32-letnia Emma wyznała: „Po prostu nie mogę tego znieść: oni oboje o czymś rozmawiają, ale kiedy tylko się pojawiam, nagle milkają. To sprawia, że jestem pewna, że rozmawiali o mnie!”. Amerykańska psycholog Elaine Savage uważa, że taka reakcja wynika z poczucia porzucenia. Jest to bolesne, ale nieuniknione uczucie, które często wywołuje nieproporcjonalne reakcje, mające niewiele wspólnego z rzeczywistym wydarzeniem.
Strach przed izolacją
Psychologowie sugerują, że osoby postrzegające siebie jako porzucone lub izolowane doświadczają złożonego zestawu emocji. Nawet drobne, często niezamierzone zniewagi ze strony innych mogą sprawić, że poczują się gorsze, bezsilne, a nawet upokorzone. Odczuwają izolację, odrzucenie, zniewagę, a nawet odrzucenie.
Psycholog Frédéric Fonget twierdzi, że to właśnie ta krucha samoocena sprawia, że postrzegają rzeczywistość przez negatywny pryzmat: „Niewielki gest lub kilka słów mogą wywołać burzę w ich wnętrzu.Czuje, że wszyscy ją atakują, tracąc swoje miejsce i poczucie istnienia”. Ostatecznie wynika to z braku pewności siebie, obawy, że inni ją opuszczą, odrzucą lub zdradzą – właśnie tego najbardziej się boi.
Umysł skłonny do podejrzliwości
„Pewnego wieczoru moja przyjaciółka odsunęła się ode mnie, odbierając telefon” – opowiada Pascal, 42-letni inżynier komputerowy. „Natychmiast ogarnęła mnie paranoja, byłem przekonany, że coś przede mną ukrywa”. W rzeczywistości rozmawiała tylko ze swoim przyszłym pracodawcą.
Elaine Savage wyjaśnia: „Osoby te nie szukają wyjaśnień. Jeśli dorastały w domu, w którym komunikaty były konsekwentnie błędnie przekazywane lub źle rozumiane, mają trudności z rozpoznaniem prawdziwego znaczenia informacji”. Dziecko, któremu zabrania się zadawania pytań lub które jest do tego zniechęcane, może jedynie spekulować na temat wydarzeń, „a jako dorosły przyjmuje to samo podejście, roztrząsając jedną uwagę przez wiele dni, a nawet tygodni”.
Uroczy sprawca. Z powodu nieporozumień nieustannie wierzy, że inni ją krzywdzą, co prowadzi ją do zwątpienia w siebie lub założenia, że inni jej nie rozumieją. Ostatecznie czuje się ofiarą. Elaine Savage twierdzi: „Ta ofiara jest znacznie bardziej złożona, niż się wydaje.Dla innych ofiara ta czasami przypomina wyrafinowaną sprawczynię. Weźmy na przykład młodą kobietę, która uważa, że jej siostra ją zaniedbuje, podczas gdy w rzeczywistości siostra jest dzieckiem trzech matek, które mają ograniczony czas. Jednak dziewczyna nieustannie narzeka, że jest ignorowana. Jak kat, wpędza siostrę w poczucie winy, aż ta czuje się zmuszona dzwonić codziennie.
Czy znasz kogoś takiego?
Czy masz już dość jej podejrzeń? Unikaj konfliktów za wszelką cenę, ponieważ tylko eskalują one sytuację. Zamiast tego pomóż jej zmierzyć się z rzeczywistością, analizując scenariusze, które mogą ją zranić, i omawiając konkretne zdarzenia bezpośrednio. Poświęć czas na budowanie jej pewności siebie poprzez odpowiednie pochwały. Bądź wobec niej szczery – otwarta komunikacja jest niezbędna dla osoby podatnej na błędne interpretacje.W ten sposób nie będzie miała żadnych wątpliwości co do twoich słów. Czy sam jesteś taką osobą? Cofnij się i poszerz swoją perspektywę. Zamiast spędzać godziny na samotnym rozmyślaniu, wyjaśnij sprawę z osobą, która cię zraniła. Wyjaśnij, jak zinterpretowałeś jej słowa lub działania, i wyraź swoje uczucia. Następnie szczerze przyznaj, że masz skłonność do negatywnego postrzegania rzeczy. Twoja osoba prawdopodobnie będzie wzruszona twoim wysiłkiem i wprowadzi zmiany.
Ćwicz empatię. Wyjdź poza swój świat i spójrz na sprawy z perspektywy innych. Pozwoli ci to na nowo ocenić ich słowa i działania z świeżym spojrzeniem. Zrozumiesz, że w większości przypadków nie są one skierowane osobiście do ciebie; nie mają na celu zranienia cię ani izolowania. Możesz wykorzystać swoją wrażliwość, aby dostrzec prawdziwą krytykę w słowach i zachowaniu innych.
Referencje: Moja nadwrażliwość powoduje u mnie cierpienie
Chen Mei, 35 lat, księgowa
„Zawsze zbytnio przejmowałam się opiniami innych, co sprawiało, że czułam się, jakby piekło to byli inni ludzie. Każda uwaga wydawała mi się ukrytą krytyką skierowaną pod moim adresem. Niewyraźny wyraz twarzy lub niewytłumaczalny śmiech sprawiały, że wierzyłam, iż wszyscy patrzą na mnie z góry, uważają mnie za bezużyteczną lub że ubieram się jak nieatrakcyjna starsza kobieta.