Ręczność jest nieodłączną cechą człowieka. Niezależnie od norm społecznych lub przymusowych środków korygujących, osoba leworęczna może opanować czynności wykonywane prawą ręką, ale zachować wrodzoną preferencję dla swojej dominującej ręki.W praktyce próby ograniczenia używania lewej ręki przez leworęczne dzieci często kończą się sukcesem tylko w przypadku ograniczonej liczby czynności. Gdy dzieci zyskują swobodę ruchów, lewa ręka ponownie przejmuje kontrolę. Większość naukowców uważa, że leworęczność jest silnie powiązana z czynnikami genetycznymi. Pogląd, że „leworęczność jest dziedziczna” jest powszechnie akceptowany, ponieważ wydaje się prawdziwy w codziennych obserwacjach.Badania wskazują, że dzieci leworęcznych rodziców częściej są leworęczne niż dzieci praworęcznych rodziców. Na przykład, jeśli oboje rodzice są leworęczni, prawdopodobieństwo, że ich dziecko będzie leworęczne, wynosi 26%. Jeśli matka jest leworęczna, a ojciec praworęczny, prawdopodobieństwo to spada do 19%.Jeśli oboje rodzice są praworęczni, prawdopodobieństwo, że ich dziecko będzie leworęczne, spada do zaledwie 9%.
Praworęczność lub leworęczność człowieka jest cechą wrodzoną, na którą znaczący wpływ ma genetyka, a zatem nie wiąże się z żadną wrodzoną wyższością lub niższością. Jednak presja społeczna, kulturowa, psychologiczna i środowiskowa często prowadzi nas do pochopnego korygowania dzieci, które nawykowo używają lewej ręki.Osoby leworęczne napotykają pewne niedogodności w życiu codziennym, ponieważ większość ludzi używa prawej ręki, a w związku z tym większość przedmiotów codziennego użytku i urządzeń jest zaprojektowana z myślą o praworęczności. Jednak osoby leworęczne posiadają zdolność pełnego wykorzystania obu półkul mózgu, co daje im przewagę w wielu dziedzinach. Wyróżniają się intuicyjnym myśleniem i często wykazują większy talent artystyczny.