średnica dwuciemieniowa zbliża się do 100 milimetrów, przejście przez kanał rodny może okazać się trudne.Ogólnie rzecz biorąc, miednica matki powinna bez problemu pomieścić dziecko o wadze 3000–3500 gramów. Jednak gdy waga dziecka przekracza 4000 gramów (dziecko makrosomiczne), przejście przez stosunkowo stały kanał rodny staje się trudniejsze. Dlatego też przyszłym matkom zaleca się zachowanie zrównoważonego odżywiania, aby zapobiec nadmiernemu wzrostowi płodu. Makrosomia nie tylko stwarza ryzyko komplikacji podczas porodu, ale może również przyczynić się do otyłości dziecięcej, wpływając na przyszły rozwój dziecka.
Niektóre dzieci, mimo że są małe, mogą przyjąć niekorzystną pozycję w macicy (podczas gdy normalna pozycja to głowa skierowana w dół, ramiona ściśle przytulone do klatki piersiowej i nogi podciągnięte blisko brzucha). Na przykład leżenie na plecach, z pośladkami lub nogami skierowanymi w dół lub głową nieprzytuloną do klatki piersiowej, może uniemożliwić terminowe obrócenie się w kanale rodnym w celu dostosowania się do jego kształtu. Może to spowodować utknięcie i utrudnić poród.W takiej sytuacji matka jest bezradna i musi zwrócić się o pomoc medyczną. IV. Czynniki psychologiczne u matki Niepokój i napięcie nie tylko wpływają na stan emocjonalny matki, ale także wyczerpują jej siły fizyczne, zwiększając wrażliwość na ból i zakłócając przekazywanie poleceń z ośrodków nerwowych kory mózgowej.Aby dziecko mogło przyjść na świat, muszą zostać zainicjowane skurcze porodowe, a poród musi zostać ułatwiony pod kontrolą ośrodka nerwowego kory mózgowej. Stan czynników psychicznych ma bezpośredni wpływ na przekazywanie tych poleceń nerwowych, potencjalnie powodując nadmierną lub niewystarczającą siłę porodową. Ma to bezpośredni wpływ na opadanie i obrót dziecka, prowadząc do powolnego postępu porodu.
Długotrwałe zatrzymanie płodu w macicy może prowadzić do niedotlenienia płodu, uduszenia, a nawet śmierci. Nawet jeśli dziecko przeżyje, może dojść do upośledzenia umysłowego. Jednocześnie czynniki psychologiczne mogą przyczyniać się do krwotoku poporodowego.
Po poczęciu, w miarę wzrostu nienarodzonego dziecka, przyszłe matki coraz bardziej odczuwają niepokój. Sięgają po materiały referencyjne i szukają porady u przyjaciółek, które mają doświadczenie w porodzie.Jednak większość z nich nie znajduje odpowiedzi na swoje pytania, a nawet otrzymuje niekorzystne porady. Niektóre kobiety, które urodziły dziecko, mówią: „Ból podczas porodu był tak silny, że czułam się, jakbym umierała”. Inne sugerują: „Zabieg cesarskiego cięcia jest lepszym rozwiązaniem – dzięki znieczuleniu szybko się kończy. Słyszałam jednak, że ma to negatywny wpływ na przyszły rozwój dziecka”. Oczywiste jest, że takie doświadczenia są jednostronne, oparte na indywidualnych odczuciach i interpretacjach, pozbawione naukowej rzetelności.