Fobie są powszechnymi zaburzeniami psychicznymi w życiu codziennym, poważnie wpływającymi na samopoczucie psychiczne i powodującymi znaczne szkody. Jednak wiele osób traktuje je jako nieistotne. Dzisiaj badamy niebezpieczeństwa związane z fobiami.Unika dotykania ścian i omija przedmioty takie jak spluwaczki i meble. Boi się wizyt sąsiadów, a po ich odejściu skrupulatnie dezynfekuje każdą powierzchnię, której dotknęli lub na której siedzieli.
W rzeczywistości strach psychiczny często wyrządza większą szkodę zdrowiu. Szczególnie wśród osób starszych długotrwałe zmartwienia, frustracja i niepokój przyspieszają tempo starzenia się i śmiertelność. Co więcej, rzuca to cień niezgody na całe gospodarstwo domowe, zakłócając życie rodzinne. Dla seniorów pragnących długowieczności i dobrego samopoczucia niezbędne jest zaakceptowanie naturalnego biegu życia i spojrzenie na śmierć z odpowiedniej perspektywy. Należy unikać samookaleczającego się cierpienia i bezpodstawnych podejrzeń.
Eksperci ujawniają, że obecnie trzydzieści procent pacjentów chorych na raka umiera dosłownie „ze strachu”. Ponadto siedemdziesiąt do osiemdziesiąt procent pacjentów chorych na raka (z najwyższym odsetkiem osób starszych) cierpi na zaburzenia psychiczne, objawiające się przede wszystkim depresją, lękiem, drażliwością i strachem.
Czym różni się to od zwykłego strachu?
Objawy psychologiczne pacjentów cierpiących na fobie znacznie odbiegają od normalnych reakcji strachu. Doświadczają oni intensywnego lęku przed określonymi przedmiotami lub sytuacjami, a nasilenie strachu nie ma wiele wspólnego z rzeczywistym zagrożeniem. Ta ekstremalna intensywność kontrastuje ostro z typowymi reakcjami ludzkimi i często wydaje się niezrozumiała dla innych.Na przykład niektóre osoby odczuwają skrajny strach na widok ptaków, wpadając w panikę nawet na widok pojedynczego pióra. Mogą wykazywać objawy paniki, kołatanie serca, pocenie się, zawroty głowy, ucisk w klatce piersiowej i gorączkowe unikanie.W obliczu budzących strach przedmiotów lub sytuacji pacjenci odczuwają napięcie i niepokój. Powtarzająca się ekspozycja na te czynniki wywołujące lęk sprzyja powstawaniu lęku antycypacyjnego. Uczucie niepokoju, napięcia i dyskomfortu skłania pacjentów do unikania przedmiotów lub środowisk, co prowadzi do powtarzającego się lub uporczywego unikania. Chociaż często zdają sobie sprawę, że ich reakcja strachu jest nadmierna lub niepotrzebna, brakuje im zdolności do samokontroli.
Jak leczy się fobię?
1. Pozytywna afirmacja własnej osoby
Każdego ranka i wieczora stań przed lustrem i powiedz: „Akceptuję siebie, wierzę w siebie!”. Dzięki tej pozytywnej autosugestii psychologicznej naucz się akceptować siebie i budować pewność siebie.
2. Systematyczny trening desensytyzacji
Zmiany rzadko następują z dnia na dzień; jest to proces stopniowy. Musimy pokonywać nasz niepokój krok po kroku.
3. Czytanie biografii wielkich postaci
Spróbuj przeczytać biografie znanych osób. Niech ich droga rozwoju i sukcesu zainspiruje Cię, budując odwagę i pewność siebie potrzebne do zaakceptowania zmian.
4. Trening relaksacyjny i medytacyjny
Znajdź ciche, spokojne miejsce. Usiądź wygodnie, zamknij oczy i wyobraź sobie, że jesteś w spokojnym otoczeniu, otoczony zielonymi górami i drzewami, pozwalając umysłowi osiągnąć spokój.
Podczas leczenia fobii zachowaj optymistyczne nastawienie i pewność siebie, wytrwale kontynuując leczenie. Pacjenci z poważnymi objawami powinni niezwłocznie zwrócić się o pomoc do psychologa lub połączyć terapię z odpowiednimi lekami.
5. Przekierowanie uwagi
Przenieś uwagę z przedmiotu budzącego strach na bodźce niezwiązane z nim. Na przykład niektóre dzieci boją się zastrzyków, ale są one niezbędne w leczeniu. Podczas wykonywania zastrzyku personel medyczny może skierować wzrok dziecka na obraz na ścianie lub podać mu małą zabawkę, skupiając jego uwagę na tych rozrywkach, a nie na samym zabiegu, co łagodzi strach. Jest to stosunkowo skuteczna metoda.