Ty i ja jesteśmy tylko ulotnymi bąbelkami w tym świecie,
Łatwo rozbijanymi, łatwo niszczonymi przez wiatr i deszcz,
Czasami trzeba samotnie przedzierać się przez trudy,
Aby naprawdę zrozumieć wyboistą ścieżkę życia.
Nie oczekuj, że inni będą dźwigać twoje brzemię,
ani nie polegaj zbytnio na wsparciu innych.
Nasze przeznaczenie jest głęboko tajemnicze,
w jednej chwili śmiejemy się, a w następnej pogrążamy się w smutku.
Chociaż posiadanie bliskich jest rzeczywiście błogosławieństwem,
najważniejsze jest pielęgnowanie własnego uroku.
Rzeczywiście, klucz wykuwany w samotnych trudach
otwiera kruche zamki serca.
Nie ma nic wstydliwego w tym, że wiesz, kiedy możesz polegać na innych,
ponieważ życie kryje w sobie zbyt wiele nieoczekiwanych spotkań.
Samotna walka nie jest winą losu;
pewnego dnia nauczysz się zaspokajać pragnienie swojej duszy.
Kiedy dwoje ludzi idzie ręka w rękę, aby obejrzeć zachód słońca nad rzeką,
Kiedy jesteś sam, pozostań nieskrępowany po zmroku,
Posłuchaj piosenki, która przemawia do duszy,
Usłysz oddech i bicie swojego wewnętrznego ja.
Jeśli życie jest rwącą rzeką,
Przepłyń przez szalejące burze bez pomocy,
W samotności obdarz się ciepłym uściskiem,
Gdzie krople wzbudzają najpiękniejsze fale w twoich oczach.
Chociaż ciernie wyściełają ścieżkę, samotnie zmagając się z wewnętrzną pustką,
Chociaż ciemne chmury naciskają na miasto, łzy napływają do oczu,
Kiedy chłód przenika kości, co wtedy z przeszłymi trudnościami?
W życiu trzeba nauczyć się zrzucać kajdany,